Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 03-Απρ-2019 00:04

    Πώς θ' αντιδράσει ο "κουμπάρος";

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Πολύ μικρό μερίδιο της δημόσιας συζήτησης δείχνει να έχει αποσπάσει το αποτέλεσμα των δημοτικών/περιφερειακών εκλογών στην Τουρκία. Πρόκειται για μία απατηλή παράλειψη της κοινής γνώμης, όμως.

    Οι συγκεκριμένες τοπικές εκλογές, είναι το τελευταίο σημαντικό πολιτικό γεγονός (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) στη γείτονα. Από εδώ και πέρα η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπη με τα πολλά (έως πάρα πολλά) προβλήματα της χώρας, χωρίς να έχει τον άμεσο φόβο κάποιας κάλπης. 

    Γεγονός το οποίο σημαίνει ότι θα έχει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στο άμεσο μέλλον και πως, στις επόμενες λίγες εβδομάδες, αν όχι ημέρες, θα καθοριστεί η στάση της Τουρκίας απέναντι στη Δύση, για αρκετά από τα επόμενα χρόνια. Αφενός διότι η τουρκική κυβέρνηση είναι πλέον υποχρεωμένη ν’ αντιμετωπίσει τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της χώρας τα οποία αγνόησε μέχρι τώρα, ενόψει εκλογών, αφετέρου διότι δεν έχει ούτε λόγους αλλά ούτε και περιθώρια να εξακολουθήσει την επιθετική πολιτική απέναντι σε ΗΠΑ, Συρία κ.λπ. 

    Είναι προφανές ότι η μεγάλη ήττα του Recep Tayyip Erdogan την περασμένη Κυριακή, αποτελεί ορόσημο στην περαιτέρω πορεία, τόσο της πολιτικής σταδιοδρομίας του ίδιου, όσο και τη γενικότερη ολόκληρης της χώρας. Ένα ορόσημο το οποίο έχει πολλαπλή σημασία και κρισιμότητα για την ευρύτερη περιοχή.

    Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών αποδεικνύει ότι η στρατηγική που ακολούθησε ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, δεν είχε τα καλύτερα αποτελέσματα. Καθοδηγούμενος καθαρά από προσωπικά κίνητρα, με μόνο γνώμονα την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιβολή του ίδιου στην εξουσία, κατόρθωσε ν’ αποξενώσει έναν από τους μεγαλύτερους (αν όχι τον μεγαλύτερο) μέχρι πρόσφατα "φίλο" του, τον κρατικό μηχανισμό.

    Αυτή η αποξένωση, είναι και το σημείο-κλειδί το οποίο κατέληξε στην προχθεσινή ήττα. Όποιος θυμάται την αντίστοιχη εκλογική διαδικασία του 2014, θα θυμάται ότι τότε οι αντίπαλοί του προηγούνταν "βραχεία κεφαλή" όταν, μετά από ένα γενικό black out, οι υποψήφιοι του ΑΚΡ βρέθηκαν να προηγούνται με αρκετές χιλιάδες ψήφους...

    Δυστυχώς γι’ αυτόν όμως, τέτοιες δραστικές (και παράνομες) "παρεμβάσεις" είναι αδύνατον να γίνουν χωρίς την απόλυτη και πλήρη συμφωνία των μηχανισμών του κράτους. Ακόμη και όταν κάποιος ελέγχει την εξουσία τόσο σφιχτά, όσο ο Σουλτάνος.

    Τα μέλη των μηχανισμών όμως, αφενός αισθάνονται αποξενωμένα από την κυβέρνηση, λόγω των ανηλεών διώξεων προς οποιονδήποτε ήταν έστω και κατ’ ελάχιστο αντίθετος και αφετέρου έχουν υποφέρει εντονότατα από την βαθειά οικονομική κρίση που σοβεί στην χώρα επί πολλούς μήνες (π.χ. πληθωρισμός στο 20% επισήμως, ανεπισήμως αρκετά πάνω από το διπλάσιο κ.ο.κ.). Οπότε αποδείχθηκαν άκρως μη συνεργάσιμα και ο Σουλτάνος δεν κατόρθωσε να "αλλάξει" την εικόνα...

    Εκτός εάν κανείς θεωρεί ότι, για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία, προσπάθεια παρέμβασης δεν υπήρξε και όλες οι καθυστερήσεις στην οριστική καταμέτρηση των ψήφων την Κυριακή το βράδυ, οφείλονταν σε... συμπτώσεις και όχι αρνήσεις "ταχυδακτυλουργιών"!

    Σε κάθε περίπτωση, από τη Δευτέρα το πρωί, ο Erdogan είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων ν’ αντιμετωπίσει τη μεγάλη οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει τη χώρα, μετά από πολλά χρόνια προόδου και ανάπτυξης. Είναι υποχρεωμένος είτε να λάβει "μέτρα ΔΝΤ" χωρίς την παρουσία του Ταμείου, είτε να το προσκαλέσει να τα προτείνει εκείνο. 

    Εναλλακτική ως προς την οικονομία δεν έχει. Τα κεφάλαια που προσφέρθηκαν από το Κατάρ ($15 δις) δεν επαρκούν ούτε κατ’ ελάχιστο και άλλοι πρόθυμοι δανειστές - σύμμαχοι δεν υπάρχουν. Αντίθετα, οι αντίπαλοι αποτελούν μέγα πλήθος και κοστίζουν ιδιαίτερα ακριβά (π.χ. Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία κ.λπ.).

    Θα μπορούσε να εξακολουθήσει την αδιαφορία απέναντι στην κρίση, αλλά τα Καταριανά πετροδόλαρα κάποτε θα τελειώσουν. Και τότε οι οικονομικές συνέπειες θα είναι τρομερές και το ξέρει (είναι οικονομολόγος, εκτός των άλλων). 

    Οπότε, η μοναδική επιλογή που έχει, είναι να προχωρήσει σε πρόγραμμα προσαρμογής, λιτότητας και περιστολών δαπανών, άσχετα από το πώς αυτό θα ονομαστεί για επικοινωνιακούς λόγους.

    Υπό αυτό το πρίσμα, η λογική αλλά και η εμπειρία (θυμηθείτε π.χ. πως παρέλαβε την χώρα το 2003), δείχνουν ότι θ’ ακολουθήσει μία εξωτερική πολιτική χαμηλών τόνων. Δεν έχει περιθώρια για αντιδικίες ούτε με την (οικονομική) υπερδύναμη των ΗΠΑ, ούτε με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφενός διότι οι επιδείξεις δύναμης κοστίζουν ακριβά, αφετέρου επειδή έχει μεγάλη ανάγκη μεγάλων και σοβαρών ξένων επενδύσεων (όπως και του συναλλάγματος της ΕΕ για το προσφυγικό).

    Γνωρίζει καλά δε ότι, η όποια συνδρομή που μπορεί να λάβει από την (μοναδική εναλλακτική των δύο) Ρωσία, είναι μηδαμινή. Ο Πούτιν σπανίως (έως ποτέ) δίνει χρήματα. Μάλλον να παίρνει συνηθίζει. Οπότε, πιθανότατα η αγορά των S-400 και όλα τα σχετικά βήματα, θα έχουν διαφορετική κατάληξη απ’ ότι διαφαινόταν αρχικά…

    Με δεδομένη αυτή την κατεύθυνση, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει την Ελλάδα, σαν πρώτο σκαλοπάτι προσέγγισης της Δύσης. Το έχει κάνει ξανά στο παρελθόν και η κίνηση αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για εξομάλυνση των διμερών σχέσεων και δημιουργία ευνοϊκών οικονομικών παραμέτρων στην περιοχή. 

    Υπό τον απαράβατο όρο ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έχει σαν μοναδική προτεραιότητά της το καλό της χώρας και όχι την υλοποίηση εξωπραγματικών, αιθεροβαμόνων ιδεοληψιών και διεθνιστικών φαντασιώσεων…
    Όλα μπορούν να πάνε καλά! 
    Έως πολύ καλά!

    Υπό την παραπάνω προϋπόθεση αλλά και το ότι ο "κουμπάρος Ταγίπ", θ’ ακολουθήσει τα κελεύσματα της λογικής. Διαφορετικά, αν αποφασίσει αντίθετη πορεία, καλύτερα να μην σκεφτόμαστε τι θα συμβεί. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει η Ελλάδα να λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψιν της, την συγκεκριμένη πιθανότητα…

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων