Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 12-Ιουλ-2022 00:01

    Οσμή διαπλοκής...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    1) Οσμή διαπλοκής...

    Η πρόσφατη εξαγορά εισηγμένης κατασκευαστικής εταιρείας στο Χρηματιστήριο Αθηνών αποτελεί άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση της κακοδαιμονίας και της υπανάπτυξης που χαρακτηρίζει την ελληνική οικονομία και ιδιαιτέρως, τη διόλου τυχαία καχεκτική, ελληνική χρηματιστηριακή αγορά.  

    Εδώ και αρκετές εβδομάδες στην αγορά οργίαζαν φήμες πως βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για την εξαγορά της Ιντρακάτ με τη μητρική εταιρεία να τις επιβεβαιώνει.

    Την περασμένη εβδομάδα έγινε γνωστό πως περίπου το 60% της εταιρείας αλλάζει χέρια σε τιμή υψηλότερη από αυτή που η μετοχή διαπραγματευόταν στο χρηματιστήριο, με το ευρύ κοινό των ιδιωτών και θεσμικών επενδυτών να αποκλείεται, παρανόμως μετά καταστρατήγηση της σχετικής νομοθεσίας περί της υποχρέωσης υποβολής δημόσιας προσφοράς.

    Αναλυτικά, σύμφωνα με την ειδησεογραφία: "…χτες μέσω του χρηματιστηρίου απέκτησαν το 31,7% της εταιρείας στην τιμή των 2,95 ευρώ ανά μετοχή  έναντι 70,1 εκατ. ευρώ.

    Η συναλλαγή έγινε μέσω της Winex Investments Limited, εταιρείας συμφερόντων των κ.κ. Μπάκου, Καϋμενάκη και Εξάρχου, ενώ συμφωνήθηκε η Intracom Holding να διατηρήσει στην INTRAKAT ποσοστό συμμετοχής 5,09%.

    …Χτες έγινε εξωχρηματιστηριακά και η μεταβίβαση μετοχών στους εφοπλιστές Κώστας Αγγέλου της Benelux Overseas και Ηλία Γκότση της Eurotankers, με τον πρώτο να αποκτά 13,6% και τον δεύτερο το 15,7% του μετοχικού κεφαλαίου της INTRAKAT στην τιμή των 2,95 ευρώ ανά μετοχή ήτοι το 29,3% της εταιρείας.

    Τα ποσοστά αυτά αποκτήθηκαν από τους Δημήτρη Θεοδωρίδη (κατείχε το 12,13%), τους Λουκά Λαζαράκη και Δήμο Στασινόπουλο (10,10%) και Πέτρο Σουρέτη (6,20%), οι οποίοι και αποχωρούν πλήρως από το μετοχικό κεφάλαιο της INTRAKAT.

    Ως εκ τούτου οι νέοι βασικοί μέτοχοι κατέχουν το 61% του κατασκευαστικού Ομίλου…"

    Βλέπε: Η επόμενη μέρα για την Intrakat μετά την είσοδο των εφοπλιστών…

    Σύμφωνα με τη νομοθεσία όταν κάποιος αυξάνει τη συμμετοχή του σε μια εισηγμένη στο χρηματιστήριο  εταιρεία  πάνω από κάποια συγκεκριμένα ποσοστά, υποχρεούται να υποβάλει δημόσια πρόταση για την εξαγορά των μετοχών και των υπόλοιπων μετόχων στην ίδια τιμή.

    Τούτο συμβαίνει γιατί στις ευνομούμενες χώρες και τα κράτη δικαίου όπου  λειτουργεί η ελεύθερη αγορά, ο νόμος φροντίζει να παρέχει τα ίδια δικαιώματα στους μετόχους μειοψηφίας είτε αυτοί είναι ιδιώτες, είτε θεσμικοί επενδυτές όπως ασφαλιστικά ταμεία κλπ.

    Στην προκειμένη περίπτωση οι επενδυτές που εξαγόρασαν την Ιντρακατ εμφανίζουν πως ο καθένας χωριστά απέκτησαν μικρότερα του ενός τρίτου ποσοστά προκειμένου να αποφύγουν για αδιευκρίνιστούς λόγους την υποχρέωση υποβολής δημόσιας προσφοράς.

    Ακόμη και για τα "μάτια του κόσμου" η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς θάπρεπε να είχε αναστείλει τη διαπραγμάτευση της μετοχής και να ερευνήσει την υπόθεση για το αν οι μέτοχοι που απέκτησαν τον έλεγχο της εταιρείας ενέργησαν συντονισμένα ή όλως τυχαίως εξαγόρασαν το 60% σε ποσοστά που αποκλείουν την υποχρέωση υποβολής δημόσιας πρότασης (προσφοράς) στην ίδια τιμή.

    Η υπόθεση μοιάζει με "καραμπινάτο" σκάνδαλο και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς έχει εκτεθεί για άλλη μια φορά. 

    Η σχετική νομοθεσία  όμως είναι σαφής: "Οι υποχρεωτικές δημόσιες προτάσεις ρυθμίζονται από το άρθρο 7 του νόμου 3461/2006 σύμφωνα με το οποίο κάθε πρόσωπο το οποίο αποκτά με οποιονδήποτε τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, απευθείας ή σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό του ή συντονισμένα με αυτό, κινητές αξίες και, λόγω της απόκτησης αυτής, το ποσοστό των δικαιωμάτων ψήφου που κατέχει το πρόσωπο αυτό, άμεσα ή έμμεσα, απευθείας ή σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα που ενεργούν για λογαριασμό του ή συντονισμένα με αυτό, υπερβαίνει το όριο του ενός τρίτου (1/3) του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της υπό εξαγορά εταιρείας, υποχρεούται, εντός είκοσι (20) ημερών από την απόκτηση αυτή, να απευθύνει υποχρεωτική δημόσια πρόταση για το σύνολο των κινητών αξιών της υπό εξαγορά εταιρείας καταβάλλοντας δίκαιο και εύλογο αντάλλαγμα.

    Οι υποχρεωτικές δημόσιες προτάσεις ακολουθούν εφόσον αποκτηθεί ο έλεγχος μιας εταιρείας. Αποτελούν την υποχρέωση εκείνου που απέκτησε τον έλεγχο να προσφέρει την ευκαιρία στους μετόχους της μειοψηφίας να εξέλθουν από την εταιρεία εκποιώντας τις μετοχές τους σε δίκαιη τιμή.

    Η προστασία των μετόχων της μειοψηφίας, αποτελεί σημαντικό χαρακτηριστικό της δημόσιας πρότασης εφόσον πρέπει να διατηρηθεί το δικαίωμα τους να εξέλθουν από την εταιρεία με ισοδύναμους όρους με εκείνους που έγινε δυνατή η απόκτηση του ελέγχου.

    Σε περίπτωση παράβασης της υποχρέωσης υποβολής δημόσιας πρότασης δηλαδή να γίνει υπέρβαση του ορίου που προβλέπεται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 7 του νόμου 3461 , η επιτροπή κεφαλαιαγοράς μπορεί να αναστείλει τα δικαιώματα ψήφου ή και τα υπόλοιπα δικαιώματα που προκύπτουν από την κατοχή των κινητών αξιών.

    Επίσης, η επιτροπή κεφαλαιαγοράς μπορεί μέχρι και να εκποιήσει αριθμό δικαιωμάτων ψήφου από τον πλειοψηφόν μέτοχο ή από τα πρόσωπα που ενεργούν συντονισμένα με αυτόν, προκειμένου το ποσοστό που θα προκύψει από την εκποίηση αυτή να μην υπερβαίνει το προβλεπόμενο όριο..."

    Βλέπε: Δημόσια πρόταση

    2) Τα γεωπολιτικά συστήματα δεν είναι μονοσήμαντα οικονομο-κεντρικά

    Κύριε Στούπα,

    Οι παρατηρήσεις σας στο άρθρο σας "Στο έλεος Ρώσων, Τούρκων  και Κινέζων...”, θεωρώ πως ήταν αρκετά εύστοχες, ώστε να αποτελέσουν εφαλτήριο για να προχωρήσω στην παράθεση των παρακάτω σημείων.

    Ας ξεκινήσω με ένα πραγματικό γεγονός, με μία συζήτηση που είχα με έναν παιδικό μου φίλο πριν περίπου 10 χρόνια. Γόνος οικονομικά ευκατάστατης οικογένειας του Κολωνακίου και με κοινωνικά καταξιωμένους άμεσους προγόνους, είχε επιλέξει τον κλάδο των οικονομικών για σπουδές και για επαγγελματική αποκατάσταση. Και η μέχρι τώρα πορεία του κατέδειξε ότι πολύ καλώς έπραξε, καθώς μετά το μεταπτυχιακό του στην Αγγλία, προσελήφθη από την Deutche Bank στο τμήμα του real estate, όπου και διακρίθηκε γρήγορα.

    Στη συζήτηση λοιπόν αυτή, βρεθήκαμε σε αντιπαράθεση, καθώς εκείνος υποστήριζε πως δεν πρόκειται στο άμεσο μέλλον να υπάρξει καμμία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, ενώ εγώ υποστήριζα το αντίθετο. Το γεγονός πως μέχρι τώρα σε στιγμές κρίσεις όλοι καταφεύγουν στην ασφάλεια του δολαρίου, ήταν κατ’ αυτόν ένα προηγούμενο που αποδεικνύει την αδυναμία οποιουδήποτε να συγκρουστεί με τις Η.Π.Α. Επιπλέον, κανένας "σοβαρός” διεθνής δρων δε θα προτιμήσει πόλεμο, ενώ μπορεί να ανταγωνίζεται για βελτίωση του οικονομικού του πλεονεκτήματος/αποτυπώματος.

    Από την άλλη πλευρά, η δική μου θέση ήταν πως οι Η.Π.Α. βρίσκονται σε πτώση. Αργή μεν, αλλά αναπόφευκτη. Και επειδή το δολάριο, όντας αποδεσμευμένο από την ισοτιμία χρυσού, έχει αξία για όσο διάστημα οι διεθνείς παίκτες το αναγνωρίζουν ως το κυρίαρχο μέσο συναλλαγών, η σταδιακή σύμπηξη των BRICS και των δορυφορικών τους χωρών θα αναγκάσει τις πρώτες να καταφύγουν στο μοναδικό εργαλείο επί του οποίου έχουν ακόμα προβάδισμα: το στρατιωτικό πεδίο.

    Ανεξάρτητα από την ευστοχία ή όχι της πρόβλεψής μου, αυτό που δυσκολευόταν να κατανοήσει ο φίλος μου – γεμάτος από τον ενθουσιασμό της αγγλοσαξονικής νεοφιλελεύθερης υπεραισιοδοξίας – είναι η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και των έμβιων συστημάτων εν γένει. Την ίδια (και ενδεχομένως μεγαλύτερη δυσκολία) είχαν τόσο ο Thomas Friedman όταν διατύπωνε την πιασιάρικη φράση περί μη-πολέμου μεταξύ χωρών με ταχυφαγεία Mcdonald’s, όσο και ο Francis Fukuyama με το βεβιασμένα απλοϊκό τέλος της ιστορίας.

    Οι μεταβλητές που εμπεριέχονται και στο πιο απλό σύστημα αλληλεπίδρασης μεταξύ πολυκύτταρων οργανισμών (ή ακόμα και μονοκύτταρων) είναι τόσες πολλές, και τα επίπεδα ανάλυσης τόσα (μοριακό, ατομικό και υποατομικό, βιοχημικό, ιστολογικό, ψυχολογικό-συμπεριφορικό, ηθολογικό-κοινωνικό, αναπτυξιακό περιβάλλον), που η προσπάθεια λεπτομερούς μαθηματικής αποτύπωσης των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ όλων των επιμέρους παραγόντων είναι – με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα – ουτοπική.

    Τα εκατομμυρίων ετών ένστικτα κυριαρχίας και αναγνώρισης ομάδας που φέρουμε, οι φόβοι επιβίωσης και θανάτου που κουβαλάμε στους ώμους μας, η επιδίωξη και ανάγκη να αντισταθμιστεί το vita brevis με υστεροφημία, οι προσωπικές ανασφάλειες, όλα αυτά συνθέτουν ένα πολύ-παραμετρικό μείγμα τέτοιο, που οποιαδήποτε απόπειρα μονόπλευρης οικονομικής ανάλυσης να οδηγείται εκ των πραγμάτων σε ερμηνευτική και προβλεπτική αστοχία.

    Η άποψη πως όπου παράγεται ή/και κυλάει χρήμα, δεν μπορούν να συντρέξουν βίαιες συγκρούσεις διότι "δεν συμφέρει κανέναν” είναι αδικαιολόγητα απλουστευτική. Απορρέει από την παρατήρηση πως όπου και όταν υφίσταται αφθονία πλούτου, τα σημεία τριβής ελαχιστοποιούνται. Με απλά λόγια, υπάρχει χώρος και τροφή να χορτάσει το στομάχι και η φιλοδοξία των εμπλεκομένων μερών. Όσο πράγματι ρεαλιστική και αν είναι αυτή η παρατήρηση, δεν λαμβάνει υπ’ όψη της τις παρακάτω εκδοχές:

    - Το μοντέλο αυτό μπορεί να λειτουργήσει για όσο διάστημα υπάρχει "λίπος”, για όσο διάστημα υφίστανται αρκετός πλούτος και πόροι, ώστε να κατανέμονται αναλογικά προς τους κύριους παίκτες. Οι αφορμές για τριβές σε μία τέτοια συνθήκη είθισται εμπειρικά να είναι λιγότερες και μικρότερης εντάσεως.

    - Ο ανταγωνισμός είναι πολύ-επίπεδος και δεν εξαντλείται μόνο στο οικονομικό πεδίο. Μπορεί κάλλιστα να παρατηρούνται έντονοι οικονομικοί-εμπορικοί δεσμοί μεταξύ των δρώντων, ωστόσο να μην τα βρίσκουν σε άλλα επίπεδα, όπως το να διεκδικούν τον ίδιο γεωγραφικό χώρο ή να διέπονται από μη συγκλίνουσες κοινωνικο-θεσμικές ιδεολογίες. Το τρέχον παράδειγμα του δίπολου Κίνας - ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικό προς αυτήν την κατεύθυνση.

    - Δεν θέτουν όλοι οι άνθρωποι ως προτεραιότητα την οικονομική τους ευμάρεια. Ακόμα και οι πλέον επιδραστικοί δρώντες (εκείνοι που καθορίζουν τις τύχες του λαού τους ή περισσότερων λαών), ενδέχεται να μην έχουν ως κύριο γνώμονα δράσης να πλουτίσουν και να διάγουν μία άνετη οικονομικά ζωή. Ή ακόμα περισσότερο, όταν επιτύχουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο προσωπικής διαβίωσης να προχωρούν στον επόμενο ιεραρχικά στόχο τους, ο οποίος να μη συνδέεται καθόλου με την περαιτέρω ενίσχυση της οικονομικής τους θέσης. Αντ’ αυτού, στρέφουν την προσοχή τους προς την επίτευξη άλλων πλεονεκτημάτων (ή τουλάχιστον οι ίδιοι τα αντιλαμβάνονται ως τέτοια), όπως υστεροφημία μέσω γεωγραφικής επέκτασης, έργων βελτίωσης συνθηκών ζωής πολιτών, κτλ.    

    Το γεγονός είναι πως αυτήν τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα κίνητρα, αιτίες και αφορμές (και θα βρεθούν και άλλες στην πορεία) για να γενικευθούν και να συστηματοποιηθούν οι συγκρούσεις στον πλανήτη, παρά να διευθετηθούν με προσωρινές ή εμβριθείς λύσεις. Το ν’ απαριθμηθούν θα αποτελούσε ανούσιο πλάτιασμα.

    Ας αναφέρουμε εδώ μόνο ένα, που συνιστά ίσως τη συμπύκνωση ή, αν θέλετε, την αντανάκλαση των υπόλοιπων επιμέρους. Έχουν ήδη σχηματιστεί τα στρατόπεδα. Από τη μία τα αυταρχικά καθεστώτα που προάγουν και υπερασπίζονται ένα raison d’ Etat κι έναν εθνικισμό αναχρονιστικό και αντιπαραγωγικό για την ανθρωπότητα. Από την άλλη πλευρά, τα νεοφιλελεύθερα καθεστώτα που προωθούν και στοχεύουν να επιβάλλουν έναν τεχνητό και εργαλειοποιημένο ιδεαλισμό - σίγουρα πιο παραγωγικό απ’ ό,τι στην πρώτη περίπτωση -, αλλά ήδη πολύ αποκρυσταλλωμένο, μονοδιάστατο κι ελιτίστικο για να μπορέσει να συμβάλλει στην εξελικτική βιωσιμότητα του ανθρώπινου πνεύματος και ευρηματικότητας.

    Το πότε η Κίνα θα κινηθεί προς την Ταϊβάν, το πότε η Ινδία θα εμπλακεί ανοιχτά με το Πακιστάν, το Ισραήλ με το Ιράν, η Βόρεια με τη Νότια Κορέα, η Αίγυπτος με την Αιθιοπία, η Σερβία με την Αλβανία, η Ελλάδα με την Τουρκία, η Ρωσία με την Πολωνία, η Αρμενία με το Αζερμπαϊτζάν είναι απλά ζήτημα χρόνου και λεπτομερών συνθηκών.

    Και ας σημειώσουμε και το εξής: οι θεωρίες παιγνίων είναι αναντίρρητα μία αναγκαία και κρίσιμη μελέτη, προκειμένου να εντάξουμε στην ενστικτώδη και ενίοτε εμπειρική τάση μας την ορθολογική σκέψη, τόσο ως άτομα, αλλά πολλώ δε μάλλον ως συλλογικοί θεσμοί (στρατιωτικές σχολές, πανεπιστήμια, εθνικά συμβούλια ασφαλείας). Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ούτε για μία στιγμή πως μέσα στα πλαίσια αυτών των μοντέλων, η αναζήτηση του μηδενικού ή μη αθροίσματος δεν μπορεί να αναλύσει τη δυναμική αλληλεπίδραση που αναπτύσσεται μεταξύ των πολλών παραμέτρων μίας κατάστασης. Μας υποδεικνύει μόνο τα οφέλη και τα κόστη από μία σύγκρουση.

    Στην ευφυή αποτύπωση του έργου και του ρόλου του Βίσμαρκ από τον Κίσινγκερ, ο τελευταίος σημειώνει πως το μεγαλύτερο σφάλμα του σιδερένιου καγκελάριου ήταν πως δημιούργησε μία Γερμανία που θα χρειαζόταν στο τιμόνι της έναν ηγέτη του μεγέθους του Βίσμαρκ για να μην εκτραπεί από την πορεία της. Κατ’ αναλογία, οι νικητές ηγέτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δημιούργησαν ένα σύστημα ιδεολογικής εξισορρόπησης που θα χρειαζόταν διαρκώς προσωπικότητες του δικού τους επιπέδου για να αποφευχθεί μία γενικευμένη σύρραξη.

     Με εκτίμηση,

    Βράχας Χρίστος - Ψυχολόγος, ΕΚΠΑ

    Νομικός, ΕΚΠΑ

    Φιλοσοφία-Βιοηθική MA, ΑΠΘ

    Τελειόφοιτος Βιολογίας, ΑΠΘ

    kosta.stoupas@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ