Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 05-Νοε-2020 00:02

    Επιτέλους ψαχνόμαστε. Έστω και μετά από μισό αιώνα

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Μακάρι να γίνει και να μείνει έτσι. Να βγαίνουν από τα συρτάρια ιδέες και λύσεις, στις συνέπειες από την κρίση, για εργαζόμενους και επιχειρήσεις.

    Μαθαίνουμε και πολύ χαιρόμαστε (έστω και αν δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε -καθώς δεν συνηθίζεται στο Ελλαδισταν-) ότι προκάλεσαν προβληματισμό στο οικονομικό επιτελείο, τεκμηριωμένες προτάσεις (με κορυφαία και αυτή του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος) για φορολογικές και ασφαλιστικές διευκολύνσεις των επιχειρήσεων,  να στρίψουν το τιμόνι από το λουκέτο, έστω και στο παρά πέντε.

    Και το πιο ευχάριστο. Λέγεται (το θεωρούμε έγκυρο) πως στο υπουργείο Οικονομικών διακρίνεται πρόθεση πολιτικής τόλμης και αποφασιστικότητας (πρωτόγνωρή για τα ελληνικά δεδομένα) να μετουσιωθούν οι σκέψεις σε μέτρα και να τα μάθει η αγορά το συντομότερο.

    Η "μετάφραση" των προτάσεων θα αφορά πράξεις που θα συνδέονται με την φορολογία των επιχειρήσεων και των επαγγελματιών, τις άμεσες υποχρεώσεις τους και τις εκκρεμότητές τους στο ασφαλιστικό.

    Θα είναι μάλιστα άμεσες οι εξαγγελίες για να προλάβουν οι επιχειρήσεις να ισορροπήσουν κάπως,  το κρύο λούσιμο της καταναλωτικής κίνησης και τους, εκτός κάθε πρόβλεψης, χαμηλούς τζίρους, στις γιορτές.

    Δεν θα μπούμε άλλο στην ουσία αυτών που ακούμε (έστω και αν η διασταύρωση και από την αγορά είναι θετική), γιατί στον περίπου μισό αιώνα της μεταπολίτευσης, στο ίδιο οικονομικό ρεπορτάζ,  ουδέποτε συναντήσαμε τον ρεαλισμό που απαιτούσε κάθε συγκυρία. 

    Ρεαλισμό και πολιτική τόλμη που μας επέβαλλαν οι περιστάσεις, για να χτίσει αυτός ο έρμος ο τόπος κάτι καλύτερο στην οικονομία του. Αυτό είναι που μας έκανε να παραμένουμε (δημοσιογραφικά) άκρως επιφυλακτικοί.

    Το 1975 η πετρελαϊκή κρίση του 1973 είχε ήδη διαλύσει την τότε βαριά βιομηχανία,  τη ναυπηγική, την πετρελαϊκή, αλλά και τις Τράπεζες. 

    Στα λόγια είχαμε πολλές μορφές υποσχέσεων για σχέδια ανάκαμψης και ανάπτυξης (από το πουθενά...). 

    Στην πράξη είχαμε διάλυση μεγάλων και εμβληματικών επενδύσεων. Τουλάχιστον 10 ομίλων. Και ποια ήταν η παρουσία της εθνικής μας οικονομικής πολιτικής; Οι εξαγορές. Οι κρατικοποιήσεις. Οι αποζημιώσεις μεγάλων επιχειρηματικών ονομάτων για να εξασφαλισθούν οι κρατικοποιήσεις και να "πουληθούν" πολιτικά. 

    Το 1980 η ένταξή μας στην ΕΟΚ, η ανισότητα στην ανταγωνιστικότητα της εθνικής παραγωγής, σε σχέση και με τα άλλα κράτη μέλη της Ένωσης, έφερε νέα κρίση με αλυσιδωτά προβλήματα. Ήταν αυτά που γέννησαν την πρώτη γενιά των προβληματικών φέρνοντας στο κόκκινο, 53 παραγωγικούς και εξαγωγικούς κολοσσούς,  της τότε βιομηχανίας μας.

    Στα λόγια ενώ είχαμε και πάλι διάφορες μορφές υποσχέσεων και διαβεβαιώσεων, για στήριξη της ελληνικής βιομηχανίας και των εξαγωγών αυτό που πρυτάνευσε ήταν το αλησμόνητο "Θα σας ρίξω στην θάλασσα της ΕΟΚ για να κολυμπήσετε όσοι μπορείτε..." του Καραμανλή.

    Στην πράξη είχαμε από τον Παπανδρέου "...την πτώση των κάστρων της ολιγαρχίας,  από τις δυνάμεις του σοσιαλισμού..". Έγιναν όντως αλλά με κρατικές ογκώδεις αποζημιώσεις, που διέλυσαν 4 κρατικές Τράπεζες και προκάλεσαν λουκέτο σε ό,τι είχε στηθεί δήθεν να στηρίξει την εθνική παραγωγή στην ΕΟΚ. 

    Το 2009 στάθηκε αδύνατον να κρύψουμε τη δημοσιονομική κρίση από την υπερφόρτωση του εξωτερικού χρέους (για να μοιράζουμε λεφτά και στη σωτηρία του 75% της κρατικής βιομηχανίας) ρίχνοντας στη λαιμητόμο του αφανισμού του δανεισμού και της ρευστότητας, την ιδιωτική οικονομία. 

    Στα λόγια είχαμε τη δημιουργική λογιστική της Ν.Δ. του 2008 που έβγαζε ανάπτυξη... Και το αλησμόνητο "λεφτά υπάρχουν..." του ΠΑΣΟΚ,  το 2009.

    Στην πράξη η αποεπένδυση δεν άφησε τίποτε στην Ελλάδα του 2010-2020 η παραγωγή και παραγωγικότητα παραδόθηκε στην ελληνική βιοτεχνία (τους μικρομεσαίους που όπως αποκαλούνται πολιτικά για λόγους κολακείας) και ως βιομηχανία θεωρήσαμε πως μας αρκεί, αυτή του τουρισμού...

    Όλα αυτά τα χρόνια, βεβαίως και είχαμε εκθέσεις με προτάσεις (από μελετητές και από παραγωγικές τάξεις) για οικονομική οχύρωση στις επιθέσεις στις τρείς κρίσεις, που μας αποσύνθεσαν παραγωγικά, προκάλεσαν ανεργία, μέχρι 1.100.000 εργαζόμενων, φυγή εκατοντάδων επιχειρήσεων και 550.000 τεχνητών, στελεχών, επιστημόνων του ιδιωτικού τομέα (κάποια μελέτη μάλιστα προσέχθηκε, όχι για την ουσία της αλλά επειδή ήταν 791 σελίδες!!).Τι έγινε στην πράξη; Αυξήθηκαν οι διορισμοί στο κράτος για να καλυφθούν κενά!! Τίποτε άλλο. Πώς να μη σταθούμε λοιπόν (έστω και μίζερα) στην αίσθηση ότι μάλλον θα βγουν, από το συρτάρι,  τωρινές προτάσεις, με ιδέες για νέα φορολογία και ασφαλιστικό της προκοπής.

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ