Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 25-Νοε-2021 00:02

    Στην Ελλάδα,  όταν τρως δεν μιλάς...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Άργησε η αγορά να πει αλήθειες για τη μικρομεσαία οικονομία μας που δεν μεγαλώνει. Την οικονομία που κόντυναν και οι πολιτικοί επειδή τους βολεύει... 

    Ποιος όμως και πώς από την αγορά, τις τάξεις της παραγωγής,  ή από τις βιομηχανικές Οργανώσεις είπε κάτι όταν οι πολιτικοί και οι πολιτικές της πρώτης 10ετίας της μεταπολίτευσης αναβάθμιζαν (στα λόγια) τις μικρές και πολύ μικρές βιοτεχνίες από φυτώριο και ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας σε ραχοκοκαλιά της οικονομίας...

    Ποιος βγήκε να πει και τότε τα στραβά που έβγαζαν μάτι με απίθανες επιδοτήσεις και χάρισμα λεφτά και δάνεια κυρίως σε βιοτεχνίες, καθώς οι πολιτικοί και οι πολιτικές τους προόριζαν τις βιομηχανίες μόνο για το στήσιμο της κρατικής οικονομίας. Για την παρουσία κρατικών επιχειρήσεων στην οικονομία (με το ξεκίνημα και μέσα σε λίγους μήνες,  κρατικοποίησαν 55...) με σκοπό να τις  μετατρέψουν (όπως και έγινε) στα στρατόπεδα κομματικού στρατού κατοχής που από το 1975 μέχρι και το 1985 μετρούσαν πάνω από 150.000 διορισμούς. Και αυτό με σιωπηρή συναίνεση κομμάτων εξουσίας και ΚΚΕ. 

    Ποιος από τους παράγοντες της αγοράς ή ακόμη και από τους λεγόμενους προβληματικούς της βιομηχανίας βγήκε να φωνάξει τότε για ποιον λόγο δεν προσκαλούμε πολυεθνικές να τις δέσουμε και με τις προβληματικές ελληνικές βιομηχανίες, αντί να τις κρατικοποιήσουμε για να μη χάσει η οικονομία και η ελληνική παραγωγή τα μεγάλα μεγέθη και την παρουσία της στην Ευρώπη με ελληνικά χαλυβουργικά προϊόντα,  με λιπάσματα, με χημικά, με σοβαρά προϊόντα άμυνας (ΠΥΡΚΑΛ) με παραγωγή ξύλου, με μεταλλουργικές ύλες και μεταλλευτικά προϊόντα κάθε μορφής.

    Κανείς. Ούτε μια φωνή. Ούτε η παραμικρή διαμαρτυρία από την αγορά, έτσι για τα μάτια..., ότι κονταίνει η ιδιωτική οικονομία. 

    Μια αχνή φωνή μόνο, αν όχι ψιθυρισμός, περί "σοσιαλμανίας" ακούστηκε, μια και μόνη φορά,  στις αρχές της μεταπολίτευσης και αυτό ήταν όλο. 

    Το γιατί φάνηκε στη συνέχεια. 

    Οι πάντες βολεύτηκαν στα κατακάθια του ψευτοσοσιαλισμού που ακολούθησε για να τον διαδεχθεί ο σημερινός αριστερισμός σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας του κρατισμού στο Ελλαδιστάν.

    Οι προβληματικές επιχειρήσεις δεν έβγαλαν "κιχ" και από τον φόβο να μη χάσουν τις αποζημιώσεις που βόλεψαν μεν τους προβληματικούς αλλά χρεοκόπησαν κρατικές τράπεζες.

    Η ελληνική βιοτεχνία σε όλα τα μεσαία, μικρά και πολύ μικρά μεγέθη της δεν είπε κουβέντα για την ψευτοσοσιαλιστική ατμόσφαιρα που έλουζε όλα τα επίπεδα της οικονομίας στους χώρους της παραγωγής, αναμένοντας τα δικά της κέρδη. Επιδοτήσεις δανείων, επιδοτήσεις παραγωγής, επιδοτήσεις αντιγραφής ξένης παραγωγής,  επιδοτήσεις εξαγωγών και σιωπηρά χαρίσματα χρεών. Και όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα όταν τρως δεν μιλάς...

    Οι κρατικοποιημένες βιομηχανίες ασφαλώς και δεν είχαν λόγο να ζητήσουν από το κράτος βοήθεια για να σταθούν, ως κρατική οικονομία στην ΕΟΚ όπως είχαν τολμήσει να κάνουν οι ιδιωτικές προβληματικές και αντί άλλης απάντησης αποζημιώθηκαν και κρατικοποιήθηκαν, για να φθάσουν βέβαια στο σημείο (όπως όλοι ξέρουμε και είδαμε) να πουλιούνται για παλιοσίδερα ή για οικόπεδα. 

    Οι πολιτικοί τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν μέχρι και το 1995, δεν είχαν κανένα λόγο να αλλάξουν την κατάσταση με τις κρατικές προβληματικές καθώς τους βόλευε από τη μια ο λαϊκισμός της δήθεν σωτηρίας και ανασυγκρότησής τους, από τον "εμβληματικό" κρατικό "επενδυτή" με τον τίτλο Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων. Και αφετέρου η "κατάταξη" κομματικού στρατού κατοχής,  που είχε φθάσει και τις 250.000 στην πρώτη 10ετία του, κατά 80%, κρατισμού της οικονομίας.

    Οι εργατοπατέρες όλων των αποχρώσεων βρήκαν πεδίο δόξης λαμπρό αφού είχαν στα χέρια τους μέχρι και κρατικές βιομηχανίες στις οποίες αφισοκολλητές και κλακαδόροι κομμάτων ήταν οι διοικήσεις τους με ορισμένους από τα Δ.Σ να μετέχουν μέχρι και στον ΣΕΒ.

    Η 10ετία λοιπόν του 1975-1985 ήταν η πρώτη φάση της ρήξης της πολιτικής με μεγάλα μεγέθη της παραγωγής και τις ευρωπαϊκές διαστάσεις της οικονομίας μας. Και η πολιτική αυτή δεν έτυχε... Γι' αυτό κράτησε μέχρι και σήμερα, μέσα από την κομματική διαπάλη για το ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο πραγματικός σωτήρας των μικρών και των μεσαίων, αναβαθμίζοντας τους από ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας σε ραχοκοκαλιά της οικονομίας. "Ραχοκοκαλιά" στην οποία όντως δεν μπορούν να στηριχθούν συγχωνεύσεις και  μεγάλα μεγέθη,  όπως ορθά ακούσθηκε χθες από τη πρώτη, μετά από 40 χρόνια, φωνή της αγοράς.  

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ