Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 05-Ιουλ-2021 00:01

    Μπήκαμε μικρομεσαίοι στην πανδημία και βγαίνουμε μικροί...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Για τις μύριες όσες επενδύσεις που μας περιμένουν, τα ακούσαμε... Με τα άλλα όμως, τα πάνω και από 60 δισ., κόκκινα δάνεια, τι κάνουμε..., τα ξεχνάμε; 

    Η Τράπεζα της Ελλάδος βλέπει τα σημερινά 47 δισ. κόκκινα δάνεια και τρέμει. Άδικο έχει; Καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα.

    Και μακάρι το "τρέμουλο" της κεντρικής Τράπεζας να το προσέξουν οι υπεραισιόδοξοι της κυβέρνησης, που είναι ακόμη στα "γκισέ" διανομής οβολού του κράτους-πατερούλη και να μαζευτούν λιγάκι, όχι μόνο στην πράξη αλλά και στα λόγια.

    Η βασικότερη από τις αιτίες (που δεν θα αργήσει να βροντήξει την κεντρική πόρτα της οικονομίας), εκτός από το χρέος σε φόρους και εισφορές, είναι τα κόκκινα δάνεια που η μεγάλη πείρα της Τράπεζας της Ελλάδος τα υπολογίζει να "αυγατίζουν" ίσως και κατά 15 δισ. 

    Και τα κόκκινα δάνεια (μαζί με όσα έρχονται για να περάσουν συνολικά τα 60 δισ.) δεν θα αλλάξουν χρώμα... Ούτε κατά τις εποχές που οι αισιόδοξοι της κυβέρνησης βλέπουν μέρες ανάπτυξης και πολύμορφης παραγωγής. 

    Δεν θα αλλάξουν,  από το κόκκινο, γιατί δεν γίνεται να μικραίνει η οικονομία και να μεγαλώνουν τα νούμερα των αποπληρωμών.

    Δεν γίνεται και γιατί η "καμπούρα" των μικρομεσαίων,  που ήταν και παραμένει γεμάτη και με τα κόκκινα δάνεια, φαγώθηκε. Μίκρυνε. Δεν πρόκειται να την ξαναδούμε.

    Οι μικρομεσαίοι γλύτωσαν τον πολιτικό διχασμό και στην οικονομία, που ήθελε διωγμό ξένων επενδυτών, λουκέτα στις μεγάλες και στο προσκήνιο μόνο μικρομεσαίες (μιας και το μικρομεσαίος ταίριαξε στον πολιτικό λόγο της εποχής...) αλλά δεν ξεγλίστρησαν από το βάρος του κρατισμού. Έπεσε ολόκληρο στη δική τους πλάτη. 

    Πήραν βέβαια (τη 10ετία του 1980) το μερίδιό τους από τα σκόρπια λεφτά των ευρωπαϊκών Ταμείων. Πήραν και τα, κατά περιόδους, κυβερνητικά προνόμια. Αυτά που πληρώθηκαν από το κράτος με δανεικά.

    Έτσι ξεγελάστηκαν (οι περισσότεροι) ότι αυτή θα είναι η οικονομική ζωή στην Ελλάδα και έστησαν πολυτελή ατομική ζωή... 

    Μετά το 2012 και ως το 2019 κατάλαβαν που έμπλεξαν... Με ή και χωρίς την θέλησή τους, δε έχει σημασία. Πήραν αυτοί το βάρος του κρατισμού. Το είδαν στους φόρους τους. 

    Σήμερα τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα γιατί καλούνται να αναλάβουν και το βάρος του ανταγωνισμού, του εκσυγχρονισμού, των απαιτήσεων σε καινοτομία,  των αναγκών σε κόσμο με δεξιότητες, σε ψηφιακές προσαρμογές και οράματα .

    Μπορούν; Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι μόνο 30 (και πολλές λέμε...) από τις 100 μικρομεσαίες επιχειρήσεις μπορούν να πάρουν τέτοια βάρη. Οι άλλες, ούτε να το σκεφτόμαστε. 

    Και ούτε να το επιχειρήσουμε, αν δεν το ψάξουμε όσο πρέπει. Δύσκολη,  ως αδύνατη, η αποφυγή του μονόδρομου προς τον αφανισμό. Και μαζί τους θα αφανιστεί το μεγαλύτερο μέρος αν όχι το σύνολο των 47 δισ. των σημερινών κόκκινων δανείων και άλλων 10-15 δισ. αμέσως μόλις τελειώσουμε με τις "Γέφυρες", που βαδίζουν τα υπολείμματα της μοιρασιάς του κράτους-πατερούλη. 

    Το αντιλαμβάνονται αυτό στην κυβέρνηση και ένας-ένας, ξεκίνησαν να μιλάνε φωναχτά για το "τέρμα στο τσάμπα κρατικό χρήμα...".

    Συνεπώς,  το θέμα για τη χώρα,  την οικονομία της, τις προοπτικές στις ευρωπαϊκές οικονομικές και κοινωνικές επαναστάσεις και ιδίως για την θέση της στην παγκόσμια ανταγωνιστικότητα (που σήμερα ούτε για σύγκριση, ούτε για συζήτηση είναι...) βρίσκεται στο μέγεθος και τη μορφή με την οποία θα εμφανιστεί η ελληνική οικονομία, εκτός από τον τουρισμό και τις υπηρεσίες, μετά την πανδημία. 

    Σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα ας μην κάνουμε λόγο. Για συμμετοχή όμως στους χάρτες επενδύσεων και παραγωγής με στόχο την ευρωπαϊκή αύξηση στο 20%,  θα έχουμε θέση; 

    Η πειστική απάντηση κρύβεται στην έκταση και στο βάθος της παραγωγής μας μετά την πανδημία. Λέμε κρύβεται επειδή η "πολιτική παράσταση" στην οικονομία, από το 2022 θα παιχθεί και πάλι στον χώρο των μικρομεσαίων. Οι μικρομεσαίοι θα είναι η πολιτική λύση και για αριστερούς και για τους άλλους... Πρόβλημά τους όμως θα είναι το μέγεθος. Το μικρό και πολύ μικρό μέγεθος που θα παρουσιάζουν οι σημερινοί μικρομεσαίοι στην οικονομία μας, μετά το σταμάτημα της ροής κρατικού χρήματος. Και με την υποκατάστασή του από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και δανεικών από την Ε.Ε., αλλά με κανόνες. Με ειδικούς όρους. Με προϋποθέσεις. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ