Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 27-Ιουλ-2021 00:02

    Τι έχουν τα έρμα της βιομηχανίας και ψοφάνε…

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Κανείς, εκτός της βιομηχανίας, δεν ήθελε βιομηχανική την Ελλάδα της σοσιαλμανίας και του ψευτοσοσιαλισμού. Την θέλουμε τώρα; Για να το δούμε...

    Η ιδέα του τίτλου κλεμμένη (προσαρμοσμένη στο θέμα) από σχόλιο του άριστου σχολιαστή Kolmogorov. Το ερέθισμα, για το σημερινό σημείωμα της στήλης, από ρεπορτάζ του συναδέλφου κ. Χ. Φλουδόπουλου "ΔΕΗ και βιομηχανία κλείνουν το ανοικτό μέτωπο των τιμολογίων".

    Και πάμε στην ουσία του θέματος. 

    Η είδηση και μόνο (εγκυρότατη από κάθε πλευρά) που επιβεβαιώνει το μέτωπο του κρατικού μονοπωλίου ΔΕΗ με τη βιομηχανία στα τιμολόγια και τον αγώνα δρόμου που θα εξελίσσεται ως το 2023 (ανεξάρτητα αν την αφορμή δίνει η πράσινη ενέργεια) επιβεβαιώνει τον πολιτικό και κομματικό διωγμό της βιομηχανίας. 

    Γιατί σε καμία ανεπτυγμένη οικονομία της Ε.Ε. δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν ανοικτά μέτωπα τιμολόγησης βιομηχανικού ρεύματος ή αδιαφορίας στο ενεργειακό κόστος της βιομηχανικής παραγωγής στόχος για την οποία είναι η αύξηση της συμμετοχής της στο ΑΕΠ από το 15% στο 20%. 

    Στην Ελλάδα αντίθετα, επιχειρηματικά και ιδίως βιομηχανικά εκτεθειμένος στον ανταγωνισμό, για 40 χρόνια,  καθώς και στις συνέπειες της πλήρους αδιαφορίας της χώρας σου για το ενεργειακό κόστος είναι αστείο να αναζητήσεις τις αιτίες της συμφοράς ας πούμε, στον αυταρχισμό τους κρατικού μονοπωλίου ηλεκτρισμού της ΔΕΗ ή στα κωμικά, των εργατοπατέρων της ΔΕΗ, με τους διακόπτες και τους τσαμπουκάδες στους επενδυτές.

    Πασίγνωστο είναι πως οι εργατοπατέρες κυνηγούσαν κομματική εξέλιξη και μια θέση στα αριστερά έδρανα της Βουλής και ούτε που νοιάστηκαν για τη ΔΕΗ ή τους εργαζόμενους στο μονοπώλιο. 

    Καθαρά πολιτικό ήταν και παραμένει το πρόβλημα και στο ενεργειακό κόστος της βιομηχανίας στην Ελλάδα. Πολιτικό και συνδέεται από την κορυφή μέχρι τα νύχια με το γενικότερο, πολύπλευρα πολιτικό, πρόβλημα της ιδιωτικής οικονομίας, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

    Εάν ο ψευτοσιαλισμός της μεταπολίτευσης δεν είχε κρατικοποιήσει τη ΛΑΡΚΟ υποχρεώνοντας (εκτός από τους αιχμάλωτους του κρατισμού φορολογούμενους) και τη ΔΕΗ να χρεοκοπήσει, διαγράφοντας (μέσω συμμετοχής της) στην απόσβεση απίθανου ύψους χρεών της ΛΑΡΚΟ και προς την ίδια την ΔΕΗ (για να έχουν μούτρα οι βουλευτές της περιοχής να ζητάνε ψήφους από τους διορισμένους στη ζημιογόνα κρατική μεταλλουργία- που δήθεν ιδιωτικοποιείται εδώ και 15 χρόνια-) δεν θα υπήρχε η παραμικρή μέριμνα για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες της χώρας.

    Η "ευαισθησία" λοιπόν της μεταπολίτευσης και στις βιομηχανίες αυτές (όλα τα προηγούμενα χρόνια) είχαν κέντρο βάρους την κρατική μεταλλουργία της ΛΑΡΚΟ. 

    Και για να "γκριζάρουν" τα νερά, έβαζαν και 1-2 άλλες ιδιωτικές ενεργοβόρες, τις οποίες χαράτσωναν βεβαίως από την άλλη τους τσέπη, μέχρι που έφθασε το κουμάντο των δανειστών και οι υποχρεώσεις μας σε πολιτική ιδιωτικοποιήσεων,  τόσο με τα μνημόνια όσο και με τις συμφωνίες εξόδου από τα μνημόνια...

    Τα ίδια δεν είχαν συμβεί και με το άλλο κρατικό μονοπώλιο,  του φυσικού αερίου της ΔΕΠΑ;

    Όταν έφθασε η ώρα του λουκέτου στις κρατικοποιήσεις λιπασμάτων το κρατικό μονοπώλιο κατάπιε σοβαρότατα φέσια φυσικού αερίου γιατί και εκεί οι αριστερές και δεξιές τοπικές των κομμάτων πίεζαν την κατάσταση. 

    Μέσα σε όλη αυτή τη σκανδαλώδη πολιτική παρέμβαση (στήριξης της διαλυμένης, αλλά ελεγχόμενης για διορισμούς, κρατικής βιομηχανίας- εξ ου και το πάγωμα της αποκρατικοποίησης) με αλυσιδωτές καταστροφικές συνέπειες στη βιομηχανική παραγωγή η υπαρκτή ελληνική βιομηχανία άρχισε μαζικά να συρρικνώνεται. 

    Η αποεπένδυση πήρε φόρα λόγω ασύμφορης παραγωγής κάθε μορφής βιομηχανικών προϊόντων στην Ελλάδα. 

    Και η πρώην βιομηχανική παραγωγή, (εκτός από κάπου 200 βιομηχανικές μονάδες των κλάδων τροφίμων, φαρμάκων και παντός καιρού που καλύπτουν άμεσες ανάγκες διαβίωσης των καταναλωτών) η ελληνική βιομηχανία βγήκε από τον ευρωπαϊκό βιομηχανικό χάρτη και παρέδωσε, σχεδόν 100%, στη βιοτεχνία ως ραχοκοκαλιά πλέον όχι μόνο της βιομηχανίας (όπως λεγόταν παλιά) αλλά της ελληνικής οικονομίας.

    Για όσους δεν δέχονται πολιτικό σχεδιασμό στη διάλυση της ελληνικής βιομηχανίας (επειδή η στήριξή της δεν συνέφερε πολιτικά) είναι εύκολος ο αντίλογος. Ότι η ένταξη στην Ε.Ε., ο ανταγωνισμός και η τεχνολογία "ανατίναξαν"τη βιομηχανική Ελλάδα. Και τη βιοτεχνική Ελλάδα που έμεινε (ό,τι έμεινε από τις 900.000 του 2008) ποιος και πώς τη στήριξαν ως το 2019 της πανδημίας;     Το ότι μόλις τώρα, (και λόγω πανδημίας) καταλάβαμε τι να κάνουμε και με το βιομηχανικό ρεύμα, τίποτε δεν μας λέει; 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ