Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 17-Μαϊ-2019 00:02

    Σε κατάσταση συναγερμού...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Η άνοδος του εθνικιστικού ρεύματος αναμένεται να επιβεβαιωθεί στις Ευρωεκλογές της επόμενης Κυριακής. Κοινός παρονομαστής αλλά και βασικό όπλο διεύρυνσης της επιρροής του ρεύματος αυτού είναι ο φόβος και η αντίθεση προς τη μαζική ισλαμική διείσδυση στην Ευρώπη.

    Μια σημαντική μερίδα των φιλελευθέρων και αριστερών κομμάτων της Ευρώπης είναι ιδιαίτερα ανεκτική απέναντι στις μεταναστευτικές εισροές και τα ήθη που αυτές μεταφέρουν στη βάση του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων και της ελεύθερης μετακίνησης για τους πρώτους και του διεθνισμού για τους δεύτερους.

    Πιστεύω πως είναι τραγικό λάθος να εκλαμβάνονται οι κλειτοριδεκτομές, οι "μπούργκες" και η απόκρυψη του γυναικείου σώματος σαν ατομικά, οικογενειακά δικαιώματα ή πολιτισμικές διαφορές που εμπλουτίζουν τις κοινωνίες μας.

    Οι κλειτοριδεκτομές και η απόκρυψη του προσώπου και του σώματος των γυναικών είναι βάρβαρες πράξεις βασανισμού και εξευτελισμού με σκοπό τον δεσποτικό  έλεγχο ανθρώπων από ανθρώπους.

    Οι μαντίλες είναι σύμβολο στυγνής υποταγής του μισού πληθυσμού μιας κοινωνίας από τον άλλο μισό και αποτελούν προσβολή για την ανθρώπινη ιστορία με τον ίδιο τρόπο που τον 20ο αιώνα προσβολή αποτελούν τα φριχτά εγκλήματα των ναζί και των σταλινικών.

    Στην Ευρώπη πρέπει να είναι δεκτός να ζήσει, να σπουδάσει και να εργαστεί οποιοδήποτε άνθρωπος ασχέτως φυλής, χρώματος, φύλου ή μεταφυσικών (θρησκευτικών) πεποιθήσεων αρκεί να σέβεται τους εκάστοτε νόμους και τα ήθη των ανθρώπων που ζουν εκεί.  Τούτο δεν είναι καθόλου ρατσιστικό ή φυλετικό.

    Οι ρατσιστικές φυλετικές πολιτικές όριζαν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις καθενός με βάση την φυλετική του καταγωγή και όχι με βάση τον σεβασμό του συντάγματος και των κανόνων συμβίωσης στις ανοιχτές δημοκρατικές κοινωνίες.

    Η ανοχή των παραδοσιακών φιλελεύθερων, λαϊκών και σοσιαλιστικών κομμάτων στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση κυρίως από ισλαμικές χώρες δημιουργεί πολιτισμικές τριβές και ενισχύει πολιτικά μορφώματα με ακροδεξιούς προσανατολισμούς πολλά από τα οποία φέρουν μαζί τους και  αντιδημοκρατικές ιδέες και πρακτικές τις οποίες εκ αιτίας της ισλαμικής απειλής περνάνε πίσω από την πόρτα.

    Τέτοιες ιδέες και πρακτικές είναι η απαγόρευση των αμβλώσεων, ο περιορισμός της ελευθερίας του τύπου, ο περιορισμός της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, της ανεξαρτησίας της Κεντρικής Τράπεζας, των ανεξάρτητων αρχών κλπ.

    Σίγουρα χρειάζονται κίνητρα για την αύξηση των γεννήσεων στη Δύση αλλά η απαγόρευση των αμβλώσεων παραβιάζει θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει. Οι παράνομες διακοπές κυήσεων μειώνουν την ασφάλεια και αυξάνουν τις πιθανότητες για βλάβες στην υγεία και συνέπειες  όπως η στειρότητα.

    Η Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με αιτιολογία  την αύξηση της αποτελεσματικής διακυβέρνησης μειώνει την εμπιστοσύνη και μακροπρόθεσμα την αποτελεσματικότερη λειτουργία της  κοινωνίας και της οικονομίας.

    Χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία όπου οι νεοεθνικιστικές κυβερνήσεις προσπαθούν να ελέγξουν τη δικαιοσύνη θα υποστούν τέτοιες  συνέπειες μια από τις οποίες είναι η υπανάπτυξη. Η Τουρκία τις υπόκειται ήδη ενώ είναι μια από τις αιτίες που η Ρωσία δεν ξέφυγε ποτέ από την υπανάπτυξη.

    Η Ανεξαρτησία των Κεντρικών Τραπεζών είναι ένας θεσμός που ενδυναμώθηκε τις τελευταίες τρεις-τέσσερις δεκαετίες. Μια σημαντική επιτυχία του είναι η εξαφάνιση του πληθωρισμού.

    Ο θεσμός θεωρείται πως έχει συμβάλλει σημαντικά στην εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών. Οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες ακολουθούν μια σταθερή νομισματική πολιτική, ανεξάρτητα από την οικονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης η οποία επηρεάζεται από τις ανάγκες του εκλογικού κύκλου.  

    Η πληθωριστική έκρηξη και η οικονομική κρίση στην Τουρκία δεν είναι άσχετες της χειραγώγησης της Κεντρικής Τράπεζας. Ανάλογα, παρόμοιες θα είναι οι επιπτώσεις και στις ΗΠΑ αν ο πρόεδρος συνεχίσει να πιέζει την FED για τη νομισματική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει στα πλαίσια των μικροπολιτικών του σκοπιμοτήτων.

    Ο περιορισμός της Ελευθερίας του Τύπου παλαιότερα γινόταν μέσω της λογοκρισίας. Σήμερα γίνεται μέσω τραπεζών, κρατικών διαφημίσεων και φιλικών επιχειρηματικών ομίλων που ελέγχουν μέσα ενημέρωσης για χάρη των κυβερνήσεων έναντι οικονομικών ανταλλαγμάτων και προνομίων.  Στην Τουρκία και την Ουγγαρία έχει λάβει ασφυκτικές διαστάσεις. Στην Ελλάδα έχει επιχειρηθεί ο έλεγχος αλλά μέχρι τώρα  έχουν  αποτύχει να επιβάλλουν ασφυκτική μονοφωνία.

    Στα παραπάνω ζητήματα που αποτελούν σημεία διαφοροποίησης των δημοκρατιών από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν συμπίπτουν όλα τα κόμματα που συνθέτουν το ανερχόμενο εθνικιστικό ρεύμα στη Δύση.

    Το θέμα  στο οποίο συμπίπτουν όλα είναι ο αυστηρότερος έλεγχος των μεταναστευτικών ροών και των ισλαμικών θυλάκων εντός της Ευρώπης. Μια περισσότερο αυστηρή αντιμετώπιση του ζητήματος από τα παραδοσιακά κόμματα θα αφαιρέσει ένα ισχυρό μέσο μετάδοσης και εξάπλωσης του "νεοεθνικισμού" που απειλεί να αποσταθεροποιήσει τις δημοκρατίες.

    2) Όχι ανοχή στη βαρβαρότητα...

    Η Chahdortt Djavann είναι  Ιρανή συγγραφέας που κατηγορεί τους Ευρωπαίους για την ανοχή απέναντι στη μαντίλα.

    "Στις μουσουλμανικές κοινωνίες, οι γυναίκες είναι αόρατες, θαμμένες, επειδή δεν μπορούν να τις εξολοθρεύσουν.

    Τις χρειάζονται για την αναπαραγωγή, για την ανακούφιση των σεξουαλικών αναγκών των ανδρών...

    Επειδή λοιπόν δεν μπορούν να τις εξολοθρεύσουν, τις θάβουν μεσ’ τα μαύρα. Σε όλα τα πιο βάρβαρα συστήματα, οι γυναίκες φορούν μαντίλα. Γιατί το ανεχόμαστε εδώ; Επειδή πρόκειται για γυναίκες και για μουσουλμάνες;

    Στο όνομα της πολιτιστικής διαφορετικότητας;

    Τότε, γιατί να μην δεχθούμε και τον λιθοβολισμό και την εκτομή;

    Σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν γάμοι ανήλικων με γηραιούς κυρίους. Είναι κι αυτή πολιτιστική διαφορετικότητα, έτσι δεν είναι; Εδώ όμως θεωρείται έγκλημα η παιδοφιλία.

    Τι πιστεύουν οι διανοούμενοι και οι ισλαμολόγοι;”

    3)Περί δημοκρατίας...

    Κε. Στούπα,

    Στο άρθρο σας της 14ης Μαΐου αφήνετε κάποιες αιχμές γύρω από το δημοκρατικό πολίτευμα, χωρίς να επεισέρχεστε στην ουσία του θέματος. Επειδή είναι ένα θέμα με ζωηρό ενδιαφέρον από μερίδα των Ελλήνων πολιτών, τουλάχιστον πολλών γνωστών μου, θα ήθελα να προσθέσω κάποια σχόλια.

    Όσον αφορά στις δυνατότητες και στις αδυναμίες του σχετικά με την οικονομία, το ίδιο το πολίτευμα είναι από μικρής ως μηδαμινής σημασίας (irrelevant).

    Υπάρχουν και υπήρξαν στην ιστορία παραδείγματα ανεπτυγμένων οικονομιών σε όλο το φάσμα των δυνατών πολιτευμάτων, το ίδιο και παραδείγματα υπανάπτυκτων οικονομιών. Αυτό που έκανε τις ανεπτυγμένες οικονομίες πιο πετυχημένες είναι το γεγονός ότι βρίσκανε επανειλημμένα λύσεις στα προβλήματα και στις προκλήσεις που κατά καιρούς αντιμετώπιζαν (τεχνικά, καλλιτεχνικά, παραγωγικά, στρατιωτικά, εθνικά, κλπ.), και όχι η ακριβής διαδικασία με την οποία διατύπωναν τα προβλήματα και επικύρωναν τις λύσεις (ή τις τάσεις αυτοκτονίας τους).

    Σε μία αποτυχημένη οικονομικά χώρα σαν την Ελλάδα, είναι αναμενόμενο ο (αποτυχημένος οικονομικά) λαός της να ψάχνει τις λύσεις στους τύπους και στις διαδικασίες.

    Είναι προβλέψιμο ότι μετά από πολλή σκέψη θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις μεθόδους που μέχρι τώρα απέτυχαν, με εντελώς προβλέψιμο αποτέλεσμα.

    Σαν έναν φανατισμένο επενδυτή, που την ώρα που η μετοχή που αγόρασε (ή κληρονόμησε) πέφτει, αυτός δεν πιστεύει στα μάτια του αλλά σε μια έμμονη προκατάληψη, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να αγοράσει ακόμη περισσότερες τέτοιες μετοχές. Κατ’ αντιδιαστολή, σε μια επιτυχημένη οικονομικά χώρα (όπως οι ΗΠΑ) ο εκεί λαός δεν δίνει και μεγάλη σημασία στις διαδικασίες, αν’ αυτού αφιερώνει τον χρόνο του στο να βρει λύσεις στα προβλήματα που αναλογούν στη θέση του.

    Όσον αφορά στην αξιολόγηση των πολιτευμάτων, το πλέον επιτυχημένο πολίτευμα ιστορικά, με κριτήριο την αντοχή στον χρόνο, αποδείχτηκε μέχρι τώρα (και για πολλούς αιώνες ακόμη μέχρι να ανατραπούν τα στατιστικά) η μοναρχία, και το πλέον αποτυχημένο η δημοκρατία (όσο πιο άμεση τόσο πιο αποτυχημένη). Στο σύγχρονο εθνικό κράτος η δημοκρατία καταφέρνει να επιβιώνει και σε ορισμένες περιπτώσεις να μεγαλουργεί, επειδή είναι μόνο στους τύπους δημοκρατία.

    Στην πραγματικότητα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, και μάλιστα δεύτερου βαθμού αντιπροσωπευτική (ο λαός επιλέγει τους βουλευτές, οι οποίοι στη συνέχεια επιλέγουν την κυβέρνηση). Ακόμη και αυτός ο δεύτερος βαθμός αντιπροσώπευσης (= απόσβεσης κινδύνου) δεν είναι αρκετός – πίσω από μια επιφανειακή δημοκρατία λειτουργεί διακριτικά και μια μικρή (στις λιγότερο πετυχημένες χώρες σαν την Ελλάδα) ως μεγάλη (στις περισσότερο επιτυχημένες χώρες όπως οι ΗΠΑ) ολιγαρχία, η οποία αποφεύγει να εμπλέκεται και να εκτίθεται στις δημοκρατικές διαδικασίες ώστε να επικεντρώνεται στη δουλειά της.

    Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι εναντίον της δημοκρατίας ούτε εναντίον του ενδιαφέροντος για τα κοινά. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι τα προβλήματα χρειάζονται λύσεις, όχι διαδικασίες. Μια καλή λύση που προέκυψε μέσω μιας αδόκιμης διαδικασίας είναι προτιμότερη από μια καλή διαδικασία που δεν βρήκε λύση (ή που έκανε το πρόβλημα ακόμη χειρότερο).

    Η διαδικασία από μόνη της έχει και αυτή μια κοινωνική και ψυχαγωγική αξία – άλλος βρίσκει ευτυχία στο να ψηφίζει σε εκλογές και δημοψηφίσματα, άλλος στο να πηγαίνει στο γήπεδο, ο πιο παλιός στο να πηγαίνει στην εκκλησία, ο πιο νέος στο στο να μπαίνει στο facebook.

    Καλό είναι να υπάρχουν πολλές μορφές ψυχαγωγίας.

    Ένα συναφές θέμα με το δημοκρατικό πολίτευμα είναι και η πολυφωνία, που εκφράζεται κυρίως με την παρουσία πολλών κομμάτων στο κοινοβούλιο.

    Και πάλι (προς απογοήτευση κάποιων φανατισμένων) η πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας και όχι μόνο, δείχνει ότι όσο πιο πολλά είναι τα κόμματα στο κοινοβούλιο τόσο πιο λίγα προβλήματα λύνουν και τόσο πιο πολύ λαϊκισμό παράγουν. Ίσως το βέλτιστο όριο για την είσοδο στο κοινοβούλιο είναι τα δύο κόμματα (βλέπε για μια ακόμη φορά το παράδειγμα των ΗΠΑ).

    Γιώργος Ευθυβουλίδης
    Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών
    (αυτοεξόριστος από την Ελλάδα)

    Απάντηση: Σήμερα ακόμη και ένας σχετικά  φτωχός άνθρωπος σε μια δημοκρατία με ψυγείο, αυτοκίνητο, ταμπλέτα (για ψυχαγωγία και μόρφωση) απολαμβάνει περισσότερα αγαθά απ’ όσα ένα πλούσιος πριν 200 χρόνια.

    Πριν 200 χρόνια οι χώρες όπου οι λαοί εξέλεγαν ποιοι θα κυβερνήσουν μετριόνταν στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Σήμερα εκλογές γίνονται σχεδόν στα δυο τρίτα των κρατών της υφηλίου. Ακόμη και εκεί που δεν εφαρμόζεται η βούληση των εκλογέων.

    Θα μου πείτε η βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση έφεραν την ευημερία. Βεβαίως. Οι ίδιες εφευρέσεις όμως που  στη δεσποτική Κίνα δεν είχαν καμιά επίδραση στις κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις στη Δύση που είχε το μικρόβιο της δημοκρατίας άλλαξαν για πάντα τη μοίρα της ανθρωπότητας.

    Η αίσθηση (ή έστω ψευδαίσθηση) της συμμετοχής στις αποφάσεις και τις κατευθύνσεις του μέλλοντος κάνει τους ανθρώπου να αισθάνονται και να συμπεριφέρονται σαν υπεύθυνοι. Οι κληρονομιές των πλουσίων γονέων  και τα επιδόματα του κοινωνικού κράτους κάνουν τους ανθρώπους ηλίθιους.

    Πάντα οι κοινωνίες καθοδηγούνται από ελίτ. Οι επιτυχημένες κοινωνίες είναι αυτές που επιτρέπουν στους πιο ικανούς να βρεθούν σε θέσεις πολιτικής και οικονομικής ευθύνης. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν στις θέσεις ευθύνης βρίσκονται οι ανίκανοι και οι ικανοί είναι εκτός απ’ όπου καλλιεργούν τη δυσαρέσκεια και την ανατροπή.

    Η δημοκρατία είναι περισσότερο μέσο νομιμοποίησης της εξουσίας και άρα ομαλής αποδοχής της. Στη φυσική επιλογή (το μοντέλο της εξέλιξης τη ζωής) για να υπάρξει ένα βήμα μπροστά υπάρχουν πολλά βήματα σημειωτόν ή πίσω. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της δημοκρατίας είναι η ελεύθερη αγορά. Δηλαδή, ο ανταγωνισμός που επιτρέπει στους καινοτόμους να αμφισβητούν το εκάστοτε κατεστημένο.

    Αν  η Δύση είχε το Κινέζικο ή το Ρώσικο μοντέλο (που φαίνεται να θαυμάζουν κάποιοι σαν τον Τραμπ...) θα μας κυβερνούσε ακόμη η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ή η Στάνταρ Οιλ.

    Η Δεσποτία ακόμη και όταν είναι φωτισμένη επιτυγχάνει πρόοδο γιατί συγκεντρώνει και κατευθύνει τους πόρους εκεί που πιστεύει πως θα αποδώσουν καλύτερα. Καθώς δεν ανέχεται τις αλλεπάλληλες χρεοκοπίες και τη δημιουργική καταστροφή η όποια ευημερία είναι πρόσκαιρη.

    Η ελεύθερη αγορά έχει αποδείξει πως αξιοποιεί τους διαθέσιμους πόρους καλύτερα. Δεσποτία με ελεύθερη αγορά δεν μπορεί να υπάρξει γιατί η ελεύθερη αγορά προϋποθέτει την ελεύθερη αμφισβήτηση σε όλα τα πεδία κάτι που δεν ανέχεται η Δεσποτία.

    Αυτός είναι ο λόγος που ένα φτωχός σήμερα έχει περισσότερα από έναν βασιλιά πριν 200 χρόνια.

    kostas.stoupas@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων