Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 20-Σεπ-2019 00:03

    To δίκαιο και… οι ερπύστριες

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Υπάρχουν φορές που, ακόμη και ο πιο λογικός άνθρωπος, δεν μπορεί παρά ν’ απορήσει  για την πραγματική έκταση των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας γενικότερα. Διότι, παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση, δεν μπορεί παρά ν’ αμφισβητήσει τόσο το μέγεθος όσο και το πλήθος των προβλημάτων που βασανίζουν τη χώρα, μιας και τα ουσιαστικότερα από αυτά, ελάχιστα φαίνεται ν’ απασχολούν τους πολίτες της.

    Μια χώρα που βρίσκεται σε πολυετή οικονομική (και όχι μόνο) κρίση, δεν δικαιολογείται να σπαταλά χρόνο και πόρους σε τριφηλή αλλά "επιθετική" συζήτηση περί δικαστικών θεμάτων. Θεμάτων που θα έπρεπε ν’ απασχολούν μόνο τους ειδικούς και μόνο όταν τελεσιδικήσουν, να έλθουν στο επίκεντρο της προσοχής. Και αυτό για λίγες ώρες...

    Ας είναι όμως. Αυτή είναι η Ελλάδα που έλεγε και κάποιος παλιότερος. Κατά συνήθη πρακτική, όλη η προσοχή της κοινής γνώμης εδώ και κάποια εικοσιτετράωρα είναι στραμμένη στο θέμα της σκευωρίας εναντίον πολιτικών προσώπων, σχετικά με το σκάνδαλο της φαρμακευτικής Novartis. 

    Δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) ειδικοί αλλά και εντελώς άσχετοι, εκφέρουν άποψη σε επιμέρους ζητήματα της υπόθεσης, τα οποία θα έπρεπε ν’ αφορούν, μόνο συγκεκριμένους λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Όπως είναι φυσικό, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό δηλώσεων, ερωταπαντήσεων και ανακοινώσεων, έχει χαθεί κάθε ουσιαστική έννοια περί Δικαίου.

    Με αφορμή αυτήν την κατάσταση όμως, δημιουργείται μια ευκαιρία για να θυμηθούμε όλοι ορισμένους βασικούς κανόνες Δικαίου. Κανόνες που ισχύουν σε όλα τα κράτη τα οποία σέβονται τη Δημοκρατία και τους πολίτες τους.

    Πρώτον και κυριότερο, όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Στη χώρα όπου ζούμε αυτό δεν ισχύει ακριβώς έτσι καθώς, για πολιτικές αιτίες άλλων εποχών, υπουργοί και βουλευτές εμπίπτουν σε κανόνες ειδικής μεταχείρισης. Αυτό ίσως κάποτε ν’ ανταποκρινόταν στην πολιτική πραγματικότητα, αλλά όχι πλέον και πρέπει ν’ αλλάξει.  Είναι άδικο προς όλους τους υπόλοιπους πολίτες που κρίνονται από την "κανονική" Δικαιοσύνη.

    Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι εκείνοι που θα επιλέξουν να υλοποιήσουν την αλλαγή, ουσιαστικά αφήνουν εαυτούς έκθετους στις διαθέσεις των πολιτικών τους αντιπάλων. Και όλοι γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό, στην Ελλάδα. Θα πρέπει να υπάρξει κάποια συγκεκριμένη συνεννόηση μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων και ένας γενικότερος, μακροχρόνιος σχεδιασμός, για να μην γίνουν τα πράγματα χειρότερα αλλά αυτή η κατάσταση, με τις ασυλίες και τους ειδικούς νόμους "περί ευθύνης υπουργών", δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμη.

    Δεύτερος θεμελιώδης κανόνας Δικαίου είναι πως όλοι είμαστε αθώοι, μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και όχι το αντίθετο. Το δε βάρος της απόδειξης ενοχής πέφτει στους ώμους των διωκτικών αρχών και της Δικαιοσύνης. Κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί ένοχος χωρίς ατράνταχτες και αδιαμφησβήτητες αποδείξεις και χωρίς τελεσίδικη δικαστική απόφαση. 

    Πώς δείχνει ένα περιστατικό, δεν έχει καμία σημασία. Ακόμη και εάν ο ύποπτος έχει συλληφθεί πάνω από το πτώμα με το μαχαίρι γεμάτο αίματα, ακόμη και αν έχει συλληφθεί μέσα στο ορθάνοιχτο θησαυροφυλάκιο, φορτωμένος τσάντες γεμάτες χρήματα, σε μια Δημοκρατία δεν επιτρέπεται να θεωρείται ένοχος. Μόνο μετά από τελεσίδικη δικαστική απόφαση, μπορεί ν’ ανακηρυχθεί ένοχος.

    Το συγκεκριμένο ζήτημα της ύπαρξης αδιάσειστων στοιχείων για καταδίκη, έχει εφαρμογή και στην περίπτωση του κυρίου Τσίπρα στην υπόθεση που απασχολεί όλους. Δεν μπορεί να παραπεμφθεί κάποιος (ο οποιοδήποτε) απλά "επειδή είναι λογικό" να έχει δώσει κάποιες εντολές. Για να υπάρξει κατηγορία, πρέπει να υπάρχουν ενδείξεις.

    Σίγουρα ο κύριος Μητσοτάκης σκέφθηκε πολλές άλλες (πολιτικές προφανώς) παραμέτρους για ν’ αποφασίσει να μην συμπεριληφθεί ο κύριος Τσίπρας στους πιθανούς κατηγορουμένους, αλλά η απόφασή του είναι σωστή. Εφόσον δεν υπάρχουν κάποια, έστω υποτυπώδη στοιχεία, δεν μπορεί να κατηγορηθεί κάποιος. Όχι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας  είναι πρώην πρωθυπουργός (όπως λανθασμένα λέγεται) αλλά διότι κανένας, ποτέ δεν πρέπει να κατηγορείται χωρίς οι κατηγορίες να έχουν κάποια αξιόπιστη και χειροπιαστή βάση.

    Αυτοί οι δύο βασικοί κανόνες, κάτω από ένα συγκεκριμένο πρίσμα λογικής, φαντάζουν σαν εξευγενισμένες υπερβολές, μπροστά στο προφανές. Όμως δεν είναι. Αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους λειτουργίας μιας ευνομούμενης κοινωνίας και της Δημοκρατίας. Όλοι έχουν υποχρέωση και να τους τηρούν οι ίδιοι αλλά και να επιδιώκουν την τήρησή τους απ’ όλους τους άλλους. Με επιμονή τεράστια!

    Διαφορετικά, ο κίνδυνος να ξυπνήσουν ένα πρωί από άγρια χτυπήματα στην πόρτα ή από τον ήχο των ερπυστριών, είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο νομίζουν. Ασύγκριτα μεγαλύτερος...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων