Του Γιώργου Κράλογλου 

Πορείες και διαδηλώσεις, ο καθένας με την ταμπέλα του και με μηνύματα που δεν είναι ξεκάθαρα, έγραψε χθες ο spyridon στο σημείωμά μας. Έχει άδικο; 

Ας αφήσουμε στην άκρη τους κομμουνιστές και το κόμμα τους μιας και όλοι μας γνωρίζουμε τα συνθήματα και τα μηνύματά που λένε και που πρόκειται να πουν τα επόμενα χρόνια... Τυποποιημένα και γνωστά. Μπορείς να τα γράψεις και χωρίς να τα ακούσεις...

Ας αφήσουμε επίσης στην άκρη τις χιλιάδες εκείνων που βεβαίως και αδιαφορούν για το τι εκμεταλλεύονται οι αριστερές κομματικές Οργανώσεις (αιτήματα που τα ξεχνάνε στην εξουσία...) και μέσα από τις πορείες εκφράζουν, με σοβαρότητα, αγανάκτηση και μόνο αγανάκτηση.

Πάμε στον υπόλοιπο αριστερισμό. Αυτόν που πρέπει να προσέξουν και οι ίδιοι οι αριστεριστές. 

Στον αριστερισμό που κυριαρχεί ως εικόνα της κοινωνίας μας μιας και όποιες άλλες κοινωνικές αντιδράσεις (ακόμη και από γέροντες συνταξιούχους) θεωρούνται ύποπτες, προβοκατόρικες, βαλμένες από το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο... Και ας είναι ενάντια στα δικά τους συμφέροντα...

Οι γνωστοί- άγνωστοι... αριστεριστές που παριστάνουν και τους αναρχικούς. Οι αριστεριστές που θυσίασαν... το γνωστό μνημείο των αδικοχαμένων εργαζόμενων της Μαρφίν στον πετροπόλεμο με την αστυνομία. Πού να κάθονται τώρα να βρούνε πέτρες και να τις κουβαλάνεμαζί τους...

Οι άλλοι αριστεριστές, της άνω πλευράς της πλατείας Συντάγματος, έχουν στο μάτι το ιστορικό μνημείο και κάνουν ό,τι μπορούν με τις μολότοφ... αλλά δεν τα έχουν καταφέρει, ακόμη... Έτσι συμβαίνει και έχουν γλυτώσει (προσώρας) η Ακρόπολη, ο Παρθενώνας και ο Λυκαβηττός...

Άλλη ομάδα (δεν έχει σημασία αν είναι μικρή ή μεγάλη) κάνει τόπι στο ξύλο πολιτικό που έφερε ο λαός στη Βουλή για λόγους (είναι περισσότερο από βέβαιο) που ούτε κατάλαβαν ούτε τους ένοιαζε να τους μάθουν. Αυτό που είχε σημασία ήταν να γίνουν θέμα στα κανάλια. Και έγιναν (όπως ήταν φυσικό).

Κάποιοι άλλοι αριστεριστές τα έβαλαν με άλλο, ακόμη πιο γνωστό αριστερό πολιτικό,  επίσης ψηφισμένο από τον λαό, τον οποίο και θέλησαν να κατεβάσουν στο δικό τους επίπεδο. Αυτό κατάλαβαν πως έπρεπε να κάνουν, ως αντίδραση στο σύστημα...

Μένουμε στα περιστατικά της Αθήνας για να μην πάμε εδώ και εκεί στο Ελλαδιστάν, όπου οι εικόνες είναι ίδιες σε επίπεδο εμετού. 

Αντιγραφές η μία από την άλλη χωρίς νόημα. Και κυρίως χωρίς ουσία ή και σημασία,  ως προς τους λόγους της διαμαρτυρίας. Μπάχαλο για το μπάχαλο. Διάλυση για τη διάλυση...

Οι ίδιες εικόνες μια 15ετία. 

Από τότε που έκαψαν την Αθήνα ως διαμαρτυρία, καίγοντας και εργαζόμενους όπως και τώρα το μνημείο που είχε στηθεί για τη δολοφονία τους. 

Ας μη σπεύσουμε να προβάλλουμε τον πασίγνωστο αντίλογο ότι πρόκειται για τις μικρές ομάδες των αναρχικών που θα βρούμε σε όλα τα μέρη του κόσμου και σε όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες αν ψάξουμε...

Δεν είναι καθόλου έτσι, στο Ελλαδιστάν.

Οι αναρχικοί και οι δήθεν αριστεριστές δεν έχουν καμία σχέση με τον εκτός Ελλάδος αριστερισμό. Ούτε και με τον αναρχισμό,  αν θέλετε.

Οι εκτός Ελλάδος αναρχικοί έχουν κάνει διατριβή στον αναρχισμό. Δεν είναι του Δημοτικού... Σε αντίθεση με τον δικό μας αναρχισμό και αριστερισμό που (μονίμως) καταστρέφει σημασία και νοήματα της κάθε διαμαρτυρίας. Χαλάει από τα θεμέλια και την κοινωνική αντίδραση. 

Αναστρέφει και εξαφανίζει την πραγματική προσπάθεια εκείνων των ομάδων που βεβαίως και αγωνίζονται να περάσουν όλα τα μηνύματα που πρέπει, στο σύστημα. Δεν είναι περίεργο; 

Δηλαδή τί; Θα ανατρέψουν το κράτος και θα αναβαθμίσουν την άθλια λειτουργία του επειδή έδειραν πολιτικούς και έκαψαν τα σπίτια τους; Και με τον τρόπο αυτό το κράτος θα σταματήσει να είναι αποκλειστικός χώρος της συναλλαγής των κομμάτων με το πελατειακό τους δυναμικό, με τη διαπλοκή και την κρατικοδίαιτη οικονομία; Να γιατί μιλάμε για αριστερισμό "αλά γκρέκα".

george.kraloglou@capital.gr