Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 30-Οκτ-2017 00:03

    Οικονομία κόκκινη σαν... δάνειο

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Από τα πρώτα χρόνια της κρίσης, το κυριότερο πρόβλημα για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας είναι η κεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών.

    Σε απλά ελληνικά, τράπεζες χωρίς επαρκή κεφάλαια δεν έχουν τη δυνατότητα, αλλά  ούτε τον τρόπο ή τα μέσα, να βγάλουν από τον βάλτο της κρίσης την οικονομία, μέσω χρηματοδότησης των υγιών επιχειρήσεων.

    Το πρόβλημα της κεφαλαιακής επάρκειας του τραπεζικού συστήματος και των λόγων για τους οποίους δεν είναι όσο αρχικά φαίνεται δύσκολο να επιλυθεί, εξηγήθηκε πρόσφατα από την στήλη.

    Η επίλυσή αυτού του ζητήματος όμως, μόνη της δεν επαρκεί για να δώσει ουσιαστικές δυνατότητες αισθητής παρέμβασης στις τράπεζες, ώστε να υπάρξει ικανοποιητική χρηματοδότηση προς την πραγματική οικονομία. Αποτελεί αναγκαία μεν, μη ικανή συνθήκη δε, για τη δημιουργία μακροχρόνιας και βιώσιμης ανάπτυξης.

    Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι απαραίτητο να βρεθεί επίσης λύση στο πρόβλημα το οποίο αποτελεί τη ρίζα της έλλειψης κεφαλαίων. Να βρεθεί δηλαδή διέξοδος ώστε, όχι μόνο να μην αυξάνονται περαιτέρω τα Non Performing Loans (NPLs – κόκκινα δάνεια) αλλά και να μειωθούν τα αντίστοιχα μεγέθη που εμφανίζονται στους ισολογισμούς των τραπεζών.

    Το πρώτο μπορεί να θεωρηθεί σχετικά εύκολος στόχος. Νέα εταιρική πολιτική στη μέθοδο, το βάθος και τη σκληρότητα εξέτασης των αιτήσεων νέων δανείων, με ταυτόχρονη αλλαγή προς το αυστηρότερο για τις διαδικασίες παρακολούθησης των ήδη εξυπηρετούμενων και η βελτίωση μπορεί να είναι εντυπωσιακή. Δραματικά εντυπωσιακή, προς το καλύτερο...

    Τα πραγματικά δύσκολα, τα συναντάμε στην προσπάθεια επίτευξης του δεύτερου στόχου.

    Από τη στιγμή που δεν επελέγη μία λύση τύπου εταιρείας διαχείρισης προβληματικών στοιχείων ενεργητικού (bad bank) για τα ελληνικά NPLs, η απαλοιφή τους από τις οικονομικές καταστάσεις των τραπεζών είναι σαφώς δυσχερέστερη, απ’ ό,τι θα ήταν διαφορετικά.

    Τότε οι τράπεζες θα έπρεπε να ασχοληθούν μόνο με τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα (Non Performing Exposures –NPEs επί του πρακτέου πρόκειται για "ανώριμα" NPLs ή κόκκινα δάνεια σε αναμονή). Ουσιαστικά δηλαδή, θα έπρεπε απλώς να ασκήσουν την  κύρια δραστηριότητά τους.

    Τώρα, με τη λύση της πώλησης πακέτων NPLs η οποία δόθηκε, σε συνδυασμό με τους λογιστικούς κανόνες (IFRS 9) που θα ισχύουν από 1/1/18, έχουν να κάνουν πολύ περισσότερες ενέργειες και υπό πολύ μεγαλύτερες συνθήκες πίεσης.

    Παρόλα αυτά, θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι το πρόβλημα της εξυγίανσης των τραπεζικών ισολογισμών, δεν επιλύεται λόγω της επιπλέον δουλειάς και πίεσης τα οποία χρειάζεται να καταβάλλουν οι τράπεζες.

    Η βασική και κυρίαρχη αιτία που το πρόβλημα παραμένει άλυτο τόσα χρόνια (περισσότερα από έξι), είναι ότι κανείς από τους λαμβάνοντες αποφάσεις στην Ελλάδα (οι οποίοι είναι πρακτικά εκείνοι που αποφασίζουν για το θέμα, μετά από εισηγήσεις της Τρόικα, του S.S.M. και των τραπεζιτών) δεν έχει πλήρη και σφαιρική αντίληψη του προβλήματος. Μετά λύπης της δε η στήλη, πρέπει να επισημάνει ότι υπάρχουν και ορισμένοι (λίγοι, ευτυχώς) Έλληνες τραπεζίτες που επίσης δεν έχουν την ευρεία και βαθιά κατανόηση του προβλήματος, η οποία απαιτείται αφενός από την θέση τους, αφετέρου για την επίλυση του.

    Χαρακτηριστικό του πόσο εκτός πραγματικότητας στο ζήτημα των NPLs βρίσκεται το πολιτικό (και όχι μόνον) σύστημα, είναι οι σχετικές προτάσεις λύσης τις οποίες παρουσίασε πρόσφατα ένας εκ των υποψηφίων για την ηγεσία "του φορέα της Κεντροαριστεράς".

    Δεν έχει σημασία ποια ή ποιος ήταν η-ο υποψήφιος ή ο πολιτικός χώρος από τον οποίο προέρχεται. Κατά καιρούς, έχουν ακουστεί από "συναδέλφους" του-της απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, αντίστοιχες ή και μεγαλύτερες αστοχίες.  

    Η ουσία βρίσκεται στο ότι, ΟΛΕΣ οι προτάσεις, έδειχναν τρόπους για να μην πληρώσει ο εκάστοτε δανειολήπτης, παρά ένα μικρό μέρος του δανείου. Καμία ρεαλιστική σκέψη για το τι πρέπει να γίνει με τους στρατηγικούς κακοπληρωτές και καμία μέριμνα για τη διατήρηση ή/και (γιατί όχι;) τη βελτίωση της τραπεζικής κεφαλαιακής επάρκειας. Δηλαδή μία ακόμη λαϊκίστικη αντιμετώπιση του προβλήματος, χωρίς καμία ουσιαστική στόχευση, χωρίς καμία πραγματική θέληση επίλυσης.

    Το πράγμα όμως, έχει φτάσει στο απροχώρητο. Αν δεν υπάρξει συνολική, αποτελεσματική και αποδοτική λύση στην εξυγίανση των τραπεζικών ισολογισμών, η οικονομία δεν πρόκειται να συνέλθει ποτέ, η Ελλάδα δεν θα βγει ποτέ από την κρίση.

    Αν δεν μάθουν όλα όσα χρειάζεται και δεν λάβουν τα πρέποντα μέτρα και δράσεις οι σημερινοί (ή έστω, οι αυριανοί) κυβερνώντες, η χώρα θα παραμείνει να ονειρεύεται αλματώδη ανάπτυξη και "χρυσά κουτάλια", την ώρα που θα παλεύει να μην πνιγεί στην λάσπη του βούρκου της αιώνιας στασιμότητας. Μιας λάσπης η οποία θα έχει χρώμα  κόκκινο, όπως τα δάνεια που την δημιουργούν...

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    Twitter: @Marketelf

    Facebook: Peter Lazos

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων