Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 23-Απρ-2020 00:04

    Μύθοι και πραγματικότητες του πετρελαίου ΙΙ

    Μύθοι και πραγματικότητες του πετρελαίου ΙΙ
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η καθοδική πορεία των τιμών West Texas και Brent σε παγκόσμια κλίμακα συνεχίζεται, διογκώνοντας τις ανησυχίες για το οικονομικό μέλλον του πλανήτη. Η συνεχιζόμενη πτώση σε επίπεδα τιμών εντελώς παράλογα (έως και αφύσικα) προκαλεί απορίες. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο ή παράξενο ή παράλογο σε ό,τι βλέπουμε στα futures του αργού πετρελαίου.

    Η μέση ημερήσια κατανάλωση, στην προ κορονοϊού και lockdown εποχή, υπολογιζόταν στα 100.000.000 βαρέλια, διαφόρων ποιοτήτων και κατηγοριών πετρελαίου. Μετά την πανδημία και τα μέτρα περιορισμού της μετάδοσης, αυτή η κατανάλωση υπολογίζεται πως έχει μειωθεί κατά 30% περίπου (μάλλον εξαιρετικά αισιόδοξος υπολογισμός αλλά αυτό  αποτελεί μια διαφορετική συζήτηση). Δηλαδή θεωρούμε πως σήμερα ο πλανήτης, καταναλίσκει περί τα 70.000.000, ημερησίως. 

    Αυτά τα 30.000.000 βαρέλια που περισσεύουν σε καθημερινή βάση, χρειάζεται ν’ αποθηκεύονται κάπου, μέχρι να αυξηθεί και πάλι η παγκόσμια ζήτηση και να πωληθούν. Ακόμη και μετά τη (δύσκολη και πολυτάραχη) συμφωνία όλων των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, για μείωση της παραγωγής κατά 10.000.000 βαρέλια/ημέρα, η απίστευτη ποσότητα των 20 εκατομμυρίων βαρελιών ανά ημέρα πρέπει ν’ αποθηκευτεί κάπου. 

    Το μεγαλύτερο μέρος από αυτά ανήκουν στον τύπο Brent και, προς το παρόν τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζουν σοβαρό θέμα χώρων αποθήκευσης, ενώ η τιμή τους στα futures επηρεάζεται μόνον από τη (δραματικά) μειωμένη ζήτηση. Αφενός επειδή ο διακανονισμός τους γίνεται σε χρήμα χωρίς υποχρέωση φυσικής παράδοσης, αφετέρου διότι οι πλοιοκτήτες τάνκερς μεταφοράς πετρελαίου, έχοντας τα πλοία τους να κάθονται άπραγα στα λιμάνια λόγω έλλειψης ναύλων εξαιτίας της απίστευτα μειωμένης ζήτησης, τα διαθέτουν έναντι "πινακίου φακής", σαν αποθήκες. Εξασφαλίζοντας έτσι και το πρώτο ναύλο όταν επανακάμψει η ζήτηση.

    Δυστυχώς αυτή η λύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα ΣΜΕ του αμερικανικού αργού. Διότι οι όροι τους προβλέπουν όχι μόνο φυσική παράδοση του προϊόντος, αλλά και ορίζουν ότι αυτή πρέπει να γίνει στο Cushing της επαρχίας Payne στην πολιτεία της Oklahoma. Για να δει κανείς θάλασσα από το Cushing (όχι να σταθμεύσει τάνκερ σε αυτήν) θα πρέπει να διασχίσει αρκετές χιλιάδες μίλια. Και τα μεταφορικά στην ξηρά, όπως είναι φυσικό, έχουν γίνει πλέον, εξωφρενικά ακριβά. 

    Οπότε οι  traders επιλέγουν να πουλήσουν όσο-όσο τις θέσεις τους σε τρίτους που έχουν τρόπους είτε να διαθέσουν το πετρέλαιο, είτε να το αποθηκεύσουν. 

    Ποιοι είναι όμως, αυτοί οι τρίτοι; Δύσκολο να εξακριβωθεί με αποδείξεις μιας και ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις αλλά η λογική υποδεικνύει πως πρόκειται για τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες. Ή, έστω, κάποιες από αυτές...

    Παγκόσμια, υπάρχει η εντύπωση πως οι μεγάλες πετρελαϊκές πολυεθνικές (Επτά Αδελφές κ.λπ.) είναι οι κυριότεροι παραγωγοί αργού. Πρόκειται για σοβαρό λάθος. Οι πετρελαϊκοί γίγαντες, σίγουρα κατέχουν κάποιον σημαντικό αριθμό πετρελαιοπηγών, αλλά οι κύριες δραστηριότητές τους, αυτές από τις οποίες πραγματοποιούν το μεγαλύτερο μέρος των πωλήσεων και των κερδών τους, είναι αφενός η διύλιση του αργού και η χονδρική πώληση προϊόντων που παράγονται από το πετρέλαιο (καύσιμα, λιπαντικά, λιπάσματα κ.ά.) και αφετέρου η λιανική πώληση ορισμένων από αυτά τα παράγωγα προϊόντα, μέσω ιδιόκτητων ή franchise δικτύων λιανικής (σταθμοί αυτοκινήτων κ.λπ.).

    Είναι λοιπόν προφανές πως θα υποστούν σημαντικότατες ζημίες από το παγκόσμιο lockdown και την τρομακτική πτώση της ζήτησης, αλλά αυτές δεν θα προέλθουν από τα futures του WTI. 

    Από εκεί θα πληγούν κυρίως οι μικροί και μεσαίοι παραγωγοί στις διάφορες Αμερικανικές Πολιτείες. Αυτοί θα πληρώσουν το μάρμαρο. Συνήθως όμως είναι ασφαλισμένοι από απότομες κινήσεις των τιμών, είτε προς τα επάνω, είτε προς τα κάτω. Το μέγεθος της ασφάλειας που θ’ απολαύσουν, εξαρτάται από ποιόν τρόπο επέλεξαν για ν’ ασφαλιστούν, όταν το έπραξαν. Υπάρχουν κάμποσοι, αλλά είναι εξαιρετικά πιθανό, πέρα από την σημαντική απώλεια εισοδήματος λόγω της πτώσης της ζήτησης (η οποία όμως θα καλυφθεί από την Αμερικανική κυβέρνηση, σε κάποιο βαθμό), να μην υποστούν μεγάλες ζημίες.

    Οι πολυεθνικές ενέργειας (δυσκολεύομαι πολύ να θυμηθώ κάποια πολυεθνική προϊόντων πετρελαίου που δεν ασχολείται επίσης με φυσικό αέριο, ανανεώσιμες πηγές κ.λπ.) από την άλλη, θα υποστούν πραγματικά τρομακτικές απώλειες, τόσο σε χρήμα, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό. Έχουν όμως όλα τα απαραίτητα εφόδια, για ν’ ανακάμψουν, από την πανδημία. Πάντως, απ’ όσο είναι σε θέση να γνωρίζει η στήλη, αποζημιώσεις για πολυεθνικούς γίγαντες (ανεξαρτήτως τομέων δραστηριότητας) δεν έχει προβλεφθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση, σε οποιαδήποτε χώρα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα λάβουν κάποια χρηματοδότηση μ’ ευνοϊκούς όρους, όπως θα συμβεί με όλους σχεδόν τους τομείς οικονομικών δραστηριοτήτων, όταν αρχίσει η επανεκκίνηση.

    Αλλά μέχρις εκεί. Ο κόσμος των μεγάλων επιχειρήσεων, ήταν πάντα δύσκολος…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    Τίποτα από τα ανωτέρω, δεν αποτελεί προτροπή ή σύσταση για αγορά, πώληση ή οποιαδήποτε πράξη ή συμμετοχή σε πράξεις επί μετοχών, ομολόγων και λοιπών χρηματοοικονομικών προϊόντων και υπηρεσιών.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ