Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 04-Ιαν-2021 00:02

    Πόσο θα έχουν το πάνω χέρι... οι μικροί;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    του Γιώργου Κράλογλου

    Οι τελευταίοι 300-400 επιχειρηματικά μεγάλοι περνάνε ,πολιτικά, στη μπούκα του κανονιού… "Πελατειακές δεξαμενές" από την οικονομία, μόνο οι μικροί.

    Να μη ξεχνάμε ότι τα κόμματα εξουσίας βλέπουν στον χώρο αυτό, πελατειακό στερέωμα 700.000 μικρών, πολύ μικρών, ατομικών και ολίγων μεσαίων επιχειρήσεων.

    Και ας τους "τσαλάκωσαν" τρεις φορές μέσα σε 10 χρόνια. Δημοσιονομική κρίση του πλούσιου κράτους… (με δανεικά), το 2009. Αριστερή φορολογική αφαίμαξη το 2015-2019. Πανδημία, που πέρασε ήδη στο 2021.

    Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες θα γίνουν και πάλι το μαύρο πρόβατο της πολιτικής.

    Ας τολμήσει η κυβέρνηση να περάσει στην "ολιγαρχία" έστω και με μορφή επιδότησης επενδύσεων, 1000 ευρώ ας πούμε, από τα 72 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης και των ΕΣΠΑ. Θα καεί η Βουλή από τους αριστερούς.

    Τους αριστερούς που, ως κυβέρνηση, κράτησαν σαν τα μάτια τους την κρατικοδίαιτη οικονομία, σε βάρος των μικρομεσαίων φορολογούμενων…

    Ας μην ανησυχούμε όμως. Υπάρχουν αντοχές στον συγκεκριμένο οικονομικό χώρο. Όσο η οικονομία παραμένει σφιχταγκαλιασμένη με την πολιτική, οι κρατικοδίαιτοι θα βαδίζουν τον δρόμο που ξέρουν.

    Ωστόσο το 2021 το πάνω χέρι θα το έχουν οι μικροί. Μόνο οι μικροί. Το είχαν και άλλες φορές στην μεταπολίτευση. Τότε που η πολιτική είχε πάλι ανάγκη να τους χρησιμοποιήσει (1980-1995).

    Στο Ελλάδιστάν άλλωστε (με τη σοβιετία στο πετσί μας), αυτά είναι θέμα τακτικής και σερβιρίσματος. Μόνο οι αριστεροί τα έκαναν σαλάτα, λόγω ανικανότητας, ως κυβέρνηση το 2015 και ξεχύθηκαν, εκ των υστέρων, στα "μας συγχωρείτε, λάθος", πέφτοντας στα πατώματα…

    Στους μικρούς και πολύ μικρούς λοιπόν, οι πολιτικοί προβολείς. Και ούτε που να φαντασθούν τον "κομματικό οδυρμό" που τους περιμένει… Αν έχουμε μάλιστα και ανασχηματισμό, το κλάμα θα φτιάξει λίμνες...

    Χάρισμα, από την κυβέρνηση, τα ενοίκια των επιχειρήσεων στους μικρούς και πολύ μικρούς  σε όλη την πανδημία;

    Χάρισμα και τα ενοίκια στα σπίτια όσων μικρών είναι νοικάρηδες, θα ζητάει η αντιπολίτευση. Ειδικά η "μετανιωμένη" αριστερά.

    Χάρισμα από την κυβέρνηση, κάτι ψιλοοφειλές στο κράτος από τους, αποδεδειγμένα, μικρούς και πολύ μικρούς;

    Χάρισμα τα χρωστούμενα σε Δήμους στο ρεύμα, στο φυσικό αέριο και στα νερά, από την αντιπολίτευση.

    Ειδικά από τους πρώην κυβερνητικούς αριστερούς που έχουν εξάνθημα στενοχώριας…, για τις φοροαρπαχτές που γάνιασαν την μεσαία τάξη, στην δική τους 4ετία.

    Χάρισμα από την κυβέρνηση οι επιστρεπτέες προκαταβολές και κάτι λίγα δανεικά.

    Χάρισμα τα πρόστιμα από παλιές ξεχασμένες οφειλές ή από εργασιακές παραβάσεις με αδήλωτη εργασία από την αντιπολίτευση.

    Ειδικά από την αριστερή που βάζει τα  πρόστιμα για να έχει να χαρίζει …

    Το συγκεκριμένο πολιτικό και κομματικό παζάρι μόλις που ξεκίνησε. Θα το βλέπουμε, τόσο στην διάρκεια του lockdown όσο και μετά από αυτό.

    Και ας περάσουμε, μετά από όλα αυτά, με τρεις ερωτήσεις-απορίες, στο "διά ταύτα".

    Είναι υπερβολή η τακτική "χαρίσματος" και διαγραφών από την κυβέρνηση σε χρέη, κρατικά δανεικά, τέλη κάθε μορφής και πρόστιμα όταν η αγορά στενάζει από τα μέτρα πανδημίας που διαδέχθηκαν μια 12χρονη δημοσιονομική κρίση (αυτή είναι η πραγματική της διάρκειας ως σήμερα) του πλούσιου ελληνικού κράτους με δανεικά και λαθραία από προγράμματα της Ε.Ε ;

    Γιατί κάνει λάθος η αντιπολίτευση (ειδικά η αξιωματική ως κόμμα εξουσίας) όταν "εγκρίνει και να επαυξάνει…"  τα χαρίσματα, τις διαγραφές και πλειοδοτεί, σε πόνο και δάκρυα…, για τον καημό του μικρού και του πολύ μικρού;

    Κακώς οι μικροί και οι πολύ μικροί πήραν το πάνω χέρι, για να επιβάλλουν και την δική τους βούληση στην πολιτική και στην οικονομία (όσο θα έχουν βέβαια το πάνω χέρι…), αφού καλύπτουν το 98,5% της εθνική παραγωγής, στην ελεύθερη ιδιωτική οικονομία μας;

    Κατά τη γνώμη μας, εάν το τρένο της οικονομίας μας έτρεχε σε ράγες μείγματος, μόνιμης και μακροπρόθεσμης οικονομικής πολιτικής, σε φιλικό επιχειρηματικό και  φιλοεπενδυτικό περιβάλλον, σταθερής ισχύος (μιας 10ετίας τουλάχιστον) θα κρίναμε φυσικό να αποδώσουμε κάθε ρυθμιστική παρέμβαση σε μέτρα σωτηρίας, όπως στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής.

    Όταν όμως ο ελληνικός κρατισμός, ο μόνιμος αρνητισμός στις επενδύσεις, η υπερφορολόγηση, και η οικονομική αστάθεια διώχνουν επιχειρήσεις, στελέχη και επενδυτές (για 10ετίες), πώς να μην ταυτίσεις τα "τσάμπα", με "ψάρεμα" σε πελατειακές δεξαμενές, που δεν έχουν και μεγάλο πολιτικό κόστος…   

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ