Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 20-Οκτ-2020 00:02

    Πόλεμος ή επιδημία;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Οι εξελίξεις στο μέτωπο της επιδημίας Covid-19 λίγο πολύ ήταν  αναμενόμενες. Ο πληθυσμός που κινδυνεύει λιγότερο λόγω ηλικίας και μη υποκείμενων νοσημάτων λαμβάνει όλο και λιγότερα μέτρα προφύλαξης, ενώ οι ανήκοντες σε ευπαθείς κατηγορίες  που είναι σε θέση να αντιληφθούν το μέγεθος το ρίσκου, προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

    Ο πλέον αξιόπιστος δείκτης προκειμένου να παρακολουθεί κάποιος την πορεία της επιδημίας είναι οι ημερήσιοι θάνατοι καθώς τα κρούσματα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των τεστ που διενεργούνται.

    Από την πλευρά αυτή έχουμε ξεπεράσει ήδη τον αριθμό των ημερήσιων θανάτων της κορυφής της περασμένης Άνοιξης και είναι θέμα χρόνου να δούμε περιόδους "συνωστισμού" όπου σε μια μέρα θα χάνουμε όσους χάσαμε σε μήνες. Δεν πρόκειται για μαντεία αλλά για απλή μαθηματική προβολή.

    Στην Ελλάδα έχουμε ακόμη χαμηλό ποσοστό θανάτων ως ποσοστό του πληθυσμού και αυτό είναι θετικό σε σχέση με τη διατήρηση της καμπύλης χαμηλά και την αποσυμφόρηση των νοσοκομείων. Τούτο σημαίνει πως θα καθυστερήσουμε σαν χώρα να αποκτήσουμε την απαραίτητη ανοσία. Θα προλάβουμε όμως την έλευση περισσότερων αποτελεσματικών φαρμάκων και εμβολίων.

    Στην Ελλάδα με βάση τα στοιχεία των συντάξεων που καταβάλλονται έχουμε περί το 1,5 εκατ. άτομα άνω της ηλικίας των 70 ετών.  Με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν το ποσοστό θνησιμότητας για τις ηλικίες μεταξύ 70 και 80 ετών  είναι περί το 8% και για τους άνω των 80 ετών προσεγγίζει το 15%.

    Όπως και να το υπολογίσει κάποιος, με 500 νεκρούς διαγνωσμένους με Covid-19 μέχρι σήμερα, βρισκόμαστε στην αρχή μιας δύσκολης περιόδου η οποία θα αφήσει πίσω της περισσότερους νεκρούς απ’ όσους θα άφηνε ένας γενικευμένος πόλεμος.

    Βέβαια άλλες ηλικίες θα έπληττε η μια καταστροφή και άλλες πλήττει η άλλη.

    Όλα αυτά αναμένεται να έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία αλλά και στις κοινωνικές συμπεριφορές και στερεότυπα που τις διέπουν. Μια από αυτές είναι η ένταση μεταξύ του πολέμου των γενεών.

    Ενώ μέχρι πρότινος είχαμε τους μεγαλύτερους να αδιαφορούν για τις επόμενες γενιές τις οποίες φόρτωσαν χρέη λαμβάνοντας παχυλές συντάξεις και "διακοποδάνεια" που δεν πληρώθηκαν ποτέ, τώρα βλέπουμε τους νεότερους να συνωστίζονται χωρίς προφυλάξεις καθώς το κόστος για τους ίδιους είναι πολύ χαμηλό...

    100 χιλ. λιγότεροι συνταξιούχοι σημαίνει τουλάχιστον ένα δισ. τον χρόνο λιγότεροι φόροι και εισφορές για αυτούς που τις καταβάλουν.

    "Κλειδώματα"...

    Πριν λίγες μέρες, στις 16 Οκτωβρίου, επιβλήθηκε το πρώτο τοπικό lockdown στην Κοζάνη έπειτα από την επιδημιολογική επιβάρυνση της περιοχής τις τελευταίες μέρες (έφτασε στις 159,7 μονάδες σε σχέση με τις 150 που έχει θέσει σαν όριο η ΕΕ, βάσει αλγορίθμου).

    Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και άλλες πόλεις, συνοικίες και κοινότητες στη χώρα αλλά και την Ευρώπη.

    Όσοι την περασμένη άνοιξη υποστήριζαν πως υπάρχουν οι πιθανότητες μέχρι τα μέσα του Καλοκαιριού να κυκλοφορήσει κάποιο εμβόλιο ή φάρμακο και να μην χαθεί ολόκληρη η τουριστική σεζόν αποδείχτηκαν υπεραισιόδοξοι.

    Ούτε η περίοδος των Χριστουγέννων μπορεί να διασωθεί και πολύ φοβάμαι πως ούτε το επόμενο καλοκαίρι ενδέχεται να μείνει αλώβητο.

    Καθώς εταιρείες και κυβερνήσεις βιάζονται να κυκλοφορήσει κάποιο εμβόλιο χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες δοκιμές αυξάνεται ο κίνδυνος να υπάρξει κάποια αστοχία που θα αποκαλυφθεί αργότερα αφού έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά και από την ίδια την επιδημία.

    Οι αλλαγές που έχει δρομολογήσει στην οικονομία η επιδημία Covid-19 είναι ήδη τεράστιες. Η απασχόληση με τηλεργασία αυξάνεται αλματωδώς σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου και αυτό θα έχει συνέπειες στις τιμές των επαγγελματικών ακινήτων, των αυτοκινήτων, τους ρύπους από μετακινήσεις...

    Μέχρι και "δεινόσαυροι" όπως η ΔΕΗ προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα.

    Σε λίγα χρόνια θα μιλάμε για την εποχή προ και μετά τον  Covid, σαν περιόδους με μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, όπως μιλάμε σήμερα για την προ και μετά  κατάρρευσης της ΕΣΣΔ εποχής ή την προ και μετά Ντενγκ Κίνα.

    Η Κίνα παρουσιάζεται αυτή τη στιγμή σαν η χώρα που είχε την πλέον επιτυχημένη αντιμετώπιση της επιδημίας. Η οικονομία της έχει αρχίσει να ανακάμπτει δυναμικά. Το επιτυχημένο lockdown όμως έχει μηδενίσει την ανοσολογική θωράκιση του πληθυσμού. Όταν η υπόλοιπη υφήλιος πλήττεται από την πανδημία είναι θέμα χρόνου να υπάρξει διασπορά και εκεί...

    2) Ο ‘εκδημοκρατισμός’ της υψηλής τεχνολογίας

    Αγαπητέ κε Στούπα,

    Με αφορμή το εξαιρετικό σας άρθρο την Παρασκευή που πέρασε (16.10) θα ήθελα να σας καταθέσω δυο σκέψεις.

    Ο ‘εκδημοκρατισμός’ της υψηλής τεχνολογίας ή Τι (άλλο) συνέβη το ‘71

    Ανέκαθεν οι κοινωνίες εξελίσσονταν και ευημερούσαν στηριζόμενες στην τεχνολογία. Συνήθως όμως η ‘χαμηλή’ τεχνολογία ήταν αυτή που βοηθούσε την πρόοδο για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (ύδρευση, αποχέτευση, αγροτικά εργαλεία) ενώ υψηλή τεχνολογία συναντούσαμε μόνο στο πεδίο των μαχών (οχυρωματικά έργα, καταπέλτες, αεροπλάνα, ραντάρ, πύραυλοι).

    Διαβάζοντας χρόνια τώρα τα άρθρα σας και παρακολουθώντας το forum, έχω δει πολλές φορές το ’71 (και την κατάργηση του κανόνα του χρυσού) να προτείνεται ως η βάση που εξηγεί όλα (ή τα περισσότερα) από αυτά που βλέπουμε γύρω μας σήμερα.

    Μη έχοντας θεωρητικό υπόβαθρο στα οικονομικά, πάντα αυτό μου προκαλούσε εντύπωση. Το ’71 βγήκε στην αγορά και ο πρώτος 4-bit επεξεργαστής και μαζί με αυτόν εκκίνησε η πρώτη εκθετική τεχνολογική εξέλιξη στην ανθρώπινη ιστορία (1971-2004 γνωστή και ως Moore’s Law/Dennard Scaling).

    Σε 35 χρόνια καταφέραμε να βάλουμε x250.000 φορές περισσότερα transistor σε έναν επεξεργαστή. Μετά (το 2004) ξεκίνησε την εκθετική του ανάπτυξη του internet. Από 1.5 PB/μήνα το 2004, στο διαδίκτυο σήμερα διακινούνται 150.000 PB πληροφορίας τον μήνα (x100.000 σε 16 χρόνια). Σήμερα επίσης ενδέχεται να έχουμε ακόμα δυο εκθετικές τεχνολογίες (παράλληλα) σε εξέλιξη:

    [ΑΙ] To νευρωνικό δίκτυο του AlexNet (2012) σε σχέση με αυτό που χρησιμοποιεί το AlphaGo Zero είναι 300.000 φορές μεγαλύτερο (σε 8 χρόνια), ενώ [Bioinformatics] το κόστος για ένα πλήρες sequencing ανθρώπινου γονιδιώματος μειώθηκε από τα $10 εκατ. το 2008 σε περίπου $1000 σήμερα (ή κατά x10.000 σε 8 χρόνια).

    Αποτέλεσμα όλων αυτών, σε τούτο το παράξενο 2020 που ζούμε, είναι οι υπερ-υπολογιστές που παρακολουθούν τη γήρανση του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ να δανείζονται τεχνολογία από το κινητό σας τηλέφωνο και οι πιο ισχυροί υπολογιστές του κόσμου να ανήκουν σε μια εταιρεία που πουλά κατά βάση διαφημίσεις (και όχι στον Αμερικανικό ή Κινέζικο στρατό)!

    Αυτή η αναστροφή, διαισθάνομαι, ότι είναι εξαιρετικά σημαντική και ίσως το ορόσημο του ’71 για τον ιστορικό του μέλλοντος να αφορά σε άλλο γεγονός (από αυτό της κατάργησης του κανόνα του χρυσού).

    Τι λέτε; Μπορούμε να αναλύουμε τον κόσμο μετά τον Β’ ΠΠ χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν τον ‘εκδημοκρατισμό’ της υψηλής τεχνολογίας;

    Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για την γαλλική επανάσταση...

    Έχω την εντύπωση πως μας δημιουργεί τα ίδια ακριβώς, εναλλασσόμενα συναισθήματα θυμού και θλίψης η εικόνα του Προέδρου με το κομοδινί μαλλί, που εξηγεί κάτω από τη μεγάλη αμερικάνικη σημαία το πώς η κατάποση χλωρίνης και η χρήση υπεριώδους ακτινοβολίας μπορεί να θεραπεύσει ασθενείς από τον SARS-COV-2.

    Βλέπω όμως, πως άθελά του (;) ο Τράμπ έχει σπάσει το ταμπού της επικοινωνίας του μεταναστευτικού προβλήματος σε επίπεδο αρχηγού κράτους. Έχει ‘ξυπνήσει’ τους Ευρωπαίους από τη νιρβάνα του δικαιωματισμού και τους έχει αναγκάσει να σκεφτούν δύσκολα για το πεπτικό σύστημα των Βρυξελλών θέματα όπως η άμυνα, ενώ έχει στριμώξει τους κινέζους στο θέμα της κατασκευής ολοκληρωμένων κυκλωμάτων σε επίπεδο που οι άλλοι πρόεδροι δεν είχαν ονειρευτεί.

    Αν στο μουσείο μας είχαν κλειδώσει (για πάντα) στην πτέρυγα των μεγάλων ολλανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα και ξαφνικά άνοιγε η πόρτα και μας πέταγαν έναν Pollock τι θα σκεφτόμασταν;

    Δεν εννοώ προφανώς ότι ο Τραμπ είναι ‘ένα έργο τέχνης’, αλλά ότι εμείς είμαστε (πολύ) συνηθισμένοι σε ένα συγκεκριμένο επικοινωνιακό προφίλ από τους πολιτικούς.

    Αν θελήσετε να μοιραστείτε με τους αναγνώστε σας κάποια από τις παραπάνω σκέψεις παρακαλώ αναφέρετε μόνο τα αρχικά μου,

    Με εκτίμηση,

    Α. Β.

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ