Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 15-Μαρ-2022 00:02

    Άλλο ακρίβεια και άλλο μιζέρια

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Αυτό που πληρώνουμε εμείς, σε σχέση με άλλους στην Ευρώπη, δεν είναι μόνο η ακρίβεια,  λόγω κρίσης. Είναι και η (ετών και ετών) πολιτική μας μιζέρια...

    Αυτή είναι η δική μας άποψη. 

    Και για να την στηρίξουμε θα καταφύγουμε σε θέματα που βεβαίως έχουμε θίξει ξανά (όπως η κατάργηση της παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη στο όνομα... της πράσινης ενέργειας και η δημιουργία χώρων αποθήκευσης φυσικού αερίου) αλλά συντηρούνται στην επικαιρότητα,  την οποία συνθέτει από τη μια η ακρίβεια και από την άλλη η πολιτική απραξία που μας οδηγεί σε νέα αδιέξοδα.

    Επιστροφή λοιπόν στην υπόθεση της κατάργησης του λιγνίτη και για να γίνουμε οι καλύτεροι της Ευρώπης..., στην πράσινη ενέργεια με εναλλακτικές μορφές. 

    Πολύ ωραία. Λαμπροί πολιτικοί στόχοι και στην ενέργεια...

    Σε χθεσινό όμως υπόμνημα του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος (που εκπροσωπεί τη βιομηχανία όλης της Βόρειας Ελλάδας) ποια είναι, λέτε, τα αιτήματα της παραγωγής για τη στροφή της στην πράσινη ενέργεια. 

    Η απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών από επιχειρήσεις, μέσω διαδικασιών fast track.

    Η απλοποίηση διαδικασιών αδειοδότησης ενεργειακών κοινοτήτων και παραγωγής ΑΠΕ.

    Η ανάγκη για νομοθετικές πρωτοβουλίες για τη διεύρυνση και άμεση λειτουργία των ενεργειακών κοινοτήτων, για την ευχέρεια εγκατάστασης virtual net metering. 

    Η αφαίρεση από τα τιμολόγια των χρεώσεων υπέρ ΑΠΕ, ΥΚΩ και ΕΤΜΕΑΡ, για όλες τις επιχειρήσεις που εντάσσονται στη μέση τάση.

    Ζητάμε,  δηλαδή, από τη βιομηχανία (αυτό που τέλος πάντων έχει μείνει στον τόπο μετά την επιχειρηματική μετανάστευση και την φυγή των επενδύσεων και επενδυτών...) να ξεχάσουν τον λιγνίτη και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη πράσινης ενέργειας. 

    Ωραία. Την ίδια στιγμή όμως οι κρατικές συμπληγάδες σύνθλιψης των επενδύσεων με τη γραφειοκρατία επιβάλλουν σε αυτούς από τους οποίους ζητάμε επενδύσεις (!!) να παγώσουν τα πάντα γιατί δεν διορθώνεται η κατάσταση... 

    Πάμε και σε άλλες κοτρώνες διάλυσης του ίδιου στόχου, που επίσης φωτίζει η βιομηχανία της Βορείου Ελλάδας και ζητάει να βγουν από τον δρόμο... Πράγμα που σημαίνει ότι οι πάντες της πολιτικής έχουν αδιαφορήσει. 

    Ποια είναι τα αιτήματα. Να επιστρέφεται ο ειδικός φόρος της κατανάλωσης σε ηλεκτρική ενέργεια και φυσικό αέριο, σε όλες τις επιχειρήσεις που πραγματοποιούν εξαγωγές. 

    Τι πιο απλό. Τι πιο λογικό ως κίνητρο. 

    Και ερωτώ τώρα εγώ. Είναι αιτήματα αυτά να παραμένουν έστω και εκ παραδρομής..., σε μια πολιτική άμυνας στην κρίση; Σε πολιτική για επίθεση της οικονομίας, με επενδύσεις και ανάπτυξη;   

    Πάμε άλλη μια βόλτα. Στο γνωστό θέμα της αποθήκευσης του φυσικού αερίου στην χώρα. 

    Θεωρητικά πάντα,  είχαμε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε,  από την πρώτη ημέρα της οικονομικής κρίσης, του 2010, πλην όμως αδιαφορήσαμε. Και αδιαφορούμε παρά την 12ετία!! 

    Να ξεκινήσουμε από μια σχετική σελίδα της σοσιαλιστικής μας ιστορίας.

    Τότε που μαζέψαμε (πριν από χρόνια) ό,τι λιπασματοβιομηχανία διέθετε ο τόπος και την κάναμε κρατική. Μέχρι τότε δεν κάναμε εισαγωγή ούτε ένα τσουβάλι λίπασμα. Εξαγωγή κάναμε. Φωσφορικά μέχρι και την Κίνα!! 

    Τι έγινε στην πράξη; Οι ιδιώτες πήραν αποζημιώσεις από τον κορβανά. Τις πληρώσαμε χρυσάφι και αυτές... Και από την τσέπη μας και από Κοινοτικούς πόρους (που οι Βρυξέλλες τους πήραν πίσω από τις αγροτικές επιδοτήσεις όταν μας τσάκωσαν...).  

    Οι αγρότες βγήκαν στα διπλανά Βαλκάνια και έφθασαν μέχρι την άκρη του κόσμου για να αγοράσουν λιπάσματα, πράγμα που πληρώνουμε από τότε και θα πληρώνουμε (άγνωστο πόσο) μαζί με το ρώσικο στάρι και το ουκρανέζικο καλαμπόκι...

    Πώς συνδέεται η πολιτική αυτή μιζέρια με το σήμερα, τη νέα κρίση στην ενέργεια και αυτά που πληρώνουμε εμείς σε σχέση με την άλλη Ευρώπη και την Ε.Ε. 

    Το 2010-11 προτάθηκε στις κυβερνήσεις των μνημονίων μια λύση στην ενέργεια με πρόγραμμα αποθήκευσης φυσικού αερίου, για να είμαστε χρήσιμοι και στην ανασφάλεια της ενέργειας στην Ε.Ε. αλλά και ανταγωνιστικοί προς τους Τούρκους (που είχαν και έχουν  αποθήκες καυσίμων να γεμίσουν όλη την Ευρώπη). 

    Προηγήθηκε όμως και η τότε πολιτική μας μιζέρια. Το έργο έμεινε στα χαρτιά και για έναν πρόσθετο λόγο. Για να μη διακοπεί η παροχή τσάμπα φυσικού αέριου και ηλεκτρικού (αδυναμία πληρωμής) και στις, προς διάλυση, κρατικές βιομηχανίες που είχαν σχέση και με τα λιπάσματα...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ