Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 27-Ιουλ-2020 00:02

    Από τον Μεζόν στον Μακρόν...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Το μήνυμα του Γάλλου προέδρου πριν λίγες ημέρες στα ελληνικά αποτελεί μια σαφή εκδήλωση των προθέσεων της Ε.Ε. απέναντι στις εξελίξεις που προσπαθεί να δρομολογήσει η Τουρκία στο Αιγαίο και τη Ν.Α. Μεσόγειο.

    Το ίδιο σαφείς ήταν και οι δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβεως  κ. Τ. Πάιατ  πως το Καστελόριζο έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, αποσαφηνίζοντας την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρμεντ περί αμφισβητούμενων θαλάσσιων ζωνών.

    Η Ελλάδα έχει κινητοποιήσει τις τελευταίες μέρες τις ένοπλες δυνάμεις με πρόθεση να μην ανεχτεί οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια εκ μέρους της Τουρκίας η οποία θα άλλαζε τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν είναι μόνη αλλά και η ίδια επιδεικνύει τη δέουσα αυτοπεποίθηση.

    Στις ΗΠΑ πέραν της σημασίας που δίνουν στη στρατηγική σχέση με τη σύμμαχο των δυτικών δυνάμεων σε όλες τις μεγάλες αναμετρήσεις, πλησιάζουν και οι εκλογές και οι υποψήφιοι προσβλέπουν στους ελληνικής καταγωγής εκλογείς.

    Η Τουρκία είναι μόνη...

    Η Γαλλία είναι ο ένας εκ των δυο μοχλών του "γαλλο-γερμανικού" άξονα ο οποίος αποτελεί τον κινητήρα της Ε.Ε. Είναι φανερό πώς η Γαλλία εκφράζει τη βούληση της Ε.Ε. στην περιοχή και πως κινείται με τη σύμφωνη γνώμη του Βερολίνου.

    Η Γερμανία (οι αποκαλούμενες Κεντρικές Δυνάμεις της Ευρώπης) ιστορικά είχε καλές σχέσεις με την Τουρκία στην προσπάθεια των δυνάμεων αυτών να αποφύγουν τον κυκλωτικό έλεγχο των δυτικών που ήλεγχαν τις θαλάσσιες ζώνες. Η Γερμανία ως μέλος της Ε.Ε. έχει διαφορετικούς γεωστρατηγικούς προσανατολισμούς από την περίκλειστη και αποκομμένη από πρώτες ύλες προπολεμική Γερμανία.

    Αυτή ήταν η στρατηγική της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης: Να καταστεί η Γερμανία αναπόσπαστο κομμάτι μιας ενωμένης Ευρώπης και όχι η χώρα που για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί πρέπει να το καταφέρει μέσω ανταγωνισμών (ακόμη και πολεμικών) με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

    Στην εποχή που ο πλανήτης έχει 8 δισ. πληθυσμό και εκτός των ΗΠΑ των 400 εκατ. αναδύονται οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές υπερδυνάμεις με πληθυσμούς 1 και 1,5 δισ. όπως η Κίνα και η Ινδία το συμφέρον της Γερμανίας των 80 εκατ. είναι ταυτόσημο με αυτό των υπόλοιπων 300 εκατ. Ευρωπαίων που βρίσκονται στις διάφορες εθνικές ομάδες της Ε.Ε.

    Στην εποχή των μεγάλων οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών περιφερειών η Δύση για να ανταπεξέλθει δεν χρειάζεται απλά την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες του Βορείου Ατλαντικού.

    Μερικές φορές η Γερμανία φαίνεται να έχει μια διαφορετική και πιο ήπια προσέγγιση, γιατί μάλλον  με τη Γαλλία έχουν συμφωνήσει να παίζουν το παιγνίδι του "κακού και του καλού μπάτσου"...

    Η Δύση και η Ευρώπη χρειάζονται μια κοσμική Τουρκία σαν ασπίδα στην Ασία και μοχλό στη Μέση Ανατολή. Δεν θα ανεχτούν μια Τουρκία τόσο ισχυρή που θα εξαρτώνται από αυτήν. Στο σημείο αυτό έγκειται η σημασία της Ελλάδας (αλλά και του Ισραήλ, της Αιγύπτου κλπ).

    Από τις πολιτικές δυνάμεις που υπάρχουν στη Γερμανία η μοναδική που είναι αναθεωρητική και θα μπορούσε να αλλάξει τη στάση και τη σχέση της χώρας με την Ευρώπη, είναι το AfD. Αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται όμως να έχει δυνάμεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια αλλαγή του προσανατολισμού της.

    Η απουσία του Η.Β. από την Ε.Ε. διευκολύνει αυτή την περίοδο τη Γαλλία να σχεδιάσει για την Ε.Ε. την πολιτική και οικονομική "γεωγραφία" της Ε.Ε. στη Ν.Α. Μεσόγειο. Τα συμφέροντα της Γαλλίας στη Ν.Α. Μεσόγειο είναι ανταγωνιστικά με αυτά της Τουρκίας και ταυτίζονται με αυτά της Ελλάδας.

    Από αυτή την οπτική γωνία η Τουρκία μοιάζει εγκλωβισμένη και οι επιθετικές κινήσεις να αποκτήσει ερείσματα στην ευρύτερη περιοχή αποτελούν μάλλον νευρικές κινήσεις που επιδεινώνουν τη θέση της.

    Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν έχει παγιδεύσει την Τουρκία στο μοτίβο της  οθωμανικής παρακμής.

    Η τουρκική κοινωνία έχει μετατοπιστεί τα τελευταία χρόνια προς την κατεύθυνση του παραδοσιακού και ριζοσπαστικού ισλάμ. Η μετακίνηση αυτή της κοινωνίας ανέδειξε τον Ερντογάν στην εξουσία και ανάγκασε τους φιλοδυτικούς κεμαλιστές να υποχωρήσουν.

    Ανάλογες αλλά σαφώς μικρότερες μετακινήσεις λαμβάνουν χώρα και στις ευρωπαϊκές και δυτικές κοινωνίες. Η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση κοντά στην οποία την έφερε ο Κεμάλ. Η Τουρκία προσεγγίζει τη μαύρη τρύπα της Μέσης Ανατολής και των ορίων της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Η αλλαγή πλεύσης της Τουρκίας προκαλεί εντάσεις στα σύνορα με την Ελλάδα.

    Οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά πως η μικρή Ελλάδα στα 200 χρόνια της ύπαρξής της δεν ήταν ποτέ και δεν  είναι μόνη της.

    Στους έχοντες ιστορική μνήμη οι δηλώσεις του προέδρου Μακρόν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Εξ ου και εκνευρισμός που προκάλεσαν στους Τούρκους.

    Πριν 200 χρόνια…

    Το 1821 οι Έλληνες εξεγέρθηκαν εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας. Μετά τις πρώτες ελληνικές νίκες ήρθε ο εμφύλιος και η καταστολή της επανάστασης.

    Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄  τότε ζήτησε τη βοήθεια του Αιγύπτιου υποτελή του Μεχμέτ Αλή Πασά, ο οποίος το 1824 απέστειλε τον γιο του, τον Ιμπραήμ Πασά, στην Ελλάδα με στόλο πάνω από 25.000 άντρες.

    Η επέμβαση του Ιμπραήμ είχε σαν αποτέλεσμα την επανακατάληψη της Πελοποννήσου, την πτώση του Μεσολογγίου το 1826 και την κατάληψη της Αθήνας το 1827.

    Η Ελλάδα απέμεινε να κατέχει  μόνο το Ναύπλιο, την Ύδρα, τις Σπέτσες και την Αίγινα.

    Η εκστρατεία του Μοριά...

    Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée) ονομάζεται η αποστολή Γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, με σκοπό την απελευθέρωση της περιοχής από τις τουρκο-αιγυπτιακές δυνάμεις.

    Τον Οκτώβριο του 1827 οι ευρωπαϊκές δυνάμεις εξουδετέρωσαν τον τουρκο-αιγυπτιακό στόλο στη ναυμαχία του Ναβαρίνου. Τα κατοχικά στρατεύματα όμως συνέχισαν να ελέγχουν την Πελοπόννησο.

    Τον Αύγουστο του 1828, μια γαλλική εκστρατευτική δύναμη 15.000 ανδρών υπό την αρχηγία του Στρατηγού Νικολάου-Ιωσήφ Μεζόν (Nicolas-Joseph Maison) αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο. Σταδιακά κατέλαβε όλα τα οχυρά και τα παρέδωσε στους Έλληνες.  Η γαλλική εκστρατευτική δύναμη υπέστη σημαντικές απώλειες όχι εξ αιτίας της τουρκο-αιγυπτιακής ισχύος αλλά εξ αιτίας του πυρετού και της δυσεντερίας.

    πιν

    Είναι φανερό λοιπόν γιατί οι δηλώσεις Μακρόν, οι οποίες αποκαλύπτουν τις προθέσεις της Γαλλίας και της Ε.Ε. προκαλούν νευρικότητα στον φέρελπι σουλτάνο της Άγκυρας.

    Η Ελλάδα δεν είναι μόνη… επιπλέον είναι και αρραγής. Η διακυβέρνηση Τσίπρα απέδειξε πως όποια από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας και να είναι στην εξουσία, οι στρατηγικοί προσανατολισμοί παραμένουν ακλόνητοι.

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ