Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 15-Απρ-2021 00:02

    Όλα τα ΄χει η Μαριορή ο κατώτατος της έλειπε...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Μιλάμε (αν μιλάμε...) για 4η βιομηχανική επανάσταση, με παραγωγικότητα στα τάρταρα (συγκριτικά με ΕΕ) και πάμε σε νέους μισθούς. Ποιος θα τους δώσει; 

    Δηλαδή τι; Να μην διορθώσουμε τον κατώτατο; Να μην επιβάλλουμε την πολιτική μας άποψη στην ιδιωτική οικονομία; Στα μαγαζιά, στις βιοτεχνίες και στα σουβλατζίδικα,  που μας έμειναν  ως πυλώνες της οικονομίας μας; 

    Προς Θεού. Ποιος λέει το αντίθετο. Οι κατώτατοι να είναι καλά στην Ελλάδα και για θέσεις εργασίας βλέπουμε... Χαράς το πράγμα. Οι επενδυτές, σκοτώνονται... να προλάβουν Ελλάδα. Μόνο που δεν φτάνουν...

    Βαδίζουμε στη δεκαετία του 2020-2030 χωρίς επενδύσεις. Χωρίς προσφορά εργασίας εκτός από φασφουντάδικα,  σουβλατζίδικα,  ντελίβερι και καθαρισμούς σε ενοικιαζόμενα δωμάτια… 

    Δουλειές είναι και αυτές. Και να βοηθήσει ο Θεός της Ελλάδας να υπάρχουν. Αλλά να, εκεί που "σκαλώνουμε" είναι στα διάφορα σενάρια με τον κατώτατο μισθό. 

    Γιατί κολλήσαμε; Γιατί μας έφεραν στο νου ξανά τον Τσίπρα του 2014 στη ΔΕΘ με τον κατώτατο μισθό στα ουράνια... Τότε που ανέβηκε στα σύννεφα να βρει το, ύψος του κατώτατου... Και όταν κατέβηκε έφερε μαζί του μισθούς Βουλγαρίας. Τους τότε μισθούς Βουλγαρίας. Από τότε είμαστε οι θεματοφύλακες της βαλκανικής μισθοδοσίας...

    Έτσι και τώρα λοιπόν. Όπως τότε. Βάλαμε εμπρός το γνωστό, παλαιομοδίτικο,  σύστημα της μεταπολίτευσης του 1975-2021. Διαρροή σεναρίων για υψηλούς κατώτατους. Για συναινέσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων... Για δίκαιη αύξηση. Θα ακολουθήσει, σύντομα, και η γνωστή "πολιτική δημοπρασία"  καλύτερης προσφοράς..., στη Βουλή. 

    Για το τι θα δούμε στην πράξη. Το τι θα δούμε, τελικά, στην τσέπη του εργαζόμενου, έχουμε καιρό. Πολύ καιρό...

    Μέχρι τότε θα ήταν χρήσιμο να υπήρχαν απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα. Ερωτήματα που όλοι τα κουβεντιάζουμε αλλά δεν τα ακούμε όταν φουντώνουν οι πολιτικές συζητήσεις για αυξήσεις του κατώτατου και γενικά των αποδοχών, κάθε μορφής.

    Ερώτημα πρώτο: Ταυτόχρονα με τους μισθούς Βουλγαρίας (που ήταν η κατάληξη στους κατώτατους και του ΣΥΡΙΖΑ) φούντωσε και η μαύρη αγορά εργασίας. Μαύρη αγορά στην οποία συνδυάσθηκαν τα επιδόματα του κράτους-πατερούλη με τα μαύρα μεροκάματα. Η αγορά αυτή είναι ανταγωνιστική της νόμιμης αγοράς. Αντέχει η σημερινή αγορά και η αυριανή, μέχρι το 2030, τη μεταβολή της "συνταγής", από μαύρα και επιδόματα εργασίας, σε νόμιμες αμοιβές με τους κατώτατους που θα ορίσει η εργασιακή πολιτική; Εμείς δεν πιστεύουμε πως την αντέχει. Οι κατώτατοι θα μείνουν εκεί. Όπως έμειναν και τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ προσγειώθηκε στην πραγματικότητα. 

    Ερώτημα δεύτερο: Να κάνουμε την προσευχή μας να μην μας αφήσει η πανδημία, τα 250-300.000 λουκέτα (αυτά που λένε και ξαναλένε οι βιοτέχνες, οι λιανέμποροι και οι της εστίασης και μεγάλο μέρος των ξενοδόχων),  γιατί με τα λουκέτα αυτά θα έχουμε και (τουλάχιστον) αντίστοιχο αριθμό απολύσεων. Οπότε,  αν προσθέσουμε στην ανεργία και άλλους,  ας πούμε, 300.000 τι θα κάνουμε; Θα αναζητήσουμε θέσεις εργασίας για προσλήψεις αλλά,  ταυτόχρονα, να δίνουν και τον κατώτατο που θα λένε τα χαρτιά; Γιατί έτσι θα είμαστε πολιτικά και κυβερνητικά εντάξει και στην εργασιακή μας πολιτική; 

    Ερώτημα τρίτο: Η Ελλάδα δεν πάει στην 4η βιομηχανική επανάσταση με νέες δυνάμεις, αλλά με όσες της μείνουν από τις τωρινές της (για τις οποίες,  έτσι και αλλιώς, απαιτούνται και πολλά και παραγωγικά...). Βιομηχανικές επενδύσεις στην Ελλάδα με το σημερινό μοντέλο της οικονομίας, θα βλέπουμε μόνο σε βιομηχανικά μουσεία... Επενδύσεις (μεγάλες και πολυεθνικές) θα έχουμε (κατά πάσα βεβαιότητα) μόνο στον χώρο της ενέργειας. Αλλά οι επενδύσεις αυτές δεν προσφέρουν τις θέσεις εργασίας που έχουμε χάσει και θα χάσουμε από τη βιομηχανία. Συνεπώς ποια η σημασία του κατώτατου και εδώ, εκτός από τις μισθοδοτήσεις, μετρημένων στα δάκτυλα, μεγάλων και σοβαρών ντόπιων επιχειρήσεων; 

    Βεβαίως και να τον διορθώσουμε τον κατώτατο. Μόνο καλό θα φέρει και ας είναι περίπου ανύπαρκτη η αγορά εργασίας. Να τον διορθώσουμε και γενναία. Αλλά, προηγουμένως, να φροντίσουμε την αναβάθμιση της παραγωγικότητας,  με κίνητρα, με παραπέρα εκπαίδευση, με σύνδεση της παραγωγής με την παιδεία για ακόμη περισσότερες δεξιότητες. Μέχρι να φτάσουμε σε αποτελέσματα, ας αποφύγουμε το πολιτικό "γαϊτανάκι" σεναρίων με αυξήσεις του κατώτατου. Το ίδιο "γαϊτανάκι" (ξεκίνησε ήδη εντελώς άκομψα) το "χορέψαμε" και προ 7ετίας, με πρώτο στον χορό τον ΣΥΡΙΖΑ. Και είμαστε και τότε για γέλια...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ