Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Ιουν-2020 00:03

    Ψάχνονται στην κυβέρνηση και καλά κάνουν

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Ακούσματα από την παραγωγή, την παραγωγικότητα και τις εξαγωγές δείχνουν "τρύπες" που δεν "στοκάρονται". Και φαίνεται πως το νοιώθουν στην κυβέρνηση.

    Το νοιώθουν και ψάχνονται (από τη βάση μέχρι και την κορυφή) να δουν τι θα κάνουν. Πώς θα αποφύγουν να σχεδιάσουν στον πίνακα. Πώς δεν θα τους σηκώσουν, από το τραπέζι, οι δανειστές όταν,  συνδέσουν τη μείωση των υπερπλεονασμάτων του 3,5% με τον κορονοϊό και την οικονομία.

    Γιατί λεφτά δεν πρόκειται να πάρουμε (όποτε και εάν πάρουμε) ευκολότερα από εκείνα των μνημονίων. Οι δανειστές θα βοηθήσουν ίσως, να ανατραπεί το σημερινό φορολογικό χάλι στην ιδιωτική οικονομία και να τραβήξουμε επενδύσεις με προοπτική κέρδους στον κορβανά, μόνο μέσα από ελαστικότητα των υποχρεώσεων που υπογράψαμε τον Αύγουστο του 2018. 

    Τα προαπαιτούμενα όμως για την οικονομική μας σταθερότητα και την ανάκαμψη (από το σημερινό μηδέν στην παραγωγή και το σχεδόν τίποτε στην παραγωγικότητα) δεν αλλάζουν. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τη μεταβολή στην ελεγχόμενη, από το κράτος, οικονομία.

    Να λοιπόν γιατί ψάχνονται στην κυβέρνηση (και αν είναι έτσι πολύ καλά κάνουν), αρχίζοντας από το απένταρο κράτος που όμως ενδιαφέρει (στρατηγικά) και τις επιχειρηματικές κοινότητες των δανειστών. 

    Το πέρασμα της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου σε εγχώρια και πολυεθνικά επενδυτικά ενδιαφέροντα (σε συνδυασμό με την αξιοποίηση έντονου ενδιαφέροντος στην πράσινη ενέργεια) έχει πράγματι βγει (όπως μαθαίνω) από το συρτάρι των Χατζηδάκη και Γεωργιάδη. Αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου οι συζητήσεις πυκνώνουν με διάθεση και ρεαλισμό. 

    Συνηθισμένα πράγματα,  θα μου πείτε, για την Ελλάδα με τις δήθεν σοσιαλιστικές και αριστερές, κεντροδεξιές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις. Δεν θα έχετε άδικο. 

    Όπως και να το κάνεις όμως, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μονόδρομος. Ο πρωθυπουργός δεν έχει τρόπο να ξεφύγει από την αποκρατικοποίηση. Να ξεπεράσει ιδιωτικοποιήσεις, που μπορούν να σηκώσουν και το φορτίο των επενδύσεων, με ό,τι κουβαλάει και για την τραγική ανεργία μας. 

    Και εάν ο κ. Μητσοτάκης δεν χαράξει  μονόδρομο στην πώληση των κρατικών στρατηγικών τομέων της οικονομίας, θα αποτύχει εντελώς οικονομικά. Και θα αυτοκτονήσει πολιτικά καθώς άλλος κορονοϊός δεν θα του συμβεί...

    Μπορεί οι αναγκαστικές σεισμικές αναταράξεις στον μίζερο και αντιπαραγωγικό κρατικό τομέα να έφεραν θαυμαστά αποτελέσματα στον κορονοϊό,  αλλά τώρα,  θέλει δεν θέλει, θα πρέπει να αναδείξει την ίδια δυναμική και στο υπόλοιπο κράτος. 

    Πώς θα το κάνει όμως όταν στο κρατικό φυσικό αέριο, στο κρατικό ηλεκτρικό ρεύμα, στην κρατική πράσινη ενέργεια, στα κρατικά πετρέλαια, αυτά που έπρεπε να συμβούν για να φέρουν κέρδη και όχι ζημιές, έχουν καθυστερήσει για 10ετίες. 

    Αυτό θα λένε οι δανειστές και θα επιμένουν,  τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, που εμείς θα ζητάμε να παγώσουν αν δεν μας μειώσουν τα πλεονάσματα του 3,5%.

    Γιατί δεν ακολουθήσατε (θα λένε) τις συνταγές του ΟΟΣΑ,  των Βρυξελλών και του Ράισενμπαχ που σας στείλαμε πριν 5-6 χρόνια να σας μάθουν πώς θα χτίσετε επενδύσεις (πάνω από 50 δισ. ευρώ τον χρόνο και για μια 5ετία) και σύμφωνα με τη λίστα των 29 ιδιωτικοποιήσεων, ως προαπαιτούμενα του μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ; 

    Δεν ξεφεύγει από τη "μέγγενη" των δανειστών ο κ. Μητσοτάκης. Η υπόθεση της πανδημίας τον "αιχμαλωτίζει" και με τις επιπτώσεις της στην οικονομία. Δικά του ήταν τα επιτυχή μέτρα. 

    Μέτρα όμως που πληρώθηκαν μόνο από την ιδιωτική οικονομία (η κρατική συνέχισε να παίρνει επιδοτήσεις) και όχι από το δημόσιο που (επιτέλους) έκανε το καθήκον του. Μέτρα που διασφάλισαν,  τις, πανευρωπαϊκές και διεθνείς, επιτυχίες του κ. Μητσοτάκη στην πανδημία. Θυσίες (της ιδιωτικής οικονομίας) που ασφαλώς και τις έχει χρεωθεί. Και προσωπικά και πολιτικά, ως Ν.Δ. 

    Καλώς λοιπόν ψάχνονται στην κυβέρνηση να βρουν δρόμο στο ξέφωτο για την ιδιωτική οικονομία, με πολιτικές (έτσι λένε) που θα αγγίζουν και αγκυλώσεις του κρατισμού. Να το δούμε και ας μην το πιστεύουμε. Η αγορά πάντως δεν είναι μακριά από το Μαξίμου. Δυο βήματα είναι. Θα τον βοηθούσε τον κ. Μητσοτάκη να τα δρασκελίσει για να ακούσει, ο ίδιος, από στόματα επιχειρηματιών, επαγγελματιών και εργαζομένων ότι η οικονομία έχει ανάγκη νέο "κέντημα". Ότι τα χρηματοδοτικά "μπαλώματα" δεν είναι η λύση. Και ας είναι χάρισμα οι "κλωστές".

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ