Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 15-Ιουν-2021 00:02

    Αν δεν έλθουν τουρίστες, "παίζονται" και τα κρατικά επιδόματα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Άντεξε η οικονομία με τα 40 δισ. κρατικά επιδόματα και πάμε (λέει) σε αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,6% το 2021. Αρκεί να έλθουν οι τουρίστες που λογαριάσαμε...

    Ποιος τα λέει; Και το υπουργείο Οικονομικών και ο ΟΟΣΑ (που βγάζει την αύξηση του ΑΕΠ σε 3,8%) και το ΔΝΤ που προβλέπει αυξημένο ΑΕΠ κατά 3,3% το 2021.

    Μακάρι να τα καταφέρουμε και ο Θεός να μας δώσει τα καλύτερα. Εμείς δεν έχουμε ούτε λόγο ούτε πρόθεση να τα αμφισβητήσουμε. Ειδικά το υπουργείο Οικονομικών, έστω και αν μεταφέρει τις δικές του αλήθειες μέσα από πλάγια πολιτικά λόγια αισιοδοξίας...

    Δεν σκεπάζεται όμως η πραγματικότητα,  όπως και να το κάνεις. Και τι μας λέει; Ότι έτσι και δεν πιάσουμε τα νούμερα που προϋπολογίσθηκαν σε εισπράξεις από τον τουρισμό η αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,6% (ή λίγο παραπάνω, που προβλέπει ο ΟΟΣΑ) αποκλείεται να μας προκύψει. 

    Τα δε νούμερα, για τον τουρισμό του 2021, απαιτούν να έλθουν τουλάχιστον οι μισοί τουρίστες του 2019. Να έλθουν και να ξοδέψουν ό,τι ξόδεψαν το 2019. Ίσως και λίγο περισσότερα...

    Τι θα συμβεί όμως αν για τον ένα ή τον άλλο λόγο (ανταγωνισμός, ελλιπής εμβολιασμός, χαμηλά εισοδήματα λόγω της πανδημίας) δεν πιάσουμε τουριστικές αφίξεις του 50-60% του 2019; Πού θα βρεθούμε οικονομικά με λιγότερους τουρίστες από εκείνους του 2019; 

    Στο πουθενά. Αν δεν έλθουν τουρίστες "παίζονται" και τα κρατικά επιδόματα. Τόσο τα καθιερωμένα, όσο και εκείνα που πάνε σε κρατικά χαρτζιλίκια, στην Ελλάδα της εστίασης, της βιοτεχνίας, του εμπορίου, αλλά και του μικρομεσαίου τουρισμού με τα καταλύματα. 

    Τα βρίσκεις εύκολα όλα αυτά που σημειώνουμε, αν ψάξεις ανάμεσα στις γραμμές των επισήμων αναλύσεων,  στις φράσεις... των κυβερνητικών παραγόντων ή στις εκθέσεις των εντεταλμένων να παρακολουθούν τα δημοσιονομικά της χώρας. 

    Είμαστε η χώρα των γκαρσονιών της Ευρώπης και δεν μας έφερε η πανδημία σε αυτό το επίπεδο. 

    Ούτε η χρεοκοπία του 2009 επέβαλε το κρατικοδίαιτο προφίλ στην οικονομία μας. Οι ξένοι όμιλοι, οι πολυεθνικές, οι εμπορικές αλυσίδες και η εγχώρια μεγάλη βιομηχανία δεν έφυγαν από την Ελλάδα, λόγω της χρεοκοπίας.

    Εμείς δεν θελήσαμε να βοηθήσουμε την ιδιωτική οικονομία, χτίζοντας μοντέλο που να στέκεται ανταγωνιστικά στην Ευρώπη. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Γιατί; Γιατί δεν συνέφερε πολιτικά κανένα (κόμματα και δεκανίκια κυβερνήσεων) να φύγουμε από τη μιζέρια μας. 

    Εμείς επιλέξαμε, πολιτικά, μοντέλο δουλικότητας προς την Ευρώπη, στις τέσσερις 10ετίες από την ένταξή μας. 

    Μοντέλο πλήρους εξάρτησης από την Ε.Ε., από τους πόρους της,  τα προγράμματά της,  τα Ταμεία της αλλά και τα δανεικά της. 

    Το πετύχαμε με την θεμελίωση σοβιετισμού στην οικονομία. Το καταφέραμε με τον κρατικοδιαιτισμό. Με τον διωγμό της παραγωγής. Με την εξάρτηση από τις εισαγωγές.

    Και αυτό, που σκόπιμα επιδιώξαμε τις προηγούμενες 10ετίες, δεν θέλουμε να το ανατρέψουμε... Αλλά πώς να ανατραπεί τώρα, που αλλάζουν όλα στη νέα πορεία ανάπτυξης της Ε.Ε. 

    Τώρα που η Ε.Ε., ανεξάρτητα από την πανδημία, βάζει εμπρός την 4η βιομηχανική επανάσταση. Και μειώνοντας εμφανέστατα την ενεργειακή της ανασφάλεια αποκτά δυνατότητες χαμηλού και ανταγωνιστικού κόστους παραγωγής.

    Η ψηφιακή εποχή σε συνδυασμό με τη νέα ευρωπαϊκή βιομηχανική επανάσταση έχουν ήδη σχηματοποιήσει τον καινούργιο χάρτη στην Ε.Ε. Και η Ελλάδα δεν διακρίνεται πουθενά. 

    Αυτά που λέγονται στα ελληνικά φόρουμ για αύξηση από το 9% στο 12% της συμμετοχής της ελληνικής παραγωγής στο ΑΕΠ της οικονομίας τα ακούνε βερεσέ..., στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες.

    Ειδικά στο Βερολίνο που έχει κατατάξει την Ελλάδα στην κατηγορία των προς εκποίηση πρώην παραγωγικών της τομέων... Εξ ου και η προσήλωση και εμμονή των Γερμανών στην αποκρατικοποίηση και τα προς ιδιωτικοποίηση αντικείμενά της. 

    Δεν κρύβονται αυτά, όσο και αν προσπαθούμε, από το 2010 να παρουσιάσουμε την οικονομία στην Ελλάδα να αναδύεται από τις στάχτες της, με τις δήθεν επενδύσεις και επενδυτές που συνεχώς καταφθάνουν..., αλλά παραμένουν άφαντοι. Μια Ελλάδα ανίκανη, που αντί να αναβιώσει τα λίγα που ξέρει πολύ καλά όπως (για παράδειγμα το λέμε) τη ναυπηγική της  βιομηχανία,  καθοδηγεί κομματικά τους ναυτεργάτες και τους βάζει να κλείσουν τα λιμάνια, αδιαφορώντας και για τους τουρίστες, στις τσέπες των οποίων θα κρατιέται, κάπως ζωντανή, η ημιθανής οικονομία μας.

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ