Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 03-Οκτ-2022 00:02

    Πλαφόν στα ξύλα...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Ας μαζέψουμε τη μαύρη αγορά στα ξύλα, μετά το πλαφόν. Κάτι είναι και αυτό. Γιατί το άλλο πλαφόν, στα καύσιμα με τα υπερκέρδη στην Ε.Ε., ξεχάστε το...

    Είμαστε όχι απλά μόνοι στην Ε.Ε (όπως όλος ο Νότος) αλλά και με διάθεση ειρωνείας (από τον Βορρά) για την κατάντια μας...

    Της κατάντιας να μοιράζουμε κουπόνια βενζίνης, ως κράτος μέλος, και να αφήνουμε την ευρωπαϊκή αισχροκέρδεια να αλωνίζει, με τους κερδοσκόπους (και της παρέας του Βορρά) να εύχονται να μην σταματήσει ο πόλεμος.

    Τόσο απλά και τόσο κυνικά; 

    Τόσο απλά. Και θα το δούμε μετά από τις χωρίς σημασία συγκεντρώσεις των υπουργών Ενέργειας και των κορυφών, ως το τέλος του χρόνου. Συγκεντρώσεις με συζητήσεις για τα μάτια...

    Μεταξύ αυτών και η πρόταση των 15 (στην οποία είμαστε ανάμεσα στους πρωταγωνιστές) που πασχίζουμε να ωραιοποιήσουμε ως δήθεν κίνηση με σημασία, για το αύριο της ενεργειακής κρίσης.

    Δεν λέμε κάτι καινούργιο. Τα είπαμε ξανά από τη στήλη,  στις 12 Σεπτεμβρίου, πριν τη σύνοδο των υπουργών Ενέργειας της Ε.Ε. με την παρότρυνση "Μόνιμα μέτρα. Και αφήστε την Ε.Ε. να ψάχνεται..." όπου προβλέπαμε πως η Κομισιόν θα καταλήξει στο σημερινό τίποτε...

    Και επιμένουμε στο τίποτε. Γιατί επί της ουσίας τα κράτη μέλη της Ε.Ε. παραμένουν χωρισμένα σε δύο στρατόπεδα, με τους μεν να υποστηρίζουν την ενιαία εφαρμογή πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου και τους δε (πρώτη η Γερμανία), να αναζητούν επίμονα κάποια ευελιξία..., προειδοποιώντας πως αν εφαρμοστεί η ιδέα των 15 θα τεθούν σε κίνδυνο οι προμήθειες ενέργειας σε όλη την Ευρώπη; Τι θέλουν να πουν; 

    Ότι οι προμηθευτές που δεν χάνουν ούτε κέρδη ούτε υπερκέρδη θα δώσουν τα καύσιμα εκεί που κερδίζουν και όχι για να σώσουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και τα όποια ευάλωτα ευρωπαϊκά νοικοκυριά. Άρα θα πρέπει να μην τους κόψουμε τα υπερκέρδη...

    Ποιο είναι το άξιο προσοχής που προσθέτουμε στα όσα έχουν αντιληφθεί ήδη οι πάντες στον τόπο μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη,- ειδικά του Νότου;  

    Η ανάγκη να ξεπεράσουμε την τυχόν αυταπάτη (όσοι την έχουμε ακόμη) ότι κάπου οδηγούνται οι συζητήσεις της Ε.Ε., πράγμα που επιβάλλει αναμονή και υπομονή ακόμη στην καρδιά της κρίσης, που θα την δούμε, στις επόμενες ημέρες, με ασήκωτους λογαριασμούς. Έστω και επιδοτούμενους. 

    Επίσης για να μεταφέρουμε την (δεδομένη) ανησυχία εκείνων των προγραμματισμένων επενδύσεων, της παραγωγής, του τουρισμού και του λιανικού εμπορίου για το πού πάμε. Ιδίως για το πώς θα βαδίζουμε, μόνοι μας, με την Ε.Ε. να μας περιβάλλει μόνο με την παρηγοριά της... Κάτι δηλαδή, σαν θλιμμένος συγγενής...

    Είναι υπερβολική και χωρίς βάση η ανησυχία της και της δικής μας αγοράς (σε όλα τα επίπεδα ως τη λιανική που έχει "καλωσορίσει" τον πληθωρισμό του 12,1% και τις ζημιές από τα υπερκέρδη -χωρίς ενόχληση- να,  καταλήγουν στην τσέπη του καταναλωτή), για το ποιος θα αντέξει; 

    Καθόλου υπερβολική. 

    Στηρίζεται μάλιστα (πάρα πολύ σωστά) σε δεδομένα της πολιτικής μας ιστορίας (στις 10ετίες μετά το 1980) που έθεσε (με έντονη και συνεχή παρεμβατικότητα) υπό τον έλεγχό της την οικονομία. Και μάλιστα (εδώ και αν είναι ειρωνεία...) στο όνομα μιας δήθεν ανοικτής οικονομίας ή του επίσης δήθεν φιλελευθερισμού...

    Ποια είναι τα δεδομένα; Σε κρίσεις σαν αυτή η πολιτική συναίνεση (ως βάση αμυντικών οχυρών της οικονομίας) είναι αδιανόητη. Και ότι, σε προεκλογική περίοδο, χάνεται ο σεβασμός στον ψηφοφόρο καθώς ακούγονται πράγματα που είναι αδύνατον να γίνουν πράξη, γιατί το κράτος μας είναι κομματικό και υπακούει μόνο στα δικά του συμφέροντα. Αντίθετα μάλιστα και στην προστασία του πολίτη. 

    Ας κοιτάξουμε λοιπόν (όσο προλαβαίνουμε πριν τις εκλογές) να περιμαζέψουμε τα του οίκου μας... Το λαθρεμπόριο καυσίμων που οργιάζει. Τα δικά μας υπερκέρδη. Και στη μαύρη αγορά, το γλέντι με τα επιδόματα και την είσοδο των καυσόξυλων στις "δυνάμεις" της. Είναι ώρα να βάλουμε το κράτος να κάνει τη δουλειά του. Και αυτό μας φτάνει, προσώρας...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ