Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 14-Ιαν-2022 00:02

    "Μπαλάκι του τένις" η ακρίβεια…

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Όλοι στο παιχνίδι. Το ένα οικονομικό υπουργείο παίζει "τένις" με το άλλο. Η κυβέρνηση μοιράζει 10ευρα με τον κατώτατο. Και το μπαλάκι, όπου κάτσει… 

    Κατά τα άλλα, περιέργως, επιμένουμε ότι η ακρίβεια είναι μόνο φαινόμενο των καιρών… Φαινόμενο περαστικό.

    Η αντιπολίτευση θεωρεί ότι φταίει η κυβέρνηση. Ζητάει εδώ και τώρα την παραίτησή της, για να ανέβει η άλλη…, αυτή που θα τα κάνει καλύτερα… 

    Τα οικονομικά υπουργεία βλέπουν την ακρίβεια. Την αποδέχονται. Διαφωνούν όμως στο ποιανού την πόρτα χτυπάει… Και ποιος πρέπει να της ανοίξει… 

    Η δε επιχειρηματική αγορά, από την παραγωγή, τον εφοδιασμό, μέχρι τη χονδρική, τη διανομή και τη λιανική, κυκλοφορεί με το "μάρμαρο" στο χέρι… Ψάχνει ποιος θα το πληρώσει… (λες και δεν ξέρει…). 

    Σκηνικό γεμάτο ψευτοχαμόγελα παρηγοριάς και αισιοδοξίας, όταν παντού, εκτός Ελλάδας βέβαια, τα πάντα βράζουν αγρίως. Και θα βράζουν, αν δεν δούμε και νέες εκρήξεις σε τιμές. Σε όλες τις τιμές. 

    Και τι να κάνουμε..., είναι ίσως μια εύλογη απορία από τη σοφή πλευρά του σκεπτόμενου λαού. Του λαού που προβληματίζεται με τα όσα περνάνε και όχι εκείνου που φανατίζεται και παριστάνει πως δεν τα βλέπει… 

    Να ψαχτούμε. Αυτή είναι η απάντηση, κατά τη δική μας γνώμη. Να ψαχτούμε, με όλη τη σημασίας της λέξης…

    Να ξεκινήσουμε από την αναζήτηση των λόγων που τα κρατικά μονοπώλια ενέργειας, της ελληνικής σοβιετίας, αιφνιδιάστηκαν από τις εξελίξεις. 

    Αιφνιδιάστηκαν και ασφαλώς δεν δικαιολόγησαν τους λόγους της (φανατικής) άποψής τους ότι έτσι και το κράτος τα χάσει από τα χέρια του, τα νοικοκυριά θα επιστρέψουν στα μαγκάλια και στα κεριά για φωτισμό… 

    Να ψάξουμε στο βάθος του το θέμα. Αλλά να φροντίσουμε να μη το μπερδέψουμε με δύο άλλα βασικά πράγματα. 

    Πρώτον, ότι μιλάμε για τα κρατικά μονοπώλια ενέργειας της ελληνικής σοβιετίας και όχι για κρατικές ενεργειακές επιχειρήσεις στην Ε.Ε. Αυτές που δικαιολογούν, με πράξεις, την παραμονή τους στο κράτος.

    Και δεύτερον, ότι τα δικά μας κρατικά ενεργειακά μονοπώλια δεν είναι καθόλου άμοιρα ευθυνών για την κατάσταση της παραγωγής τους, των δικτύων τους και όλων των απαράδεκτων συντελεστών κόστους παραγωγής ενέργειας. Ανάμεσά τους ο (κορυφαίος) για το υπεράριθμο προσωπικό τους. Λόγος, που μαζί με πολλά άλλα, συνετέλεσε και στη σκληρή εποπτεία μας, από τη Κομισιόν και τους δανειστές. 

    Ρωτάμε λοιπόν; Θα μας απασχολήσουν αυτά τα φαινόμενα που συνδέονται με την ενεργειακή μας εξάρτηση από τα Βαλκάνια και μερικώς από την Τουρκία, ή θα μείνουμε στα περαστικά…, αφού πληρώσουμε (από την τσέπη του φορολογούμενου) το "μπαλάκι του τένις" μαζί με το "μάρμαρο", στο παιχνίδι της ακρίβειας.

    Πάμε και λίγο παρακάτω. Στα ακόμη πιο θλιβερά. 

    Θα ψαχτούμε και θα αναζητήσουμε όλες, μα όλες τις αιτίες, για τις πληθωριστικές πιέσεις από 5% στο ψωμί ως και 20% στο αρνί, στο κατσίκι, για να μη βαθύνουμε το θέμα ψάχνοντας και στα καλάθια με τις εισαγόμενες πατάτες και τα κρεμμύδια… 

    Θα αδράξουμε την ευκαιρία να δούμε αν η παγκοσμιοποίηση και ο ανταγωνισμός Κίνας και Ινδίας είναι που μας έφταιξε να κάνουμε εισαγωγές μέχρι και σκόρδα από την Τουρκία…, ή (μαζί της) και η πολιτική κλωτσοπατινάδα… (χωρίς εξαίρεση), στην οικονομία για το ποια κρατικοδίαιτη ανοησία θα περάσει ευκολότερα στον λαό. 

    Θα πάμε στα αγροτικά, τη γεωργία και τα τρόφιμα, στο βάθος εκείνο (σας το θυμίζουμε μόνο για το τραγικό της υπόθεσης) όταν κάποτε εξασφαλίζαμε (βιομηχανικά), μέχρι και το δικό μας λίπασμα, πριν περάσει ολικά στις εισαγωγές, όχι γιατί το βρήκαμε φθηνότερο στα Βαλκάνια αλλά γιατί η σοβιετία μας (1980-2000) είχε αναλάβει και την λιπασματοβιομηχανία. Στοχεύουμε να την εκσυγχρονίσουμε έλεγαν…, αλλά (όπως συνέβη και με τη κρατική μεταλλουργία) τις γέμισαν κομματικό στρατό. Και τις διέλυσαν, εις δόξαν των ανεξέλεγκτων εισαγωγών… 

    Παρουσιάζουμε, ομολογούμε, με κάπως διασκεδαστικό τρόπο, τραγικές ευθύνες της πολιτικής παρέμβασης στην οικονομία (στο όνομα της κρατικοδίαιτης οικονομίας), γιατί είμαστε βέβαιοι ότι το κράτος-πατερούλης και τα χαρτζιλίκια του δεν θα σώσουν και αυτήν τη φορά την κατάσταση. Και επειδή συμφωνούμε με τις (εντός και εκτός Ελλάδας) αναλύσεις ότι δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα και σύντομα με τις εισαγόμενες πιέσεις των τιμών. Όλων των τιμών. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ