Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 08-Οκτ-2021 00:02

    Πώς να προκόψεις με αναγκαστική ακρίβεια στην ενέργεια

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Φτάσαμε να "ευχόμαστε" να στοιχίζει στην Ευρώπη ακριβότερα η ενέργεια για να σταθεί και η δική μας παραγωγή, που μόνιμα την πληρώνει 30% ακριβότερα!!

    Αυτή είναι η σημερινή βιομηχανική μας πραγματικότητα. Αυτά είναι ό,τι αφήσαμε όρθιο, τέλος πάντων, ή και ανταγωνιστικό κάπως στη βιομηχανία μας, πριν παραδώσουμε το 99% της εθνικής μας παραγωγής στη βιοτεχνία. 

    Τι άλλο να πεις και τι να σχολιάσεις όταν τέτοια εποχή, τον Οκτώβριο του 2020, σε ένα νέο κύκλο προσπάθειας της βιομηχανίας να δείξει ότι δεν είναι τόσο στραβός ο βιομηχανικός γιαλός, αλλά εμείς στραβά αρμενίζουμε...,  δόθηκε στη δημοσιότητα μελέτη, του εγκυρότατου ΙΟΒΕ, για τα ενεργειακά όπου ανάμεσα στα άλλα τι διαπίστωνε κανείς.

    Ότι αν το κόστος της ενέργειας μειωνόταν μόνο κατά 10%, το ΑΕΠ της χώρας θα αυξανόταν κατά 600 εκατ. ευρώ, οι φόροι και οι εργοδοτικές εισφορές κατά 140 εκατ. ευρώ και η απασχόληση κατά 12.000 θέσεις εργασίας!!.

    Η μελέτη ασφαλώς και προσέχθηκε. Και σχολιάσθηκε για μέρες. Βρήκαν μάλιστα την ευκαιρία τότε, παράγοντες και παράγοντες της βιομηχανίας, να προσθέσουν χίλια δυο κουσούρια της ενεργειακής πολιτικής, διαχρονικά. 

    Κουσούρια που μας έφεραν και στο σημερινό σημείο. Να συζητάμε ακόμη για ανταγωνιστικότητα και να μηn καταλήγουμε σε κάποιο "δια ταύτα..."

    Τι άλλο ακούσαμε ανάμεσα στα πολλά και το 2020, τότε που δεν ξέραμε τι θα συμβεί αύριο το πρωί ώστε να πάρουμε τα μέτρα μας και (όπως συνήθως γίνεται στο Ελλαδιστάν) ουδέποτε τα πήραμε; 

    Ότι υπάρχει πολύ μεγάλος συντελεστής κόστους για πολλές βιομηχανίες. Και μια μείωσή του, έστω σε αυτό το ποσοστό (10%) θα είχε ως άμεσο αποτέλεσμα, τόνωση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση των εξαγωγών, ενώ θα απέφερε 600 εκατ. ευρώ αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ. 

    Πόσο μας ένοιαξε ως Πολιτεία όλο αυτό; Και τι κάναμε; Τίποτε απολύτως.

    Καθόμαστε και παρακολουθούμε την Ε.Ε η οποία, παρά τα όποια προβλήματα, συνεχίζει σε σταθερό δρόμο να πιάσει τον στόχο της σε αύξηση της συμμετοχής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ από το 15% στο 20%. 

    Τι κάνουμε εμείς; Εδώ και μια 5ετία,  λαχταράμε, ως βιομηχανία μόνο, να πάμε τη συμμετοχή στο ΑΕΠ από το 8,5% στο 12% και απλά μένουμε με τη λαχτάρα... Γιατί; Δεν απασχολεί κανέναν στην πολιτική σκηνή, εκτός από το να λέει ότι τον απασχολεί...

    Τα ξέρουμε και τα ξέρουνε πολύ καλά τα νούμερα αυτά. Και όταν ανακατεύονται βγάζουν απελπισία και τίποτε καλό.

    Γιατί όμως σταθήκαμε πάλι στα ίδια και στα ίδια. Τι μας έχει πιάσει με τη μιζέρια και την κακομοιριά μας, στην πολιτική ανοίγματος της οικονομίας; Γιατί φέρνω και ξαναφέρνω στη στήλη τα περί συμπλήρωσης επενδυτικού κενού100-120 δισ. Κενού που δεν ανακαλύψαμε στα δημοσιογραφικά γραφεία αλλά στα λόγια της ίδιας της κυβέρνησης που το βλέπει και ευτυχώς το παραδέχεται (τουλάχιστον), και βεβαιώνει,  σε κάθε ευκαιρία, ότι την ανησυχεί και όντως οφείλει να πράξει κάτι. 

    Γιατί πολύ φοβόμαστε ότι πολιτικά (σε όλο τα φάσμα της πολιτικής σκηνής) ετοιμάζονται να ξεγλιστρήσουν από τις πολιτικές ευθύνες στην οικονομία, με επιχείρημα (για τα πάντα) ότι η οικονομική φουρτούνα της ακρίβειας (ειδικά στην ενέργεια) είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα και άρα δεν φταίμε εμείς...

    Ότι εκτός αυτού πρόκειται για παροδικό φαινόμενο που συνδέεται με πολιτική και πολιτικές οι οποίες θα ξεπερασθούν και έτσι θα το εξαφανίσουν...

    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη από αυτό. Η συγκυρία και οι σκοπιμότητες σε διευρωπαϊκό,  μεσανατολικό και ασιατικό επίπεδο βεβαίως και το μεγεθύνουν. Δεν είναι όμως αυτό η ρίζα του δικού μας κακού. 

    Το δικό μας ενεργειακό πρόβλημα, που επιβαρύνει το κόστος παραγωγής και δεν επιτρέπει ανταγωνιστικότητα στην οικονομία μας (εντός και εκτός της Ευρώπης) συνδέεται με την πολιτική σκοπιμότητα να κρατάμε κλειστή την οικονομία. Κλειστή και, ελεγχόμενη (με δήθεν εκσυγχρονισμούς των ΔΕΚΟ και όχι ιδιωτικοποιήσεις), δεμένη με κομματικές επιδιώξεις. Αν αλλάξει πέφτουν κυβερνήσεις... Οπότε το δικό μας ενεργειακό κόστος (που μας έχει στείλει στο πάτο της ανταγωνιστικότητας στην Ευρώπη) δεν είναι παροδικό... Είναι μόνιμο. Και βεβαίως δεν θα φύγει αν δεν αλλάξουμε παραγωγικό μοντέλο στην οικονομία μας. 

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ