Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 18-Μαϊ-2020 00:03

    Η οικονομία δεν θα έχει δικό της "γήπεδο" το 2021

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Τα περί ανάπτυξης του 2021 είναι κάτι χειρότερο και από παρηγοριά στον άρρωστο. Και δυστυχώς, τώρα χρειάζεται η οικονομία τους δυνατούς παίκτες. 

    Αλλά σε ποιο "γήπεδο" καλούμε τους "παίκτες" (από αυτούς που ακόμη παρακολουθούν και την Ελλάδα,) αν αφήσουμε έξω τον τουρισμό,  τα μπαράκια και τις ταβέρνες, στα οποία όμως θα ξεχυθεί ό,τι τελικά μείνει από την παραπαίουσα επιχειρηματικότητα. 

    Τι θα προσφέρει η ελληνική οικονομία,  ως ευκαιρίες, του 2021,  που δεν τις προσέφερε από το 2018 που βγήκαμε από τα μνημόνια, (τρόπος του λέγειν...) ως τις αρχές του 2020 (και μέχρι να κάνει τα δαγκώματά του και ο κορονοϊός) όπου όχι μόνο περαστικός επενδυτής δεν φάνηκε, αλλά πάγωσαν και κάποιες επενδύσεις της προηγούμενης 10ετίας. 

    Σε μια κρατική οικονομία,  ελεγχόμενη από κόμματα, συντεχνίες και κυβερνήσεις μέσα από τους στρατηγικούς τομείς (ρεύμα, πετρέλαιο, αέριο, υποδομές, νερά μεταφορές, ορυκτά, μεταλλεύματα, βαριά βιομηχανία) ποιος θα κοπιάσει να διαθέσει τις δυνάμεις και τα κεφάλαιά του για να επενδύσει.

    Δεν έρχεται ούτε και εκείνος που ρισκάρει επενδυτικά και υπολογίζει σε μεσοπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα επιχειρηματικά κέρδη αν δεν συναντήσει πολιτικές, στρατηγικές αλλά και στελέχη με δεξιότητες, ικανά να φέρουν βόλτα αυτό που λέγεται καινοτομία, μεταφορά τεχνολογίας και αναδιάταξη της παραγωγής.  

    Από το καλοκαίρι του 2020 (που οικονομικά θα είναι καταστροφικό καθώς στην Ελλάδα συνεχίζουμε να μην παράγουμε αυτά που χρειαζόμαστε) μέχρι το καλοκαίρι του 2021 είναι αδύνατο να μεταβάλλουμε το οικονομικό μας περιβάλλον και να το κάνουμε ελκυστικό, στον ξένο επιχειρηματικό παράγοντα, γιατί είναι διαφορετικές οι προτεραιότητες μας.

    Η απειλή ανεργίας 200.000 από τον τουρισμό και τη βιοτεχνία (ό,τι μας έμεινε σε επίπεδο μεταποιητικής παραγωγής) επιβάλλει συναγερμό και στα δημοσιονομικά μας αλλά και στα τελευταία από τα "έτοιμα" των Τραπεζών. Διαφορετικά,  τόσο εργασιακά όσο και παραγωγικά, η Ελλάδα τερματίζει.

    Αυτός είναι και ο λόγος που η πολιτική κονίστρα με τους σωτήρες της πολιτικής σκηνής που διαθέτουμε, περνάει ακόμη μια φορά τους μικρομεσαίους. Γιατί και η βοήθεια (χρηματοδοτική,  φορολογική) αντέχεται δημοσιονομικά, και το θέμα "τραβάει" πολιτικά. 

    Η ανάγκη σωτηρίας σε ό,τι απομείνει στον τουριστικό τομέα, στην εστίαση και στην παροχή υπηρεσιών δεν αφήνει περιθώρια να ασκηθούν οι πολιτικές εκείνες (ειδικής φορολογικής και άλλης μεταχείρισης μεγάλων επενδύσεων) που θα προσελκύσουν ξένα κεφάλαια με κατεύθυνση και στα σοβαρά κενά της οικονομίας μας συμπεριλαμβανομένων και των αναγκών μας σε σοβαρές θέσεις εργασίας.

    Η τριτοκοσμική πολιτική ευαισθησία, κυβέρνησης και κάθε είδους αντιπολίτευσης, (για λόγους καθαρά πελατειακών σχέσεων) σε ό,τι αφορά τη συντήρηση της κρατικίστικης οικονομίας (με ανοικτές πόρτες σε κομματικές παρεμβάσεις) δεν πρόκειται να μεταβληθεί σε τίποτε και το 2020. 

    Απόδειξη (για τους τυχόν διαφωνούντες) ο γενικός πολιτικός πανικός,  μήπως και προκληθεί θέμα με την κρατική ΛΑΡΚΟ η οποία δεν κατάλαβε (οικονομικά) ούτε τον κορονοϊό, ούτε χρειάσθηκε να παρακολουθήσει τις εργασιακές υποχρεώσεις του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. 

    Πολιτικός πανικός και μόνο από το ενδεχόμενο κινητοποιήσεων που είναι δυνατό να γενικεύσουν μια κατάσταση στους άλλους επίσης άχρηστους κρατικούς στρατηγικούς τομείς της οικονομίας,  όπως τα αμυντικά συστήματα, οι κρατικές κατασκευές,  οι μεταφορές,  η ενέργεια, η διανομή και τα συστήματα στην ενέργεια ή σε ό,τι άλλο ελέγχεται, από την κρατικοδίαιτη και κομματική οικονομία της χώρας. 

    Η (συγκυριακή) ανοχή των δανειστών (και λόγω κορονοϊού) στα προαπαιτούμενα των συμφωνιών του 2018 για έξοδο από το μνημόνιο (πλεονάσματα 3,5%,  ιδιωτικοποιήσεις 29 ΔΕΚΟ και άλλων μονάδων κρατικής παρουσίας) διευκολύνει ασφαλώς (σε βάθος χρόνου που θα περάσει και το 2021) την πολιτική μας απραξία σε αυτό που λέγεται αποκρατικοποίηση. Σε οτιδήποτε ακούει στο όνομα ιδιωτικοποίηση. 

    Τι εννοούμε λοιπόν ανάπτυξη για το 2021 όταν με πρόσχημα την δήθεν αναγέννηση της διαλυμένης, σάπιας κρατικής επιχειρηματικότητας ο χώρος που θα αφεθεί να κινηθεί αναπτυξιακά η ιδιωτική οικονομία, είναι μόνο μεσαίος τουρισμός και μικρομεσαίος παραγωγικός ιστός, χαμηλού τελικού οικονομικού αποτελέσματος, όσο φιλότιμο και αν βάλουν οι άνθρωποι... Οι πραγματικοί παίκτες (σοβαροί και όχι σαν τα τζάκια που κατά καιρούς μαζεύονται στην Ελλάδα) αναζητούν ανοικτά "γήπεδα" με ξεκάθαρα όρια .Και το κράτος να ξέρει να βάζει όρους. Μακροπρόθεσμους όμως όρους με ικανότητα να τους παρακολουθεί χωρίς να τους παραποιεί. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ