Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 09-Οκτ-2019 00:03

    Το τελευταίο τραίνο

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Τα τελευταία χρόνια, ειδικοί και μη, συμφωνούν ομόφωνα πως η Ελλάδα για να βγει από την κρίση, χρειάζεται μια καταιγίδα ξένων επενδύσεων. Βέβαια, συνήθως ξεχνούν πως θα πρέπει επίσης να γίνει εξαιρετικά ανταγωνιστικότερη, αλλά αυτό είναι μια άλλη, πολύ πιο εξειδικευμένη συζήτηση.

    Όλοι όσοι επιλέγουν να μπουν στη συγκεκριμένη κουβέντα όμως, είτε εσκεμμένα, είτε ακούσια, αφιερώνουν ελάχιστο (έως καθόλου) χρόνο στα μη αμιγώς οικονομικά θέματα. Μοιάζουν να θεωρούν πως αυτά είναι δευτερεύοντα, ασήμαντα και χωρίς ιδιαίτερη επιρροή στην πορεία της οικονομίας. 
    Δύσκολο να βρεθεί περισσότερο λανθασμένη άποψη.

    Στον σημερινό, πολύπλοκο, τεχνολογικά φορτισμένο και πολυπολιτισμικό πλανήτη, τα πάντα συνδέονται, τα πάντα έχουν κάποιου είδους εξάρτηση, από τα… πάντα.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόδοση της Δικαιοσύνης. Ελάχιστοι ασχολούνται και ακόμη λιγότεροι δημιουργούν ουσιαστικά ζητήματα και αναδεικνύουν το (τεράστιο) πρόβλημα. Είτε γιατί δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται από τη σημερινή κατάσταση της φαραωνικής και αργόσυρτης λειτουργίας (ο Θεός να την κάνει) του θεσμού, είτε διότι θεωρούν ότι δεν πρόκειται για πρόβλημα αιχμής, με άμεσες επιπτώσεις στην κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου.

    Όσοι όμως έχουν ασχοληθεί  με τις επενδύσεις σε κάποια σχετικά σοβαρή βάση, έστω και για μικρό διάστημα, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι για τους μεγάλους ξένους επενδυτές, όταν αυτοί διερευνούν εάν μία χώρα είναι κατάλληλος προορισμός για τοποθέτηση κεφαλαίων, ένα από τα πρώτα προς εξέταση θέματα αφορά το κατά πόσο η Δικαιοσύνη απονέμεται γρήγορα, ακριβοδίκαια και με βάση τις διεθνείς νόρμες. Εάν η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι ικανοποιητική, απλά δεν προχωρούν παραπέρα.

    Η σημασία και η προτεραιότητα που δίνεται στην επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος, δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται η ελληνική λογική, από την πραγματικότητα του κόσμου των επενδύσεων...

    Ένα άλλο θέμα για το οποίο η μεγάλη πλειοψηφία θεωρεί ότι δεν έχει ιδιαίτερες οικονομικές προεκτάσεις, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο σοβαρών επενδυτικών αποφάσεων, είναι η λειτουργία της Δημοκρατίας και του πολιτεύματος μίας χώρας. Όποιος μπει στον κόπο να διερευνήσει ποιου τύπου επενδυτές επενδύουν σε λειτουργούσες Δημοκρατικές οικονομίες και τι είδους επενδύσεις πραγματοποιούνται σε μπανανίες και σε "χώρες με κλειστού τύπου καπιταλισμό", καταλαβαίνει πάρα πολύ καλά τη σημασία που δίνεται από τους διεθνείς επενδυτές στο ζήτημα.

    Παρόλα αυτά σήμερα, στη νότια άκρη της Βαλκανικής ζουν άνθρωποι που θεωρούν π.χ. ότι δεν πρέπει οι πολίτες της χώρας να ψηφίζουν εάν δεν βρεθούν αυτοπροσώπως μπροστά στην κάλπη. Την ώρα που σε ολόκληρη την ΕΕ, οι πολίτες των χωρών-μελών μπορούν να ψηφίσουν δι’ επιστολικής ψήφου (σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και ηλεκτρονικά), ανεξάρτητα από το εάν βρίσκονται εντός της επικράτειας της χώρας τους ή όχι! 

    Στην Ψωροκώσταινα όμως, κάποιοι απαιτούν το δικαίωμα του εκλέγειν, να μετατρέπεται σε τιμωρητική (και τις περισσότερες φορές πανάκριβη) διαδικασία ταλαιπωρίας, χαμένου χρόνου και εξάντλησης! Γιατί αυτή η έντονη αντίδραση σε κάτι τόσο βαθιά δημοκρατικό, όσο η δυνατότητα ψήφου;

    Σίγουρα υπάρχουν λόγοι πολιτικού συμφέροντος, αλλά δύσκολα μπορεί να δεχθεί κανείς ότι ένας εγκέφαλος μπορεί να δρα τόσο αναχρονιστικά και αραχνιασμένα, μόνο από συμφέρον. Σίγουρα υπάρχουν ζητήματα νοοτροπίας και αντίληψης, ζητήματα που ξεκινούν από τις ιδεοληψίες που έχουν κάποιοι ριζωμένες βαθιά και ανεξίτηλα στο μυαλό τους.

    Υπάρχουν δεκάδες θέματα χωρίς άμεση οικονομική δυναμική τα οποία έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην πορεία της οικονομίας και για τα οποία η ελληνική κοινωνία και οι πολίτες είτε δεν γνωρίζουν τη σημασία τους, είτε την θεωρούν μη κρίσιμη.

    Κι όμως τα περισσότερα από αυτά, με διαφορετική αντιμετώπιση από την ελληνική κοινωνία, θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν τη χώρα συθέμελα. Μπορούν να την πάρουν από τα μέσα του 20ου αιώνα όπου βρίσκεται και να την εκτοξεύσουν στον 21ο, εκεί που έχει τόσο ανάγκη να βρεθεί, στο σήμερα!

    Η κατάσταση είναι πραγματικά θλιβερή, αποκρουστική. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί. Εάν αυτές οι νοοτροπίες δεν αλλάξουν, εάν αυτές οι αντιλήψεις δεν μπουν στους σκουπιδοτενεκέδες όπου ανήκουν, η Ελλάδα θα χάσει και αυτό το τραίνο!

    Μόνο που αυτήν την φορά, θα είναι το τελευταίο!

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων