Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 03-Φεβ-2020 00:04

    Συναίνεση κι ενότητα, είπατε; Με ποιον;

    Συναίνεση κι ενότητα, είπατε; Με ποιον;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Τα εξωτερικά εθνικά θέματα καταλαμβάνουν τελευταία, τη μερίδα του λέοντα στο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Κι όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τούτη τη χώρα, το ενδιαφέρον αυτό συνοδεύεται από πολλών ειδών παρλαπίπες και αφορισμούς,  διαφόρων "ειδικών" και "ειδημόνων". 

    Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους δε, καταλαμβάνει η "αιώνια" πρόταση διατήρησης ενιαίας στάσης από όλες τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες, για να την επιτύχουν, "οφείλουν να επιδείξουν διάθεση συναίνεσης και συνεννόησης, ώστε να υπάρξει πραγματική ενότητα".

    Για να είμαστε ειλικρινείς, η ιδέα έχει βάση και είναι απόλυτα λογική. Δεν πρόκειται πάντα, ούτε για πολιτικάντικη παρλαπίπα, ούτε για κάποιου είδους εθνικοφανφαρονικό αφορισμό. Είναι κανόνας, σε οποιαδήποτε προηγμένη και πολιτισμένη χώρα, από τη στιγμή που υπάρχει αξιοσημείωτος εξωτερικός κίνδυνος, το σύνολο πολιτών και πολιτικών να επιδεικνύει μία κοινή, ομοιογενή και ενιαία στάση.

    Δυστυχώς σε τούτη τη γωνιά της Γης, επειδή βρισκόμαστε στη Νότια άκρη της Βαλκανικής Χερσονήσου (αλλά και για κάμποσους ακόμη λόγους), η επίδειξη μιας τέτοιου τύπου στάσης είναι διαχρονικά, εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο. 

    Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές στην Ελληνική Ιστορία, όπου το συγκεκριμένο πνεύμα συνεργασίας και συνεννόησης έχει επικρατήσει. Π.χ. κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, όλες οι πολιτικές δυνάμεις (με την εξαίρεση του ΚΚΕ) συστρατεύτηκαν πίσω από την ηγεσία της χώρας και απέναντι στο κοινό εχθρό. 

    Σαφώς σήμερα η κατάσταση των εξωτερικών σχέσεων με τη γείτονα Τουρκία, απέχει πολύ από το να μπορεί να χαρακτηριστεί "εμπόλεμη", αλλά δεν μπορεί κανείς ν’ αποφύγει το ερώτημα της ύπαρξης ή όχι, μιας ρεαλιστικής προσδοκίας για κοινή στάση και ουσιαστικά ενωτικές τοποθετήσεις, από τις πολιτικές δυνάμεις. Έστω, μόνο από τις κυρίαρχες εξ αυτών...

    Δυστυχώς, η απάντηση μπορεί να είναι, μόνο αρνητική. Κάθετα αρνητική! Αρκεί ν’ αφιερώσει κάποιος λίγη ώρα στην παρακολούθηση των τοποθετήσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστο. Ανεξάρτητα από τις επικρατούσες συνθήκες, κάποιοι έκαναν και θα κάνουν πάντα ό,τι μπορούν για να υπάρχει και να διατηρείται στο διηνεκές, ένας βαθύς διχασμός ανάμεσα στους πολίτες αυτής της χώρας. Ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύουν μια απύθμενη υποκρισία, λέγοντας π.χ. πως επιθυμούν "συναίνεση και ενότητα" αλλά στην αμέσως επόμενη φράση τους κατηγορούν την κυβέρνηση για τις ενέργειες της στα εξωτερικά θέματα...

    Κοινώς, ενώ προσποιούνται πως θέλουν την ενότητα και το καλό της χώρας, επί του πρακτέου δείχνουν πως το μόνο που τους απασχολεί, ο μοναδικός τους στόχος, είναι το κομματικό και προσωπικό πολιτικό όφελος.

    Φυσικά αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ και τα "προβεβλημένα" στελέχη του. Με προεξάρχοντα τον πρώην πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος την προηγούμενη Πέμπτη, ούτε λίγο, ούτε πολύ, προέτρεψε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση να μετατρέψουν τη χώρα (και πάλι) σε διεθνή εκβιαστή! Και μάλιστα απέναντι στη μοναδική Υπερδύναμη! Ζητώντας επιπλέον ανταλλάγματα, για μια συμφωνία ήδη κλεισμένη. 

    Όσο και αν φαίνεται εξωπραγματικό, αυτός ο τύπος, ο οποίος εκτός από πρωθυπουργός υπήρξε για ικανό χρονικό διάστημα και υπουργός Εξωτερικών, "απαίτησε" να γίνει και πάλι η Ελλάδα "απρόβλεπτη και μη δεδομένη". Δηλαδή ζήτησε να φροντίσει η κυβέρνηση, ώστε να θεωρηθεί και πάλι η χώρα, ασταθής και μη άξιος εμπιστοσύνης παράγοντας ή/και σύμμαχος! 

    Αν είναι δυνατόν! Και όμως είναι!

    Αλλά δεν σταμάτησε σε αυτό. Χαρακτήρισε όλες ανεξαρτήτως τις κυβερνητικές κινήσεις στο πεδίο της διπλωματίας, ως λανθασμένες και αποτυχημένες, καταβάλλοντας επιπλέον φιλότιμες προσπάθειες να δημιουργήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη και οξύτερη αντιπαράθεση, τροφοδοτώντας απροκάλυπτα όσο εντονότερο μίσος μπορούσε, με κάθε του λέξη!

    Όλα αυτά, από το βήμα της Βουλής και κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία κύρωσης της νέας αμυντικής συμφωνίας Ελλάδος-Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλαδή σε μια διαδικασία που βρισκόταν σε ζωντανή μετάδοση προς ολόκληρο τον πλανήτη (μέσω Internet) και αφορούσε μια συμφωνία την οποία ο ίδιος "διαπραγματεύτηκε" (θου Κύριε…) και "έκλεισε". Στην διάρκεια της οποίας διαδικασίας, επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία, πως "επιθυμεί συναίνεση κι ενότητα"!
    Είναι αδύνατον να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις, για να χαρακτηριστεί αυτό το… άτομο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όποιος του προσφέρει το χέρι του για χειραψία, καλά θα κάνει αμέσως μετά, να μετρήσει τα δάκτυλά του και να ελέγξει ότι δεν έχει χάσει κάτι από αυτό το χέρι και μέχρι τον αγκώνα, τουλάχιστον.

    Εάν δε υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει οποιουδήποτε τύπου ή μορφής συναίνεση και συνεννόηση με αυτόν τον… κύριο, ας το προσπαθήσει! Εάν θεωρεί εαυτόν αρκετά αυτοκτονικό, γιατί όχι; Ελεύθερα!

    Στην κυβέρνηση πάντως, δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς αρκετά αυτοκαταστροφικός, ώστε έστω να σκεφτεί να το αποτολμήσει! Ευτυχώς… 

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ