Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 07-Οκτ-2020 00:03

    Προλαβαίνουμε, δεν προλαβαίνουμε,  τους "μαχητές" του καπιταλισμού

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Χωρίς μεταρρυθμίσεις και κανόνες, μέχρι και στο εργασιακό, η αισιοδοξία θα χαθεί στην αντάρα νέων αντικαπιταλιστικών κινημάτων. Απλά τολμήστε το. 

    Δώστε την ευκαιρία στην ιδιωτική οικονομία να μας βγάλει από το κρατικό αδιέξοδο. 

    Καθορίστε τους όρους. Από τη μια,  τους απαράβατους κανόνες στις σχέσεις με το δημόσιο. Και από την άλλη τα όρια στο εργασιακό αλλά και τον εργατοπατερισμό,  που παραμένει χωρίς έλεγχο από το 1980.

    Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργός της χώρας, πριν 23 χρόνια, όταν τόλμησε να κάνει άνοιγμα στους ιδιώτες επιχειρηματίες βάζοντάς τους στο σύστημα των συγκοινωνιών.

    Τι έγινε στην πράξη; Οι κρατικοί εργατοπατέρες ξεβράκωσαν, στη μέση του δρόμου, ιδιώτες που έπεισε η κυβέρνηση να συνεργαστούν με το κράτος στις συγκοινωνίες. Οι "ξεβράκωτες"  "τιμήθηκαν" με θέσεις στη Βουλή.

    Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός της χώρας πριν 13 χρόνια, όταν τολμήθηκε η συνεργασία με τους Γερμανούς στις στρατηγικές επενδύσεις της ΔΕΗ.
    Τι έγινε στην πράξη; Οι Γερμανοί έφυγαν κυνηγημένοι από τους κρατικούς εργατοπατέρες. Η ΔΕΗ βούλιαξε στην πτώχευση. Και οι εργατοπατέρες "στεφανώθηκαν" με δάφνες.

    Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός στην Ελλάδα το 1910 που υποδεχθήκαμε τους Κινέζους για να αλλάξει όψη το λιμάνι του Πειραιά. 

    Τι έγινε στην πράξη; Τα κινήματα αντικαπιταλισμού μαζί με τα κοντάρια με τα κόκκινα σημαιάκια..., δεν άφησαν Κινέζο για Κινέζο να βάλει εμπρός τα σχέδια και τις επενδύσεις για 5 χρόνια. 

    Τα θυμόμαστε όλοι τα ηρωικά του κρατικού αντικαπιταλισμού που κράτησαν μέχρι και κάποια εγκαίνια στον Πειραιά με αποχή,  εκτός ενός, της κυβέρνησης. 

    Τι έγινε όλος αυτός ο κόσμος της αριστεράς και της προόδου..., που έχει στις τάξεις του και αρκετές ομάδες "αντιφρονούντων" του φιλελευθερισμού του Κυριάκου Μητσοτάκη; 

    Ούτε χάθηκε. Ούτε έχει σκοπό να χαθεί. Ούτε πήγε στην "κατάψυξη". Ακόμη και τώρα που μας περιβάλλει η "αλλαγή" από τον σοσιαλισμό στην ελεύθερη, σύγχρονη και ανταγωνιστική οικονομία. 

    Και κάνουν λάθος όσοι είδαν με επιπόλαια ματιά, το "κίνημα" της κρατικής υγείας που αναζήτησε μετά μανίας τραυματισμό τις προάλλες στο κέντρο της Αθήνας, όταν κατέβασε 50 άτομα να κλείσει τους δρόμους. 

    Είναι απλό μεν δείγμα γραφής. Αλλά δείγμα γραφής, για όλα όσα θα ετοιμαστούν να υποδεχθούν και τις νέες επενδύσεις.

    Γιατί αν κάτι κρύβεται επιμελώς πίσω από τα αιτήματα για συμβάσεις και δικαιώματα στην υγεία (μετά τον αγώνα προς την πανδημία και άλλα πολλά...) είναι τα κυβερνητικά σχέδια και για συμπράξεις στην υγεία κράτους και ιδιωτικού τομέα. Είναι και οι πιθανές ιδιωτικές επενδύσεις στην υγεία. 

    Πίσω όμως απ όλα αυτά, ο φόβος τους ελεγχόμενου κομματικά εργατοπατερισμού.  Να μη χάσει το συνδικαλιστικό μεροκάματο αν όλα περάσουν στην ιδιωτική οικονομία, όπου εκεί δεν υπάρχει το έτσι θέλω και το έτσι μου αρέσει,  του συνδικαλιστικού νόμου του 1980. 

    Τα πρώτα χτυπήματα θα τα δεχτούν οι δράσεις με τις πράσινες ενέργειες του κ. Κωστή Χατζηδάκη. Πολύ σύντομα μάλιστα. 

    Ποιο θα είναι το πρόσχημα αυτή την φορά;

    Όχι μόνο τα γνωστά περί των τεράτων με τις ανεμογεννήτριες και τα άλλα που καταστρέφουν το περιβάλλον, αλλά ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανοίγεται στους "κύκλωπες" του καπιταλισμού. 

    Ότι ο Μητσοτάκης τα κάνει όλα αυτά για να δώσει δουλειές στην ολιγαρχία. Για να ευνοήσει τα διεθνή κυκλώματα σε βάρος του λαού.

    Σε βάρος του φτηνού ρεύματος στον λαό. Στον χειμαζόμενο εργάτη και από τον κορονοϊό...

    Οι αμέσως μετά αντικαπιταλιστικές κινήσεις θα αφορούν στη Βόρεια Ελλάδα με κέντρο την Αλεξανδρούπολη, την Καβάλα και τα λιμάνια της. 

    Η Microsoft και τα σχέδιά της για την Ελλάδα θα ακολουθήσει.

    Δεν γίνονται αυτά με το καλημέρα σας... Άλλωστε τι έχουν να χάσουν οι κρατικοί υπάλληλοι. Μήπως είναι και κομπιουτεράδες...; 

    Εάν η κυβέρνηση αποτύχει να περιφρουρήσει, με τολμηρές εργασιακές μεταρρυθμίσεις, τις επιχειρηματικές δράσεις, τις υποχρεώσεις, αλλά και τα επιχειρηματικά δικαιώματα (αυτά που σήμερα μεταβάλλει το κράτος κατά την κρίση του) δεν θα χάσει, πολιτικά, μόνο ο κ. Μητσοτάκης. Θα χάσουμε και όλοι εμείς. Γιατί η ασταμάτητη αποεπένδυση και αποβιομηχάνιση, με την αυξανόμενη ανεργία είναι δικό μας πρόβλημα. Και οι εργατοπατέρες, οι κρατιστές - λαϊκιστές (στην ίδια κατηγορία ανήκουν) εμφανώς αδιαφορούν. Γιατί,  απλούστατα, είναι αυτοί που το δημιουργούν. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Kυκλοφορεί μαζί με το
    FORBES ΟΚΤ 2020