Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 03-Οκτ-2019 00:02

    Ταιριάζουν Boris και λογική;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία για τη λήξη της πιο πρόσφατης από τις παρατάσεις που έχει ζητήσει η βρετανική κυβέρνηση, πριν οριστικοποιήσει την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες έχουν περάσει από τις 23 Ιουνίου 2016, όταν οι Βρετανοί αποφάσισαν στην κάλπη υπέρ του Brexit, ενώ στις 29 Μαρτίου 2017 υποβλήθηκε προς τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, το αίτημα για ενεργοποίηση του Άρθρου 50 των Συνθηκών.

    Εκείνη την ημέρα, άνοιξαν οι πόρτες του τρελοκομείου και στο Νησί άρχισε να κυκλοφορεί μία άνευ προηγουμένου ανευθυνότητα και ένας ασύνορος λαϊκισμός. Αμφότερα δημιουργημένα και καθοδηγούμενα από συμφέροντα που επιθυμούν τη μία ή την άλλη κατάληξη, αλλά αδιαφορούν πλήρως μπροστά στην απόλυτη ανάγκη για πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μία ανάγκη η οποία πολλαπλασιάζεται, μπροστά στη διαφαινόμενη ευρωπαϊκή οικονομική ύφεση...

    Σε αυτούς τους τριάντα εννέα και κάτι μήνες τρέλας και ασυναρτησίας είδαμε διάφορα παράλογα να γίνονται γεγονότα, στην επικράτεια μίας από τις, παραδοσιακά, ορθολογικότερες χώρες του πλανήτη. Όποιος γνωρίζει τη Μεγ. Βρετανία και την ιστορία της, έχει τεράστια δυσκολία  π.χ. να φανταστεί ότι θα χρειαζόταν απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, για να επανακτήσει το Κοινοβούλιο το δικαίωμα ν’ αποφασίσει και να έχει αυτό τον τελευταίο λόγο, στην πιο κρίσιμη για τη χώρα πολιτική απόφαση των τελευταίων… αιώνων.

    Στη χώρα όπου ο κοινοβουλευτισμός κυβερνά για περισσότερα από 300 χρόνια αυτά, θεωρητικά δεν γίνονται! Ή πιο σωστά, δεν γίνονταν μέχρι τώρα!

    Γιατί, με τον χωρίς όρια λαϊκιστή Boris Johnson (BoJo) ως πρωθυπουργό, συνέβη και αυτό. Χρειάστηκε η παρέμβαση Δικαιοσύνης ώστε να παραμείνει η Βουλή ανοικτή και να υποχρεωθεί αυτός ο απίθανος τύπος της, να λογοδοτήσει και υπακούσει στις επιταγές των αντιπροσώπων του λαού.

    Όταν τον Ιούλιο του 2019 κέρδιζε την αρχηγία των Συντηρητικών και αυτοδίκαια την πρωθυπουργία ο, εν μέρει γραφικός και εν μέρει τυχοδιώκτης, Τζόνσον η συντριπτική πλειοψηφία των Βρετανών δεν πίστευε πως πράγματι θα προχωρούσε σε τέτοιου είδους, ακραίες και αντιδημοκρατικές κινήσεις.

    Ο τρελό-Μπόρις, διαψεύδοντας και ξεγελώντας τους πάντες (ακόμη και την ίδια την Βασίλισσα Ελισάβετ) το διέπραξε. Τόσοι αιώνες ουσιαστικής Δημοκρατίας όμως, έχουν προσδώσει στο κράτος του Ηνωμένου Βασιλείου όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, όλες εκείνες τις δικλείδες ασφαλείας, που χρειάζονται για να μην μπορεί ο κάθε άφρονας λαϊκιστής, να επιβάλλει τους παραλογισμούς του.

    Παρ’ όλα αυτά ο BoJo δείχνει να μην πτοείται. Εχθές το απόγευμα, κατέθεσε στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean Claude Junker μια νέα πρόταση, όπου ουσιαστικά διακινδυνεύει την ειρήνη στη Βόρειο Ιρλανδία, δίνοντας στους Ενωτικούς του Democratic Unionist Party (DUP – το μικρό Βορειοιρλανδικό κόμμα που εξασφαλίζει στους Tories, την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την οποία κυβερνούν) τη δυνατότητα να αποφασίζουν για την τήρηση του backstop αυθαίρετα και χωρίς κάποιον έλεγχο. Ουσιαστικά πρόκειται για τη διατήρηση ή όχι των ανοικτών, χωρίς τελωνειακούς ελέγχους, συνόρων σε ολόκληρη την Ιρλανδία μόνο (κάτι που δεν δέχεται το DUP) ή σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο (κάτι που έχει απορρίψει τρεις φορές η Βουλή των Κοινοτήτων, όχι παράλογα αφού ουσιαστικά ακυρώνει το Brexit!).

    Φυσικά αυτή η πρόταση δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αποδεκτή από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, οπότε προφανώς ο Τζόνσον έκανε μία κίνηση, μόνο για το θεαθήναι. Οι τελευταίες πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν πως η πρόταση δεν απορρίφθηκε αμέσως, αλλά μια συμφωνία απαιτεί ομοφωνία. Όσο δεν ορίζεται ξεκάθαρο και μακροχρόνιο καθεστώς συνόρων που να διασφαλίζει στους Ιρλανδούς του Νότου τον σεβασμό και τη συνέχεια της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής του 1998 (με την οποία εξασφαλίστηκε η εκεχειρία στη Βόρεια Ιρλανδία), το Έϋρε δεν θα συνομολογήσει ποτέ σε οποιαδήποτε εναλλακτική. Και η (ουσιαστική) παραχώρηση του ελέγχου των συνόρων στο DUP, σίγουρα δεν εξασφαλίζει τίποτα από τα παραπάνω (οι ακροδεξιές και εθνικιστικές του θέσεις, δεν χαίρουν καμίας εκτίμησης ούτε από τους Καθολικούς του Βορρά, ούτε από την Νότια πλευρά των συνόρων)...

    Όλα αυτά σημαίνουν ότι η κυβέρνηση Johnson έχει να επιλέξει μεταξύ του:

    Α. Να προκηρύξει εκλογές (ίσως ζητώντας μικρή παράταση), να κερδίσει την πλειοψηφία και, χωρίς την ανάγκη των ψήφων του DUP πλέον, να δεχθεί την υπάρχουσα συμφωνία που είχε υπογράψει η κυρία Μέη, με το αρχικό backstop.

    Β. Να ζητήσει παράταση της προθεσμίας από την ΕΕ και, με την πραγματοποίηση εκλογών ή/και δεύτερου δημοψηφίσματος κάποια στιγμή στο μέλλον, αρχικά να διαιωνίσει την καθυστέρηση του Brexit και τελικά, να το αναιρέσει πλήρως.

    Γ. Να προχωρήσει σε αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο τέλος του μήνα, χωρίς συμφωνία. Γεγονός που θα σήμαινε, εκτός των τεράστιων προβλημάτων τροφοδοσίας πρώτων υλών και τροφίμων που θ’ αντιμετώπιζε η χώρα, την εκκίνηση ποινικών διαδικασιών κατά του ίδιου του πρώην Δημάρχου του Λονδίνου, καθώς θα έχει διατάξει την παραβίαση ισχύοντα νόμου. Με κάποιες πληροφορίες, να μιλούν ακόμη και για καθαίρεση του από την Βασίλισσα Ελισάβετ εξ αιτίας της περιφρόνησης προς το Κοινοβούλιο.

    Τι θα συμβεί τελικά, είναι πολύ δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Το λογικό και πιθανότερο βήμα, είναι η πρώτη επιλογή. Πότε όμως συμβάδισαν λογική και Boris Johnson, ώστε να συμπορευτούν και τώρα;

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων