Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 24-Μαρ-2020 00:04

    Η δικτατορία της... καμπύλης

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Καθώς τα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας εντείνονται, ακούγονται διάφορες "παραφωνίες". Οπότε είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τους λόγους που συμβαίνουν όλα αυτά τα πρωτοφανή.

    Όπως έχει εξηγηθεί πολλάκις, ζούμε ιστορικές στιγμές. Βιώνουμε γεγονότα που συμβαίνουν μια φορά κάθε εκατό χρόνια, αν όχι περισσότερα. Οπότε είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχει άγνοια, πολλές απορίες και αμφισβήτηση για τις επιλογές των αρχών απέναντι στο πρόβλημα.

    Ίσως ακουστεί ψυχρό αλλά είναι η πραγματικότητα. Η αντιμετώπιση μιας πανδημίας στην κλίμακα αυτής που βιώνουμε σήμερα, αποτελεί ένα ολοφάνερο πρόβλημα διαχείρισης ανισορροπιών μεταξύ προσφοράς και ζήτησης υπηρεσιών υγείας. Δηλαδή πρόκειται για ένα καθαρά οικονομικό πρόβλημα. 

    Όχι όμως ένα, το οποίο μπορεί να λυθεί απλά με την εξεύρεση χρημάτων ή οικονομικών πόρων. Μακάρι να ήταν έτσι απλά τα πράγματα, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για ένα σαφώς πιο σύνθετο ζήτημα.

    Για να το αντιληφθεί αυτό κανείς, θα πρέπει να κοιτάξει ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της CoViD-19, της ασθένειας που προκαλεί ο κορονοϊός SARS-CoV-2, σε περισσότερο βάθος. Πρόκειται για λοίμωξη των αναπνευστικών οδών, η οποία σκοτώνει μέσω ανωμαλιών και επιπλοκών που προκαλεί στο ανοσοποιητικό και το αναπνευστικό. Μία λοίμωξη τόσο επιθετική και τόσο επικίνδυνη, που ο χαρακτηρισμός της αντιμετώπισής της ως πολέμου, δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα.

    Αρχικά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως το πλέον επικίνδυνο χαρακτηριστικό της είναι πως… δεν ξέρουμε όλα τα χαρακτηριστικά της! Επειδή πρόκειται για παθογόνο παράγοντα ο οποίος έως τον Δεκέμβριο ήταν παντελώς άγνωστος, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα, πολλά σημεία της συμπεριφοράς του που είτε είναι αβέβαια, είτε παντελώς άγνωστα.

    Γνωρίζουμε όμως πως πρόκειται για ένα ιό ο οποίος, παρότι δεν προκαλεί υψηλή θνησιμότητα (εκτός Λομβαρδίας στην Β. Ιταλία όπου πιθανότατα οι υψηλότατοι αριθμοί οφείλονται σε ιδιαιτερότητες κατά την αρχική αντιμετώπιση και στην ηλικιακή σύνθεση του τοπικού πληθυσμού), έχει εξαιρετικά υψηλή μεταδοτικότητα. Ιδιαίτερα διαφωτιστική για να αντιληφθούμε τις διαφορές μεγεθών είναι η σύγκριση του SARS-CoV-2 με τον συγγενή του, SARS-CoV. Ο δεύτερος, ξεκινώντας από την Guangdong της Νοτίου Κίνας το 2002, προκάλεσε περί τα 8.000 κρούσματα και 774 θανάτους, στην περίοδο 2002-2003! Ο παρών κορονοϊός από τις αρχές του 2020 έχει περισσότερα από 372.000 επιβεβαιωμένα κρούσματα (100.000 ιαθέντα) και 16.381 θανάτους. Οι διαφορές είναι τεράστιες και προκαλούν, δικαιολογημένα φόβο.

    Ένα άλλο σημείο όπου η CoViD-19 διαφέρει από παρόμοιες ιώσεις είναι η άγνωστη διάρκεια και, το κυριότερο, η σταθερότητα της ανοσίας που δημιουργείται στους ασθενείς που αναρρώνουν. Όπου, κατά τις κινεζικές στατιστικές, περίπου 14% των κρουσμάτων που ανακάμπτουν και ελέγχονται αρνητικοί στον ιό, νοσούν ξανά μετά από 2-3 εβδομάδες. Πράγμα που σημαίνει ότι, ακόμη και εάν υπήρχε γνωστό κάποιο ασφαλές εμβόλιο, δεν θα ήταν δυνατόν ν’ αποκτήσει ανοσία μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Επομένως η μία από τις δύο ενδεχόμενες μεθόδους αντιμετώπισης της νόσου σε επίπεδο ομάδων πληθυσμού (πόλεις, χώρες κ.λπ.), η αποκαλούμενη "ανοσία αγέλης", δεν έχει άξιες λόγου πιθανότητες επιτυχίας.  

    Οι ιοί με τα χαρακτηριστικά του νέου κορονοϊού, γίνονται σαφώς φονικότεροι (η γειτονική Ιταλία αδιάψευστος μάρτυρας) όταν "καταφέρουν" (sic) να προκαλέσουν περισσότερα περιστατικά ευπαθών ομάδων, από όσα έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει σε πλήρη ανάπτυξη, το εκάστοτε τοπικό σύστημα υγείας.

    Μεταφράζοντας αυτήν την πραγματικότητα σε οικονομικούς όρους, ένας ιός σαν τον SARS-CoV-2, παρότι δεν είναι ιδιαίτερα φονικός, μπορέσει να "δημιουργήσει" (sic)  μεγαλύτερη ζήτηση υπηρεσιών υγείας, από τη διαθέσιμη προσφορά. 

    Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, μοναδική διέξοδος των ειδικών και της όποιας κυβέρνησης, είναι να περιορίσουν την επεκτασιμότητα του ιού, τόσο ώστε τα ταυτόχρονα περιστατικά, να μπορούν να καλυφθούν από τη δυναμικότητα του συστήματος υγείας.

    Σε μαθηματικούς όρους, προσπαθούν να περιορίσουν το ύψος της καμπύλης των ασθενών/μονάδα χρόνου, ώστε αυτή να μην υπερβεί ένα ορισμένο όριο, επιτρέποντας στη νόσο να διαρκέσει περισσότερο χρόνο αλλά ν’ αφαιρέσει πολύ λιγότερες ανθρώπινες ζωές (όταν συζητάμε για λοιμώξεις με εκθετική μεταδοτικότητα όπως τούτη εδώ που βιώνουμε, αναφερόμαστε σε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ζωές).

    Πώς επιτυγχάνεται αυτό, όταν αντιμετωπίζεις μία λοίμωξη που μεταδίδεται ταχύτητα,  με την προσωπική επαφή, χρησιμοποιώντας τις νεαρές ηλικίες ως φορείς-όπλα κ.λπ.; 

    Φυσικά μόνο με τα μέτρα που έχουν ληφθεί στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, ακόμη και στην παλαιότερη, σύγχρονη κοινοβουλευτική Δημοκρατία της Ευρώπης, το Ηνωμένο Βασίλειο. Στο τελευταίο μάλιστα, λόγω καθυστερημένης αντίδρασης της κυβέρνησης, τα μέτρα είναι σκληρότερα. Κάτι που δεν αποκλείεται να συμβεί και στις υπόλοιπες χώρες, είτε επειδή η νόσος θα επιδείξει μεγαλύτερη επιθετικότητα, είτε διότι μικρή μερίδα κατοίκων, βάζει το "εγώ" πάνω από το "εμείς", εκθέτοντας συνανθρώπους τους σε μη αναγκαίο ρίσκο…

    Είναι πάντως πασιφανές πως δεν υπάρχει δικτατορικό, αντισυνταγματικό ή  αυταρχικό στοιχείο σε τίποτα απ’ όλα όσα συμβαίνουν. Πρόκειται απλά για κυβερνήσεις που προσπαθούν να σώσουν ζωές, κάνοντας το καλύτερο δυνατό. Και όποιος  ισχυρίζεται το αντίθετο, το πράττει με άλλους στόχους και για άλλους, ιδιαίτερα ποταπούς, λόγους...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 


     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ