Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 18-Μαρ-2021 00:02

    Οι εικόνες δεν χτίζονται σε επενδυτικό κενό

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Είπαν τον καλό τους λόγο οι αγορές και μπράβο μας. Η οικονομία όμως δεν είπε τον δικό της. Και τι να πει, με στάσιμο επενδυτικό κενό μιας 25ετίας.

    Οπότε τι εικόνα θα χτίσουμε για να παρουσιάσουμε οικονομία σε ανάκαμψη να κοιτά στον δρόμο της ανάπτυξης, χωρίς επενδύσεις, χωρίς ξένα κεφάλαια,  χωρίς ασφαλείς θέσεις εργασίας.

    Και πώς θα φτιάξουμε εικόνα στην οικονομία όταν, εκτός από τις σκοπιμότητες του γραφειοκρατικού επικερδέστατου κυκλώματος, παγώνουμε τις ιδιωτικοποιήσεις απομακρύνοντας επενδυτές και προσελκύοντας καταφερτζήδες...

    Η επιτυχής εξαγορά ομολόγων (με τα οποία χρεώνουμε τους πολίτες χωρίς να τους προσφέρουμε δουλειά) είναι για παλαμάκια αλλά όχι, για πάνω από 48ωρο. 

    Δεν είναι κριτική στην κυβέρνηση αυτό που κάνουμε. Είναι απλά ένα καθρέφτισμα. Μια παρακίνηση να δούμε την αλήθεια. Γιατί η κρίση από τη μία και η πανδημία από την άλλη φαίνεται πως δεν μας αφήνει περιθώρια αυτοκριτικής.

    Αυτοκριτικής που να αφορά την πολιτική και τους πολιτικούς της. Τις κυβερνήσεις μας. Και εμάς τους ίδιους, που επιλέγουμε ό,τι επιλέγουμε για να παραδώσουμε την κυβέρνηση,  την εξουσία και τις τύχες μας. 

    Υπήρξε λοιπόν ή υπάρχει περίπτωση όχι μόνο πολιτικής συνεννόησης, μεταξύ κυβερνήσεων και αντιπολίτευσης διαχρονικά, αλλά έστω και συναντίληψης στην όποια αναπτυξιακή πολιτική; Κοινή συμφωνία για κίνητρα προσέλκυσης επενδύσεων; Για μορφές άντλησης κεφαλαίων με προϋποθέσεις; 

    Πώς θα τραβήξουμε λοιπόν την προσοχή σε τυχόν ευκαιρίες, όπως συμβαίνει στις χώρες της Ευρώπης που μοιράζονται την πίτα των ιδιωτικών κεφαλαίων και τα μεγάλα προγράμματα επενδύσεων.   

    Και δεν αναφερόμαστε στις επενδύσεις του στατιστικού μας συστήματος. Του συστήματος που χρησιμοποιούμε για να δείχνουμε την κατά βούληση μείωση και πότε άνοδο της ανεργίας ανάλογα με τις πολιτικές και κομματικές ανάγκες. 

    Μιλάμε για τις άλλες. Εκείνες με τις σταθερές θέσεις για μια 10ετία τουλάχιστον. Θέσεις με μισθούς που να δικαιολογούν τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε, έστω και ως υποβαθμισμένη βαλκανική χώρα.

    Η αναγνώρισή μας από τους διεθνείς οίκους χρηματοδότησης και η επιβεβαίωση θετικών στοιχείων από την επιτυχή αγορά 30ετούς ομολόγου της οικονομίας μας βεβαίως και δείχνει εμπιστοσύνη. Δεν δείχνει όμως προοπτική. 

    Δεν επιβεβαιώνει πως κάτι γίνεται στον τόπο. Πως κάτι περιμένουμε. Κάτι που να εξισορροπεί την απώλεια επενδύσεων, επενδυτών και προοπτικών ανάπτυξης με προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων.  

    Αλλά θα αναμορφώσει το πρόσωπό της η οικονομία όταν η κάθε επενδυτική πολιτική,  οι αναπτυξιακοί της νόμοι και οι διαδικασίες εφαρμογής τους είναι "ευρεσιτεχνίες" της εκάστοτε κυβέρνησης. Πολιτική που αρνείται και πολεμά να ανατρέψει η εκάστοτε αντιπολίτευση. 

    Γυρίστε τις σελίδες της οικονομικής ιστορίας μας όσο πίσω θέλετε. Σταθείτε σε όποια περίοδο δείχνει κινητικότητα στις επενδύσεις. Δεν θα βρείτε τίποτε ουσίας. Απολύτως τίποτε, εκτός από κάποιες αναγκαίες επενδύσεις αναπλήρωσης της παλαιότητας ή αναγκαίες αποθήκες σε εφοδιαστικές αλυσίδες.  

    Εμείς σταθήκαμε στο επενδυτικό κενό της 25ετίας μέσα στο οποίο εξελίχθηκαν και διάφορες πολιτικοοικονομικές αστειότητες που παρουσιάσθηκαν στον λαό πότε ως πρόοδος και πότε ως ανάπτυξη. Ανάλογα τι είχε ανάγκη να "μασήσει" τη συγκεκριμένη εποχή. 

    Ποιες είναι οι επενδύσεις που μηρυκάζουμε την 25ετία που πέρασε, αν εξαιρέσουμε τις λίγες τουριστικές που ξέφυγαν από την άρνηση και το κυνήγι του κράτους και της οργανωμένης αντίδρασης. 

    Οι εμβληματικές θα μου πείτε. Ποιες εμβληματικές; Αυτές που ξεκίνησαν κάπου το 2008-2009 και ούτε θα τις συζητούσε κανείς αν δεν είχαν συνδυαστεί με δήθεν πολιτική πρόθεση των κυβερνήσεων για αποκρατικοποιήσεις; 

    Θα είχε πατήσει επενδυτής στην Ελλάδα να στήσει ένα πρόγραμμα σαν το Ελληνικό, ή του λιμανιού του Πειραιά ή του χρυσού, ή να επενδύσει σε αεροδρόμια, μαρίνες και λιμάνια αν δεν είχαμε τις αποκρατικοποιήσεις που άνοιξαν τις πόρτες; Αυτές που ακόμη πολεμάμε, επειδή πρόκειται για ιδιωτικές επενδύσεις; 

    Πηγαίνετε όσο πίσω θέλετε στην οικονομική μας ιστορία. Αναζητείστε ένα νομοσχέδιο κινήτρων, που έφερε στη Βουλή η οποιαδήποτε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Ψάξτε αν έχει ψηφιστεί έστω και από μερίδα της αντιπολίτευσης. Αναζητείστε έστω και υποτυπώδη πολιτική συνεννόηση για την πορεία της οικονομίας προς τις επενδύσεις και την ανάπτυξη στα 25 χρόνια που πέρασαν. Για να μην αναφερθώ σε όλη τη μεταπολίτευση. Δεν θα βρείτε. Αναρωτηθείτε τώρα αν αυτή, τη μοναδική εικόνα στις ανεπτυγμένες οικονομίες, μπορεί να την καλύψει η οποιαδήποτε επιτυχία κρατικού ομολόγου. Για το οποιοδήποτε χρονικό διάστημα. 

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ