Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 19-Σεπ-2019 00:02

    Ό,τι αργεί, κάποτε θα φτάσει…

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Λίγο μετά το μέσον της περασμένης δεκαετίας ήμουν ιδιαίτερα απαισιόδοξος και δη για τις ελληνικές τράπεζες. Όσοι διάβαζαν τη στήλη που υπέγραφα ως "Καγκελάριος" τότε θα το θυμούνται.

    Ο  τρόπος με τον οποίο οι τράπεζες πολιορκούσαν  τότε τους ανθρώπους να δανειστούν προκειμένου να καταναλώσουν αβέβαια μελλοντικά εισοδήματα ήταν εξώφθαλμα αυτοκαταστροφικός. Το ίδιο περίπου  κάνουν αυτή την περίοδο και οι Κεντρικές Τράπεζες με τα αρνητικά επιτόκια.

    Εμβληματικοί τραπεζίτες όπως ο Ι. Κωστόπουλος δεν δίσταζαν κατ’  ιδίαν αλλά και δημοσίως με την προσήκουσα μετριοπάθεια να εκφράζουν τον προβληματισμό τους για πώς θα αποπληρωθούν όλα αυτά τα δάνεια.

    Κανένας όμως όσο επιφυλακτικός και αν ήταν δεν μπορούσε να μείνει έξω από τον χορό.  Όταν οι ανταγωνιστές μοιράζουν δάνεια αφειδώς και γράφουν κέρδη δεν μπορεί κανένας να μείνει πίσω, η πίεση από τους μετόχους και τα μέσα ενημέρωσης είναι αφόρητη...

    Οι εκτιμήσεις των στελεχών των χρηματιστηριακών και των τραπεζών  εκείνη την περίοδο συνέχιζαν να είναι διθυραμβικές το ίδιο και οι αναπαραγωγές τους από τα μέσα ενημέρωσης.

    Επειδή ως δημοσιογράφος ποτέ δεν εμπιστευόμουν τις πληροφορίες και εκτιμήσεις που με "αναζητούσαν" οι ίδιες, πάντα προσπαθούσα να διακρίνω τα κίνητρα των διακινητών αλλά και να τις επιβεβαιώσω από παράπλευρα κανάλια. Οι παλιοί αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται πως διαχρονικά ένα από τα "μοτό" της  ήταν πως "Η καλύτερη πληροφορία είναι η σωστή σκέψη…"

    Η πεζοπορία ήταν και παραμένει πάντα μια δραστηριότητα κατά την οποία προκύπτουν σκέψεις αλλά ενίοτε και ατόφια "άφιλτρη" πληροφόρηση.

    Η πεζοπορία λοιπόν ήταν και παραμένει μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες.

    Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας λοιπόν μετείχα σε μια παρέα που κάθε Κυριακή πρωί καλύπταμε μια διαδρομή 3-5 ωρών πέριξ του όρους της Πεντέλης. Ξεκινούσαμε από τον Αγ. Παντελεήμονα όπου φτάναμε εποχούμενοι και αφού κάναμε μια στάση στο εξωκλήσι των Αγ. Ασωμάτων μετά το ύψος της  Ν. Μάκρης, όπου αφήναμε και τρόφιμα σε έναν άστεγο που είχε βρει στέγη εκεί, επιστρέφαμε μέσω της περιοχής που βρίσκεται η περίφημη σπηλιά του Νταβέλη, στο σημείο εκκίνησης.

    Είχαμε συμφωνήσει κάθε φορά να ορίζουμε και να  συζητάμε ένα θέμα. Η συζήτηση κατά τη διάρκεια γρήγορης πεζοπορίας αυξάνει τις αντοχές. Το μόνο θέμα που είχε συζητηθεί παραπάνω από μια  φορές ήταν η απόφαση της Γαλλίας να απαγορεύσει τις μαντήλες στα σχολεία...

    Ένας από την ομήγυρη ήταν τότε στέλεχος σε μια εταιρεία που είχε δραστηριότητες call center και κάθε Κυριακή για χρόνια η πρώτη ερώτηση που του έκανα, πριν ξεκινήσει το κυρίως θέμα, αφορούσε τις  καθυστερήσεις των τραπεζικών δανείων.

    Η εταιρεία μεταξύ άλλων είχε συμβάσεις με τράπεζες με βάση τις οποίες είχε την υποχρέωση να ειδοποιεί δανειολήπτες πως έχουν καθυστερήσει να καταβάλουν τη δόση του δανείου.

    Είχα κρίνει λοιπόν πως ακόμη και αν οι τράπεζες καθυστερούσαν να δημοσιοποιήσουν σχετικά αρνητικά στοιχεία λόγω του φόβου των επιπτώσεων στις αποτιμήσεις τους, δεν θα καθυστερούσαν να ενημερώσουν την εταιρεία με την οποία συνεργάζονταν.

    Άρα, θεωρούσα πως είχα πέσει πάνω στον σωστό "κρίκο" της αλυσίδας για έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση.

    Παρά τη στενή παρακολούθηση του ζητήματος δεν προέκυψαν ποτέ στοιχεία που να επιβεβαιώνουν το πρόβλημα που υποψιαζόμουν πως συσσωρευόταν.

    Ούτε καν το 2008 όταν μετά το διεθνές κραχ οι κεφαλαιοποιήσεις των ξένων τραπεζών εκμηδενίστηκαν, οι κεφαλαιοποιήσεις των ελληνικών επλήγησαν ανάλογα.

    Οι σκηνές "αποκάλυψης" ξεκίνησαν μετά την κρατική χρεοκοπία του 2010 και παραμένουν μέχρι σήμερα.

    Αν το 2015-16 με ρωτούσε κάποιος για το μέγεθος του τραπεζικού κραχ που θα εκτιμούσα πως θα ακολουθούσε, η απάντηση θα ήταν εκτίναξη των επισφαλειών στο 5-10% των συνόλου των δανείων που είχαν εκταμιεύσει. Τουτέστιν,  10-20 δισ. ευρώ.

    Όταν έσκασε η "φούσκα" του ελληνικού χρέους, οι επισφάλειες των τραπεζών μέσα σε λίγα χρόνια, συνεπικουρούμενες και από τον νόμο Κατσέλη, ξεπέρασαν τα 100 δισ. ευρώ και το 50% των δανειοδοτήσεων.

    Σήμερα σχεδόν μετά μια δεκαετία από την ελληνική χρεοκοπία και ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός βγάζει πλεονάσματα, οι τράπεζες χάρη και στην χαριστική βολή του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, παραμένουν σε "ημιπαράλυτη" κατάσταση...

    Αυτό που φοβόμουν το 2015 ήρθε με καθυστέρηση όταν κανείς δεν το περίμενε και ήταν πολύ ισχυρότερο από αυτό που αναμενόταν…

    Ας μην αδημονούμε λοιπόν ό,τι αργεί κάποτε θα φτάσει… Είθισται να φτάνει όταν όλοι το έχουμε ξεχάσει.

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων