Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 24-Ιαν-2022 00:02

    Μεγαλώστε μας,  επιτέλους...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Όταν από 3.000.000 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα μόνο 200.000 είναι σε επιχειρήσεις με 250 άτομα οφείλεις να πεις μπράβο σε πολιτικές συγχωνεύσεων.

    Η στήλη δίνει ξεχωριστή σημασία και θα παρακολουθήσει, βήμα προς βήμα, τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για φορολογικά κίνητρα σε συγχωνεύσεις και μετασχηματισμούς μικρών επιχειρήσεων.

    Οι λόγοι της ιδιαίτερης προσοχής μας είναι δύο.

    Οι θετικές διαστάσεις στην προσπάθεια αναμόρφωσης του μοντέλου της οικονομίας. Και οι κοινωνικές διαστάσεις της πρωτοβουλίας, αν σημειώσουμε ότι σήμερα το 95% των ιδιωτικών επιχειρήσεων απασχολεί από 1 έως 10 άτομα, στην καλύτερη περίπτωση. 

    Ας ξεκινήσουμε από το κοινωνικό σκέλος. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με ασφάλιση είναι λιγότεροι από 2.500.000. Από αυτούς μόνο 1.700.000, ίσως και κάτι παραπάνω, μπορούμε να λογαριάσουμε σε πλήρη απασχόληση. 

    Αλλά στους πλήρως απασχολούμενους μόνο τους 200.000 θα  θεωρούσαμε σε δουλειές με σιγουριά. Είναι όσοι μισθοδοτούνται από 700 (πάνω-κάτω) επιχειρήσεις. Εκείνες που αντέχουν ως εργοδότες, με μισθό και ασφάλιση, για 250-300 άτομα, η κάθε μια. 

    Έχουμε όμως και 700.000 άτομα να εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, με μέσο ημερομίσθιο 24,68 ευρώ και μέσο μισθό 409,21 ευρώ για 17 μέρες απασχόλησης τον μήνα.

    Από το σύνολο των απασχολουμένων στον ιδιωτικό τομέα οι 2.200.000 εργαζόμενοι είναι Έλληνες και οι άλλοι 300.000 ξένοι μετανάστες. 

    Αυτή είναι η καλύτερη εργασιακή εικόνα που μπορούμε να παρουσιάσουμε στην ιδιωτική μας οικονομία. 

    Από εκεί και πέρα μιλάμε για το εργασιακό κράτος-γαργαντούα όπου οι συνθήκες απασχόλησης,  οι προϋποθέσεις, και τα κέρδη έχουν καθαρά πολιτική βάση. Οπότε ούτε που συγκρίνονται με αυτά του ιδιωτικού τομέα. 

    Σταματάμε εδώ καθώς το θέμα στο σημερινό σημείωμά μας είναι μόνο ο ιδιωτικός τομέας. 

    Να μείνουμε όμως λίγο ακόμη στο κοινωνικό σκέλος της σημασίας των συγχωνεύσεων και των μετασχηματισμών των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων της οικονομίας μας και να σταθούμε στους 700.000 που εργάζονται με μερική απασχόληση, μέσο ημερομίσθιο 24,68 ευρώ και μέσο μισθό 409,21 ευρώ για 17 μέρες απασχόλησης τον μήνα.

    Πρόκειται για εικόνα που προκύπτει από τον μεγεθυντικό φακό του ΕΦΚΑ και του υπουργείου Εργασίας. Τον βλέπουν, με ξεχωριστή ανησυχία, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός του να κουνήσουν θλιβερά το κεφάλι. Η οικονομία έχει δικούς της κανόνες λειτουργίας, στους οποίους βεβαίως και προσαρμόζονται πρώτες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις.

    Τι οικονομία λοιπόν θα παραδώσουμε στην κοινωνία μετά την πανδημία με 1.000.000 εργαζόμενους (τότε) να είναι σε μερική απασχόληση 17 ημερών τον μήνα,  ανεξάρτητα από το πόσο και το πώς..., αμείβονται ή τι εισπράττουν τελικά από όσα υποτίθεται ότι έχουν συμφωνηθεί, ως μηνιαία αμοιβή.

    Να μη ξεχνάμε εδώ ότι, από την κυβέρνηση, από την αγορά ή και τους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων δεν διαψεύδουν τις 4μηνες ως και 6μηνες καθυστερήσεις στην καταβολή μισθού, μαζί με τα "δώρα μαϊμού", που καταγράφονται μόνο στα χαρτιά. 

    Και από το σημείο αυτό ας περάσουμε στο άλλο σκέλος των θετικών επιπτώσεων και ευεργετημάτων (εκτός από την κοινωνία) στην οικονομία, από την ώθηση 800.000 μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στον μετασχηματισμό τους, σε μεγάλες ή και πολύ μεγάλες μονάδες, υπενθυμίζοντας ότι μιλάμε για το 98,5% της ιδιωτικής οικονομίας.

    Να συμφωνήσουμε εδώ, με την κυβέρνηση,  ότι άλλος δρόμος εκτός από αυτόν των φορολογικών κινήτρων δεν υπάρχει. 

    Και να προσθέσουμε πως κάθε φορά που ακολουθήσαμε λύσεις με χρηματοδοτήσεις και επιδοτήσεις του κόστους παραγωγής ή της λειτουργίας (επιστρεπτέες) ή της εργασίας δεν φέραμε, τα επιθυμητά τουλάχιστον, αποτελέσματα ενώ αυξήσαμε φαινόμενα απάτης και φοροδιαφυγής. 

    Από την άλλη αυτό δεν σημαίνει ότι μια πολιτική φορολογικών κινήτρων θα πετύχει όλους τους τελικούς στόχους που επιδιώκει η συγκεκριμένη οικονομική πολιτική.

    Ωστόσο, σήμερα, η φορολογική πολιτική είναι μονόδρομος για συνάντηση με την αναπτυξιακή.

    Και μια υπόδειξη. Από τα όσα διαβάσαμε, για την κυβερνητική πρωτοβουλία κινήτρων για τη συγχώνευση και την εξαγορά των μικρών, καταλάβαμε ότι ακολουθούμε και πάλι την πεπατημένη πολύπλοκων κριτηρίων και μηχανισμών δια της τεθλασμένης... Κατά τη δική μας άποψη, η τόλμη σε κάθε πολιτική πρωτοβουλία αποδίδει μόνο με αποφασιστικότητα και κατά την εφαρμογή της. Εάν για "περιτύλιγμα" αφήσουμε τη γνωστή μας κρατική μιζέρια, θα χάσουμε την ουσία. Ας προσεχθεί αυτό.   

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ