Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 09-Ιουν-2020 00:03

    Ανωριμότητα, άγνοια ή σκέτη ανοησία;

    Ανωριμότητα, άγνοια ή σκέτη ανοησία;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Με σκληρές και επίπονες προσπάθειες, η Ελλάδα κατόρθωσε να δείξει στην αρχική φάση της πανδημίας του SARS-CoV-SARS-2, ένα διαφορετικό πρόσωπο απ’ ό,τι είχε συνηθίσει να βλέπει ο πλανήτης. Ένα πρόσωπο με στρατηγικούς στόχους, μακρόπνοο σχεδιασμό και τεχνοκρατική πειθαρχεία. Πραγματικά εντυπωσιακό, σχεδόν θαύμα...

    Δυστυχώς, όπως η εμπειρία έχει δείξει (π.χ. Ολυμπιάδα 2004), σε αυτήν τη χώρα τα θαύματα κρατούν λίγο. Ο θρύλος τα θέλει να διαρκούν τρεις ημέρες. Τώρα κράτησαν δυόμιση μήνες και (τυπικά τουλάχιστον) διαρκούν ακόμη. 

    Αν όμως δεν αλλάξουν νοοτροπία και συμπεριφορά κάποιοι, άμεσα και δραστικά, το τέλος θα έρθει αστραπιαία και θα είναι εξαιρετικά άδοξο. Όταν κάποιος κατακτά μια κορυφή απρόσμενα και γρήγορα, εάν πέσει σύντομα, η πτώση είναι και εξοντωτική και εκκωφαντική...

    Από τις ημέρες της κοινωνικής αποστασιοποίησης (κανονική καραντίνα ευρείας έκτασης δεν είδαμε στην Ελλάδα) είχε φανεί πως κάποιοι υπολόγιζαν τα (διαφόρων ειδών) κόστη, πάνω από την προσωπική καλοπέραση ή/και όφελος. Όταν π.χ. ξαφνικά η απαγόρευση κολύμβησης επετράπη με ιατρική άδεια. Κι ας φώναζαν οι θαλάσσιοι βιολόγοι ότι ο ιός όχι μόνο επιβιώνει στο θαλασσινό νερό αλλά και ότι μεταφέρεται πολύ εύκολα σε αυτό μέσω βροχής...

    Οι... παρεκτροπές συνεχίστηκαν, στα πρώτα βήματα "ανοίγματος" και επαναφοράς στην κανονικότητα. Ευκαιρίας δοθείσης, θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως αποκαλείται "κανονικότητα", επειδή θα αποτελέσει την καθημερινότητα όλων για αρκετό καιρό. Μέχρι να βρεθεί πιστοποιημένος τρόπος δημιουργίας ανοσίας στον συγκεκριμένο ιό. Κατά τα άλλα, δεν θα μοιάζει παρά σ’ ελάχιστα, με όσα ξέραμε πριν το ξέσπασμα της πανδημίας.

    Οι κανόνες προστασίας ήρθαν για να μείνουν. Και κατά τα φαινόμενα, θα μείνουν πολύ. Είναι δε απόλυτη ανάγκη να κατανοήσουμε όλοι πως αυτές οι προφυλάξεις είναι το μοναδικό όπλο που διαθέτουμε, για να παραμείνουμε υγιείς και ζωντανοί...

    Δυστυχώς όμως πολλοί, είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να καταλάβουν αυτό το τόσο απλό και, ουσιαστικά, αυτονόητο σκεπτικό. Έτσι, ενώ τις πρώτες λίγες ημέρες είχαμε μόνο σποραδικές και "δακτυλοδεικτούμενες" περιπτώσεις μη τήρησης των οδηγιών προφύλαξης, σιγά-σιγά, κατά την προσφιλή συνήθεια των Ελλήνων, άρχισε η χαλάρωση...

    Ξεκίνησε από μερικούς "επαναστάτες" (της φακής) στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που αρνούνταν να φορέσουν μάσκα για να φτάσουμε στη σημερινή εικόνα όπου σχεδόν κανείς δεν φορά μάσκα, ακόμη και στους χώρους όπου αυτή είναι υποχρεωτική. Ενώ όλο και περισσότεροι αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή, τη δική τους, των συγγενών και φίλων τους και όλης της υπόλοιπης κοινωνίας... 

    Τα καραγκιοζιλίκια στην Φτελιά είναι μεν χαρακτηριστικό παράδειγμα αλλά και ένα πολύ μικρό μέρος της πραγματικότητας. Όποιος αμφιβάλλει και θεωρεί πως γράφω υπερβολές, ας κάνει μια βόλτα π.χ.  στο κέντρο της Αθήνας. Ή ας πάρει το τρένο από την Κηφισιά μέχρι τον Πειραιά. Θα καταλάβει πως ούτε 3 στους 10 δεν μπαίνουν πλέον στον κόπο να βάλουν την μάσκα, ν’ απολυμάνουν τα χέρια τους πριν την επιβίβαση και μετά την αποβίβαση κ.ο.κ. 
    Φονικό, αυτοκτονικό και βαθιά θλιβερό, ταυτόχρονα...

    Όλο και περισσότεροι δείχνουν να πιστεύουν πως ο κίνδυνος πέρασε και όλα είναι πια, όπως πρώτα. Ή σχεδόν όπως πρώτα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη, δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο λάθος, από αυτό το συμπέρασμα. 

    Πράγματι σήμερα η πιθανότητα να νοσήσει κανείς, είναι αστρονομικά μικρή. Όμως χρειάζεται ένας ασυμπτωματικός ασθενής (δηλ. κάποιος που δεν βήχει, δεν φταρνίζεται, δεν έχει πυρετό κ.λπ.) και μερικές ημέρες για να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια μικρή Ιταλία, Ισπανία ή Γαλλία του περασμένου Μάρτη...

    Ο μη γένοιτο, αλλά τότε θα δούμε όλοι τι σημαίνει πραγματικά πανδημία και πόσο μπορεί να υπάρχει λειτουργούσα οικονομία, τουρισμός κ.λπ. και πόση θα είναι η οικονομική ζημία, όταν πεθαίνουν δεκάδες ή εκατοντάδες άνθρωποι καθημερινά.
    Όλοι μαζί δώσαμε έναν δύσκολο, επίπονο και εξαιρετικά κοστοβόρο αγώνα. Έναν αγώνα που προκάλεσε τον θαυμασμό της υφηλίου και που θα μνημονεύεται ως μεγάλο κατόρθωμα, από τις επόμενες γενιές. Θα είναι μεγάλο κρίμα εάν όσα πετύχαμε χαθούν και η χώρα βρεθεί στην ίδια μοίρα μ’ εκείνες που θρηνούν χιλιάδες επί χιλιάδων νεκρούς.

    Ανεξάρτητα από το εάν αυτό θα συμβεί εξαιτίας ανευθυνότητας, "μαγκιάς", άγνοιας ή βλακείας… 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ