Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 11-Ιουν-2020 00:03

    Να είναι και τα κόμματα εξ αποστάσεως..., στην παιδεία

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Μια χαρά τα είπε ο κ. Μητσοτάκης τα μπράβο, για τα εξ αποστάσεως μαθήματα στην παιδεία. Αλλά με ακροατήριο μόνο τους φοιτητές δεν κάνουμε τίποτε.

    Και αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε σημάδια ανωριμότητας στον κόσμο της φοίτησης. Ότι η ελληνική σπουδαστική κοινότητα υστερεί σε δυνατότητες, ικανότητες,  ανταγωνιστική απόδοση ή έφεση σε δεξιότητες στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. 

    Το αντίθετο μάλιστα. Αν έχουμε κάτι -το μοναδικό- που να μας τοποθετεί σε δείκτες της προκοπής είναι οι Έλληνες σπουδαστές. Εντός και εκτός Ελλάδος. 

    Το πρόβλημά μας στην παιδεία είναι πολιτικό. Όπως συμβαίνει και στην οικονομία και στην εργασία. Πολιτικό από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Και φτηνά κομματικό, χωρίς προοπτική να αλλάξει. 

    Αν κάποιος υποστηρίζει πως δεν είναι έτσι ας δώσει απαντήσεις στα εξής ερωτήματα. 

    Τεκμηριωμένες όμως απαντήσεις, να πείθουν όχι εμάς (που έχουμε ζήσει –δημοσιογραφικά– σε όλη την έκτασή, την αθλιότητα κάθε κομματικής παρέμβασης, από τις παρατάξεις ως την Πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά τους επιστήμονες που πίστεψαν τα πολιτικά προγράμματα (όλων των κομμάτων εξουσίας) και παρασύρθηκαν να μείνουν στην Ελλάδα ή (ακόμη χειρότερα) να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

    Ερώτημα πρώτο με τρία σκέλη. Η σύνδεση της παιδείας με την παραγωγή και ειδικά η γεφυροποίηση με την έρευνα (την είχε ονειρευτεί και η χούντα...) εξαγγέλθηκε το 1975. Η σημασία της μάλιστα αναλύθηκε, από τις βιομηχανικές Οργανώσεις και γενικά την τότε βιομηχανία, με καλωσορίσματα στην ιδέα και υλοποιήσιμες προτάσεις. Σήμερα,  στο 2020, (45 χρόνια μετά...),  η σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή (και σε επίπεδο σπουδών) αποτελεί κυρίαρχο αίτημα προτεραιότητας στη μεταποίηση (ό,τι έχει μείνει βέβαια, από μεταποίηση στην Ελλάδα...)!!!

    Τι συνέβη και δεν έγινε τίποτε (απολύτως τίποτε και ας μην τολμήσει κανείς να το διαψεύσει) τέσσερις δεκαετίες μετά την αρχική εξαγγελία; Και αν έγινε, προς τι η επανάληψη του αιτήματος;

    Είχαμε δυνατότητες να κάνουμε τη σύνδεση αυτή ή οι παραταξιακές προτεραιότητες (από το 1975) ήταν να διαλύσουμε την ιδιωτική οικονομία και να κρατικοποιήσουμε την παραγωγή της (πράγμα που επίσης σημαίνει διάλυση...), οπότε δεν χωρούσε το "πάντρεμα" παιδείας - έρευνας - παραγωγής, γιατί εισχώρησαν κομματικά και άλλα στοιχεία; 

    Σήμερα, με τη βιομηχανία μόνο κατά 1,8% στον χώρο της μεταποίησης, τη συμμετοχή της βιομηχανίας στο ΑΠΕ κατά 8-9% (έναντι του 15% της πραγματικής Ευρώπης με στόχο το 20%) και το 98% της υπόλοιπης παραγωγής στα χέρια της βιοτεχνίας και της χειροτεχνίας,  έχει νόημα η σύνδεση; 

    Ερώτημα δεύτερο, επίσης με τρία σκέλη: Για να συντηρήσουμε τον κρατισμό και το κράτος - πατερούλη δημιουργήσαμε τρεις φορές Γραμματείες Τεχνολογίας!! (σκοτωνόντουσαν μάλιστα σε ποιο υπουργείο πρέπει να ανήκουν –προφανώς για να μη χάνονται οι διορισμοί–) και 4 "ογκώδεις" ερευνητικούς Οργανισμούς.

    Οι Οργανισμοί αυτοί (υπάρχουν και άλλοι κρατικοί, μεσαίοι και μικροί...) είχαν για "θεμέλιο λίθο" τη σύνδεση παιδείας-έρευνας με την παραγωγή (όπως ακούσαμε πριν χρόνια, στις πολιτικές εξαγγελίες και στα προγράμματα) Ο δε "λίθος" άλλαξε στην πορεία...;

    Σε τι συνέβαλε η συγκεκριμένη πολιτική-κομματική πρωτοβουλία να μείνουν στην Ελλάδα οι επιστήμονές της και να αξιοποιηθούν (βάσει συγκεκριμένου μηχανισμού και όχι ατομικών επιχειρηματικών πρωτοβουλιών) ώστε να συρρικνώσουμε την ελληνική επιστημονική μετανάστευση από Ρουμανία μέχρι Κίνα; 

    Είχαν "λυμένα τα χέρια τους" οι κρατικοί Οργανισμοί στην έρευνα και στην τεχνολογία (και όταν λέμε λυμένα τα χέρια εννοούμε λυμένα...), να ανοίξουν δρόμους στη σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή;

    Ερώτημα τρίτο, με ένα σκέλος. Οι πολιτικοί,  οι κομματικοί και οι παραταξιακοί της Πανεπιστημιακής κοινότητας δεν βλέπουν ή κάνουν πως δεν βλέπουν ότι τα ισόγεια και τα υπόγεια των αχουριών (αυτά που αποκαλούμε και Πανεπιστήμια) είναι παρασκευαστήρια μολότοφ,  εκρηκτικών και πειραμάτων ειδικών ουσιών; Μήπως τα βλέπουν αλλά τα θεωρούν σύνδεση της "παραγωγής" με την έρευνα...;

    Εάν οι πολιτικοί και τα κόμματα φρόντιζαν το έργο της παιδείας εξ αποστάσεως..., όπως τα μαθήματα στον κορονοϊό, (ευχής έργο θα ήταν να το έκαναν και στην οικονομία και στη λειτουργία του δημοσίου) θα είχαμε και λύσεις και συνεχείς επιτυχίες. Δεν είναι άλλωστε η πολιτική παρέμβαση που έχει το φταίξιμο. Είναι η χαμηλή ποιότητα της κάθε παρέμβασης. Αντίστοιχη, ποιοτικά, στο κομματικό και πολιτικό επίπεδο, όλης της μεταπολίτευσης. Αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε; Μένει να το δούμε...

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ