Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 01-Οκτ-2021 00:02

    Πάμε για "κοντά χέρια" στα κρατικά χαρτζιλίκια;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Χρόνος εκλογών αλλά και πλεονασμάτων στην οικονομία το 2023; Βλέπει κάτι καλό η κυβέρνηση που δεν φάνηκε ακόμη; Εμάς βέβαια κάπου πάει το μυαλό μας. 

    Το 2022 θα είναι πολύ δύσκολη χρονιά για το κράτος-πατερούλη. Η κυβέρνηση θα βρεθεί σε μέγα δίλημμα σχετικά με το εξωτερικό και το εσωτερικό χρέος. 

    Και αν συνεχίσει να ρίχνει (όπως κάνει τώρα) το βάρος της πολιτικής προς τους δανειστές, στη χαλάρωση της συμφωνίας στο σκέλος της σκληρής εποπτείας και στη μείωση των υποχρεώσεων για υποχρεωτικά πλεονάσματα (που ακόμη τρέχουν στο 3,5% και ας είναι παγωμένα λόγω πανδημίας) δεν έχει άλλο στήριγμα απόδειξης καλών προθέσεων συνεργασίας εκτός από τις ιδιωτικοποιήσεις και τη συρρίκνωση του κράτους. 

    Γιατί εκτός από την επαναφορά της γνωστής στάσης των δανειστών στην τήρηση της συμφωνίας του 2018 για το χρέος, θα βρεθεί μπροστά και στο "πάγωμα" της Κομισιόν στις ελευθερίες, των κρατών μελών, για επιδοτήσεις και επιδόματα, με αιτιολογία την κρίση από την πανδημία. 

    Αυτό το δεύτερο "τείχος" αλλαγής και αρνήσεων των Βρυξελλών θα φανεί νωρίς-νωρίς το 2022 καθώς οι αξιωματούχοι της Ε.Ε δεν κρύβουν (από τώρα) τις προθέσεις τους να παραγγείλουν, στα κράτη μέλη, να κόψουν τους πόρους που χαρίζουν από τον κορβανά τους, σε επιχειρηματικά και κοινωνικά επιδόματα, για μη γίνουν καθεστώς τα κρατικά χαρτζιλίκια από πόρους του κορβανά, αν ο κορβανάς τους δεν το αντέχει. 

    Και η Ελλάδα είναι πρώτη στην κατηγορία αυτή, ξεπερνώντας ακόμη και κάποια όρια ανοχής δανειστών και Βρυξελλών στη διαχείριση των δημοσιονομικών. 

    Επειδή όμως σε επίπεδο Κομισιόν (ανάμεσα στα τυποποιημένα κολακευτικά λόγια για την οικονομία μας) δεν έχουν πάψει και οι μικρές ή μεγάλες "καμπανιές" για την αξιοπιστία της Ελλάδας στην τήρηση των όρων διαχείρισης των πόρων των Κοινοτικών προγραμμάτων για τα οποία συμφωνεί μεν αλλά στην πορεία ξεχνάει αυτά που συμφωνεί...,  οι πιέσεις της κυβέρνησης για ημερομηνία κοντινής λήξης της σκληρής εποπτείας δεν θα αποδώσουν, χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις.

    Και όπως προείπαμε αυτές θα είναι μόνο κάποιας μορφής χρονοδιάγραμμα ανοίγματος της οικονομίας στην ελεύθερη αγορά με συρρίκνωση αυτού που παρουσιάζουμε σήμερα ως κρατική οικονομία, ΔΕΚΟ και κρατική βιομηχανική παραγωγή. 

    Μοχλός πιέσεων σε όλα αυτά θα είναι και τα 50-55 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης και το τελευταίο πρόγραμμα ΕΣΠΑ που είναι ήδη δρομολογημένο. 

    Ωστόσο όλη αυτή η σκιερή πλευρά για την οικονομία του τόπου τη διετία 2022-2023 (που περιλαμβάνει και την προεκλογική περίοδο) δεν αποκλείεται να γυρίσει ανάποδα και να πάρει τη μορφή σωσίβιου για τα οικονομικά της κυβέρνησης αν αποδείξει ότι τα 50-55 δισ. της Ε.Ε. θα χρησιμοποιηθούν και ως "πολιορκητικός κριός" στην κρατική οικονομία με τη διανομή τους και σε επενδύσεις συνδυασμένες στους στόχους της αποκρατικοποίησης. 

    Από την κυβέρνηση εξαρτάται. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η κυβέρνηση δεν θα βρει επιχειρήματα να αρνηθεί τις προτροπές των Βρυξελλών για συμμάζεμα του κράτους-πατερούλη, εκεί τουλάχιστον που παρουσιάζονται υπερβολές όπως,  για παράδειγμα το λέμε, κάποια επιδόματα εργασίας που "αξιοποιούνται" στη μαύρη αγορά.

    Αν η κυβέρνηση ακολουθήσει τη στρατηγική αυτή που θα πείσει δανειστές και Κομισιόν ότι θα διαχειριστεί το εξωτερικό της χρέος, και το εσωτερικό (που "ανταγωνίζεται" το εξωτερικό), με τρόπο που δεν θα ταράξει τις όποιες θετικές αποδόσεις της οικονομίας (έστω και σε επίπεδο μικρομεσαίας επιχείρησης) δεν θα είναι δύσκολο να ανατρέψει τη σκληρή εποπτεία και τα υποχρεωτικά πλεονάσματα από αναγκαστική φορολογία με πραγματικά πλεονάσματα που θα φέρει η οικονομία.

    Αυτό όμως δεν θα φανεί το 2022 καθώς οι κατά 98% μικρομεσαίες επιχειρήσεις της εθνικής μας παραγωγής, στηρίζουν την όποια νέα τους προσπάθεια και σε υποσχέσεις για παροχές. Και είναι μια αλήθεια που κατά πάσα βεβαιότητα θα αναγνωρίσουν και οι Βρυξέλλες.

    Από το 2023 όμως η κατάσταση στην ψευτοσοσιαλιστική τακτική του κράτους -προστάτη θα ανακοπεί αν όχι θα τελειώσει με επίβλεψη και των δανειστών και των Βρυξελλών. Τι μένει λοιπόν στην κυβέρνηση εν όψει των εκλογών του 2023; Να πείσει από σήμερα τον χώρο που την ενδιαφέρει ότι θα οδηγήσει την οικονομία σε δικά της πραγματικά και όχι υποχρεωτικά πλεονάσματα.

    Πλεονάσματα που βεβαίως και θα τα κάνει ό,τι θέλει... Μακάρι να τα καταφέρει. Και ας το διατυμπανίζει από σήμερα, ίσως για να πέσουν "στα μαλακά" και οι ιδιωτικοποιήσεις του 2022.

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ