Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 09-Ιουν-2020 00:03

    Πιάσε ένα τσίπουρο με μεζέ, ένα ούζο και δυο καρέκλες…

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Χορταίνεις ντόπια παραγωγή σε ένα τσιπουράδικο. Μεζέδες, ποτά, καρέκλες, γυαλικά. Όλα δικά μας. Και αυτό είναι που λέμε βαριά βιομηχανία. Κάνω λάθος;

    Μόνο που τα γυαλικά, θα γίνουν κινέζικα ή τούρκικα (όσα δεν είναι...). Οι καρέκλες ελληνικές, μόνο αν δεν κλείσουν και τα τελευταία βιοτεχνικά καρεκλάδικα.

    Και το ούζο παίζεται με κάποια έννοια..., όπως η φέτα που κάνει τα δικά της φλερτ..., μια δεκαετία τώρα. Άσε το πώς είχαν τα πράγματα  μέχρι και το 2008. Τότε που μας πήρε για τα καλά η κάτω βόλτα και δεν συνήλθαμε ποτέ. 

    Άλλη ελληνική παραγωγή,  βιομηχανική ας πούμε, μη ψάχνετε στην πράξη. Μόνο στα λόγια και στον πίνακα..., θα συναντήσουμε ελληνική βιομηχανία. Αυτή που λέγεται ανταγωνιστική στην Ευρώπη και σε εμάς μόνο στα παχιά λόγια.  

    Δεν ήταν πάντα έτσι. Αλλιώς ήταν κάποτε και στις καρέκλες, και στα τραπέζια και στα γυαλικά.  Αλλιώς και σε εκείνο που ξέραμε κάποτε,  ως ελληνικό κύκλωμα οίνων και ποτών. 

    Τότε όμως χαλάσαμε τον κόσμο να σβήσουμε τα φουγάρα του ιμπεριαλισμού. Της ολιγαρχίας.  Πριν αρχίσει η ελληνική παραγωγή να αλλάζει χέρια. Να αλλάζει έδρες. Να αλλάζει χώρους, χώρες και παραγωγικές εγκαταστάσεις. Να αλλάζει γειτονιές ακόμη και στα Βαλκάνια.

    Τα σημειώνουμε ξανά και ξανά, όσοι ζήσαμε την παραγωγική και την εξαγωγική βιομηχανική Ελλάδα. Την Ελλάδα της πραγματικά βαριάς βιομηχανίας. Της προσφοράς 750.000  έως και 1.100.000 (τις πολύ καλές ημέρες) θέσεων εργασίας. Με πραγματικές αμοιβές και με προοπτικές. Γιατί τα ξαναλέμε; 

    Γιατί από τη μια οι σύντροφοι πήραν πάλι τις ντουντούκες και μας σερβίρουν ανάπτυξη, από αυτή (λέει) του 2,5% που μας παρέδωσαν το 2018-2019  και μας ζήλευε η Ευρώπη... Και από την άλλη, την εβδομάδα  αυτή, πάμε σε νέες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για τη σωτηρία  της οικονομίας που ξέρουμε. 

    Πρωτοβουλίες που πυκνώνουν τις ιδέες και αιτήματα κλάδων της βιοτεχνικής μας παραγωγής μαζί με εκείνους του τουρισμού και των υπηρεσιών μέσα από "πρωτοτυπίες",  για "σωτηρία" της οικονομίας.

    Αιτήματα (με τα απαραίτητα  μηνύματα καταστροφής και απολύσεων) για  "λύσεις" με τσάμπα χρήμα και περίπου δωρεάν δουλειά από τον εργαζόμενο... Τον εργαζόμενο, τον "παραπέμπουν" στο κράτος-πατερούλη και ας κόψει τον λαιμό του... 

    Τσάμπα δάνεια, για σωτηρία προβληματικών. Χώσιμο του κράτους, όπου δεν υπάρχουν τσάμπα κρατικές επιδοτήσεις και επιδόματα. Μέχρι  προσλήψεις από το κράτος με "απόσπαση" σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ζητάνε... 

    Τι χάνει  η κάθε προβληματική επιχείρηση,  η βιοτεχνία στο όριο του λουκέτου,  το ξενοδοχείο της συμφοράς, να ζητάνε τσάμπα λεφτά όταν στη Βουλή γίνεται χαμός στο ποιος θα σώσει τους περισσότερους...

    Τι δεν διακρίνουμε όμως, έστω και ως αχνή σκιά για το σήμερα αλλά και το αύριο της οικονομίας σε πιθανή έξοδο από την κρίση;

    Ούτε σχέδιο, πρόταση, ιδέα, ούτε λέξη ή σκέψη τέλος πάντων, για την οικονομία που οφείλουμε να χτίσουμε στα ερείπια του 2008-2020. 

    Πάνω στην πρώην βιομηχανική παραγωγή της Ελλάδας. Με αναβαθμισμένα θεμέλια  και ανταγωνιστικά, έστω και στην πρώην Ανατολική Ευρώπη.

    Πάνω στην πρώην μεσαία και κάπως μεγάλη βιοτεχνική παραγωγή - συμπλήρωμα  της εξωστρέφειας της χώρας σε είδη μεταποίησης, αλλά με υψηλή εγχώρια προστιθέμενη αξία. 

    Πάνω στην πρώην βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή, στους 10-15 συγκεκριμένους δυναμικούς γεωργικούς κλάδους μας που συντηρούσαν την οικονομία  (σε υπολογίσιμο βαθμό) πριν αρχίσουν,   κάπου στο 2008, να φθείρονται και ως συνέπεια "πριμοδοτούνται" από τη μαύρη οικονομία.  

    Πάνω στην πρώην έντονα εξωστρεφή μεταλλευτική παραγωγή και παραγωγή ορυκτών, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του υπόγειου πλούτου της χώρας και από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χερσαία Ελλάδα, καθώς ανοίγουν δουλείες και σε άλλους κλάδους της πρώην παραγωγικής μας οικονομίας.

    Όσο η πολιτική βούληση για νέο μοντέλο και μίγμα στην οικονομία (με κέντρο βάρους τη βιομηχανία) παραμένει (για πολλές σκοπιμότητες) αδιαφανής, είναι περιττό να μιλάμε για στρατηγικές τεχνολογικής αναβάθμισης και καινοτομίες στην παραγωγή. Ας ξεχάσουμε τις δεξιότητες. Ας αφήσουμε τις φαντασιώσεις για σύνδεση παιδείας με έρευνα και παραγωγή. Και ιδίως τα κρύα αστεία..., με προβλέψεις επιστροφής των 600.000 Ελλήνων επειδή ο κορονοϊός (λέει) θα τους γυρίσει στην οικονομία της πατρίδας... Αρκετά κωμικοί είμαστε με τη σημερινή οικονομία που θέλουμε να  σώσουμε, υπολογίζοντας στα τελευταία υπόλοιπα..., των  ιθαγενών τη χώρας. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ