Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 14-Μαϊ-2019 00:03

    Εμπρός στον δρόμο της (νέας) χρεοκοπίας!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα ζει "ζαλισμένη" μέσα στον απόηχο των κυβερνητικών ανακοινώσεων για τις (προεκλογικές) παροχές και των αντίστοιχων αντιδράσεων της αντιπολίτευσης. Το τι λέγεται και το τι ακούγεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα, είναι απερίγραπτο και (οικονομικά) απαράδεκτο.

    Όλη η φιλολογία που έχει αναπτυχθεί όμως, ελάχιστα ασχολείται με το ουσιαστικό μέρος των παροχών που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός την προηγούμενη Τρίτη: ποιος είναι ο πραγματικός αντίκτυπός τους, ποιες είναι οι πραγματικές επιπτώσεις τους στον μεγάλο ασθενή, την ελληνική οικονομία.

    Δυστυχώς, το συγκεκριμένο ερώτημα, δεν μπορεί να έχει μια θετική  απόκριση, σε καμία περίπτωση. Απ’ όποια μεριά και αν αναλυθεί η "δέσμη ενισχυτικών μέτρων Τσίπρα", δεν προκύπτει κανένα μακροχρόνια θετικό αποτέλεσμα, για την οικονομία. Οι αντιδράσεις τόσο στο ταμπλό της Λεωφόρου Αθηνών, όσο και (το κυριότερο) στις αποδόσεις του δεκαετούς ομολόγου-δείκτη (benchmark) στη δευτερογενή αγορά, αποτυπώνουν το γεγονός ολοκάθαρα.

    Ποιο είναι το πρόβλημα; Μα το γεγονός ότι κανένα, αλλά κανένα απολύτως, από τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, δεν έχει αυξητική επίδραση στην οικονομία. Το μόνο μέγεθος της που δέχεται ενίσχυση από τα μέτρα Τσίπρα είναι η κατανάλωση. Όπως όμως μάθαμε (με τον σκληρότερο δυνατό τρόπο) από το 2010 και ύστερα, η κατανάλωση δεν μεγεθύνει πραγματικά την οικονομία. Δυστυχώς όμως η (υπερδεκαετής πλέον) κρίση, δεν δίδαξε τα μαθήματα που έπρεπε. Με αποτέλεσμα σήμερα, στο έτος 2019, να καθορίζει την οικονομική πολιτική ένας θιασώτης του Μαρξισμού που θεωρεί ότι η καλύτερη οικονομική πολιτική σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον είναι ν’ αυξάνεται η κατανάλωση και όχι η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας.

    Πολλοί θ’ αναρωτηθούν, πως είναι δυνατόν π.χ. να μην αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας όταν μειώνεται π.χ. ο ΦΠΑ στην εστίαση. Θα απαντήσω με λεπτομέρειες όταν μου υποδείξουν τα στοιχεία όχι πολλών, 100 (από τους δεκάδες χιλιάδες) Ιαπώνων επισκεπτών οι οποίοι σκέπτονται να επισκεφτούν π.χ. τη Σαντορίνη και αναζητούν την τιμή μιας μερίδας μακαρονιών και όχι το συνολικό κόστος του πακέτου εισιτηρίων και διαμονής...

    Μπορεί ο κύριος Τσίπρας ν’ αρέσκεται στην "αυταπάτη" και ορισμένοι οπαδοί του να βαυκαλίζονται ότι αυτά τα μέτρα βοηθούν στην ανάπτυξη αλλά, πέρα από αυτούς, δεν υπάρχει κανένας λόγος, οι υπόλοιποι κάτοικοι αυτής της δόλιας χώρας να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας...

    Διότι μόνο σαν κοροϊδία μπορεί να θεωρηθεί η αποδοχή  εφαρμογής ιδεοληπτικών οικονομικών πολιτικών που λογίζονταν σαν αποτελεσματικές, περισσότερο από πενήντα χρόνια πριν. Όποιος δε την δέχεται αδιαμαρτύρητα, απλά "αυτοκοροϊδεύεται" (sic)!

    Ίσως να μην έχει γίνει ευρέως αντιληπτό στην Ψωροκώσταινα αλλά οδεύουμε αισίως και ταχύτατα προς την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Ζούμε μέσα στην καρδιά της 4ης βιομηχανικής επανάστασης (μιας ακόμη τεχνολογικής είναι ο πιο ακριβής όρος), με την οικονομία να είναι απόλυτα παγκοσμιοποιημένη (παρά τις έντονες προσπάθειες των διάφορων, οπισθοδρομικών πορτοκαλί ηλιθίων για το αντίθετο) και το οικονομικό γίγνεσθαι υλοποιείται και διαμορφώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα, αν όχι σε εκατοστά τους. 

    Όποια χώρα δεν προσαρμοσθεί και δεν ακολουθήσει σε μεταρρυθμίσεις και αύξηση ανταγωνιστικότητας, απλά θα μείνει πίσω και, αργά αλλά σταθερά, θα βρίσκεται όλο και πιο πίσω, σε όλο και χαμηλότερη "ταχύτητα". Και δεν βοηθούν τα όποια ημίμετρα.

    Η κατάσταση στην ελληνική αγορά των τηλεπικοινωνιών είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα. Παρ’ ό,τι είναι μία από τις ανταγωνιστικότερες στη χώρα, δεν μπορεί να συμβαδίσει με άλλες, τηλεπικοινωνιακά προηγμένες χώρες στην ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει. Διότι οι υπόλοιποι "συμμετέχοντες" (κράτος, προμηθευτές, πελάτες) δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δώσουν την απαραίτητη θεσμική συνδρομή ή δεν μπορούν ν’ αντεπεξέλθουν στο κόστος. Χρειάζονται ριζικές μεταρρυθμίσεις και οικονομική μεγέθυνση της οικονομίας για να μπορέσει να επιτευχθεί πρόοδος και να φτάσουμε την υπόλοιπη ΕΕ, επικοινωνιακά (και όχι μόνο).

    Αντί όμως για μια μεταρρυθμιστική και αναπτυξιακή πορεία σε όλο το εύρος των οικονομικών δραστηριοτήτων, η κυβέρνηση επέλεξε να επιστρέψει τάχιστα (ούτε ένας χρόνος δεν έχει περάσει από την 21η Αυγούστου 2018) στον δρόμο που ακολουθούσε η χώρα πριν το 2010. 

    Αυτόν τον δρόμο που όλοι γνωρίζουν από το 1974 και μετά, τον δρόμο της χρεοκοπίας. Φυσικά, κατά την προσφιλή συνήθεια όλων των κυβερνήσεων που ακολουθούσαν την ίδια τακτική, δεν προβληματίζεται καθόλου για το τελικό αποτέλεσμα. 

    Μοναδική απορία που απομένει, μοναδικό ζητούμενο, πόσο μεγάλη έκταση θα έχει η καμένη  γη, πότε θα έρθει η νέα χρεοκοπία...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 


     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων