Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 16-Σεπ-2019 00:02

    Η παγίδα του Κυριάκου...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    1) Η παγίδα του Κυριάκου...

    Αν έχει βάση το πολιτικό ρεπορτάζ του Σαββατοκύριακου η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εμφανίζεται πρόθυμη να επιτρέψει να "δηλητηριαστεί” το πολιτικό κλίμα από τη μεθοδική διερεύνηση και τον καταλογισμό ευθυνών για πράξεις της προηγούμενης κυβέρνησης οι οποίες προδήλως συνιστούν παρανομίες και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως της Novartis, συνωμοσία κατά του πολιτεύματος...

    Η επιλογή αυτή της "λήθης" εδράζεται στην πολιτική σκοπιμότητα της αποσυσπείρωσης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της επιρροής του κ. Τσίπρα ο οποίος λόγω της αδυναμίας να συνθέσει θετικό εναλλακτικό πολιτικό λόγο καταφεύγει στην πόλωση...

    Η συνταγή αυτή του κ. Μητσοτάκη δεν είναι καινούργια, την ακολούθησε όσο ήταν στην αντιπολίτευση εισπράττοντας συχνά τη "γκρίνια" και από την ίδια του την παράταξη για τον ήπιο αντιπολιτευτικό λόγο...

    Το εκλογικό αποτέλεσμα του περασμένου Ιουλίου απέδειξε πως ήταν μια επιτυχημένη στρατηγική καθώς η Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη κατάφερε να συγκεντρώσει περί το 40% παρά το γεγονός πως  ο ΣΥΡΙΖΑ  κατάφερε να διατηρήσει το πολύ υψηλό ποσοστό του 31%.

    Κανείς δεν γνωρίζει αν η Ν.Δ. είχε ενδώσει στο κλίμα πόλωσης που εναγωνίως αποζητούσε ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε πετύχει την εκλογική διαφορά που του επέτρεψε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

    Η αποσυσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ στο 31% από το 35% των  εκλογών του 2015 είναι μικρή μεν αλλά ο ήπιος λόγος επέτρεψε στη Ν.Δ. να συσπειρώσει γύρω της το μετριοπαθές κοινό του Κέντρου και να επιτύχει την αναγκαία διαφορά.

    Ας φανταστεί κάποιος ποια θα ήταν η κατάσταση της χώρας αν στις εκλογές του Ιουνίου τα δυο μεγάλα κόμματα κινούνταν πέριξ του 33% έκαστο...

    Ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται να συνεχίζει την ίδια στρατηγική η οποία  αποσκοπεί στην αποσυσπείρωση της αντιπολίτευσης μη ανταποκρινόμενος με τον πολιτικό λόγο και τις πράξεις του στο κλίμα της πόλωσης στο οποίο επιμένει ο κ. Τσίπρας.

    Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως τα καταφέρνει.

    Στο πλαίσιο αυτό όμως  αποφεύγει τις ρήξεις και τις πολιτικές που αφήνουν πίσω δυσαρεστημένους και επιμένει στα "αυτονόητα" που έχουν ευρεία αποδοχή ακόμη από την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το τέλος της εγκληματικής ασυδοσίας του πανεπιστημιακού ασύλου, η εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών,  οι μειώσεις των φόρων κλπ.

    Ούτε σε χρεοκοπημένες οικονομικά και λειτουργικά περιπτώσεις όπως η ΕΡΤ και η ΔΕΗ δεν εφαρμόζει δραστικές μεθόδους εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης...

    Η παράλυση...

    Οι σκεπτικιστές όμως επιμένουν πως η χώρα και ιδίως η οικονομία της, τις τελευταίες δεκαετίες έχει παραλύσει την ιδιότυπη "λαϊκή κυριαρχία" των διάσπαρτων μικρών προνομίων των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων που δεν επιτρέπουν την ανανέωση του οικονομικού γίγνεσθαι με την είσοδο νέων "παικτών" και τον ελεύθερο ανταγωνισμό.

    Συνέπεια αυτού του μοντέλου είναι οι υψηλές τιμές των υπηρεσιών και των προϊόντων για τον μέσο καταναλωτή από τη μία και οι χαμηλοί μισθοί για τους νέους από την άλλη...

    Οι χαμηλοί μισθοί αποτελούν ελκυστικό συντελεστή για την προσέλκυση επενδύσεων, ο οποίος όμως ακυρώνεται από τις υψηλές τιμές προϊόντων και υπηρεσιών.

    Το μοντέλο αυτό, των γονέων που απολαμβάνουν μισθούς και συντάξεις πολύ υψηλότερες από τις αμοιβές που θα πάρουν ποτέ οι  νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, συνήθως με υψηλότερα προσόντα, μοιάζει με αντεστραμμένη πυραμίδα και δεν είναι βιώσιμο.

    Με λίγα λόγια αυτό στο οποίο επιμένουν οι σκεπτικιστές είναι πως προκειμένου η χώρα να τεθεί σε δυναμική τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης χρειάζεται μεταρρυθμίσεις που θα συνθλίψουν προνόμια.  

    Η συναίνεση και μετριοπάθεια αποτελούν επιτυχημένη συνταγή πολιτικής αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα αλλά δεν φαίνεται να οδηγούν τη χώρα στην έξοδο από την παγίδα στην οποία έχει περιέλθει...

    Από την άλλη πλευρά βέβαια σε έξοδο από την παγίδα δεν την οδηγεί και η πολιτική κυριαρχία της άλλης πλευράς η οποία υπερασπίζεται ιδεολογικά την "παράλυση" της χώρας...

    2) Υποχρεωτική συνταξιοδότηση...

    Καλησπέρα,
    Καλά τα λέτε και σήμερα, αλλά μήπως εξοικονομούνται πόροι από το ύψος άλλων συντάξεων; Μηχανικός, 62 ετών, έχοντας εργαστεί μόνο στον ιδιωτικό τομέα με βαριά φορολογούμενη υπαλληλική σχέση, έχω κάνει αίτηση πλήρους συνταξιοδότησης (προ 16 μηνών) και αναμένεται να πάρω σύνταξη € 850. Γιατί μου δημιουργείται η υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά;

    Αν τολμήσω να εργάζομαι ή να επιχειρώ, γιατί έχω δύο παιδιά στο πανεπιστήμιο που χρειάζονται υποστήριξη και τα € 850 δεν θα φθάνουν, αφενός θα εισφέρω χωρίς προσδοκώμενο αντίκρισμα, αφετέρου θα έχω περικοπή 60%, ήτοι θα εισπράττω σύνταξη € 340.

    Μάλλον ικανοποιητικά θα υποστηρίξω τις συντάξεις των € 1200 που αναφέρετε!
    Χαιρετισμούς
    Νίκος

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων