Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 23-Απρ-2020 00:03

    Μπορούμε να γλιτώσουμε την "εντατική" στην οικονομία

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Η επιστροφή στα πλεονάσματα του 3,5% και όχι παραπέρα, είναι ορθό βήμα. Η οικονομία αντέχει με τους αναπνευστήρες, αν γίνει τώρα το δεύτερο βήμα.  

    Βήμα για αναδιάταξη των δυνάμεων (όλων των δυνάμεων) της οικονομίας με αναθεώρηση της εμμονής, ότι ο τουρισμός μπορεί να αποτελέσει "άρμα" ανάκαμψης και επιστροφής σε αναπτυξιακούς ρυθμούς. 

    Το βήμα αυτό,  όσο και αν ακούγεται περίεργο,  πρέπει να γίνει προς τα πίσω...

    Να επιστρέψουμε στο οικονομικό μοντέλο της εθνικής παραγωγής,  κυρίως μεταποιητικής,  από την ιδιωτική οικονομία βεβαίως και όχι εκείνης των σοβιετικών πειραμάτων της κρατικίστικης, προς όφελος της διαπλοκής.

    Το μοντέλο της παραγωγής προϊόντων αποδεκτών από τις ευρωπαϊκές αγορές που θα ενισχύσει την υπόλοιπη εξωστρέφεια της χώρας.  

    Είναι μοναδική ευκαιρία να γίνει το βήμα αυτό τώρα, που έτσι και αλλιώς θα αναγκαστούμε να ανασχεδιάσουμε την οικονομία μας. Μόνο έτσι θα επανέλθουμε σε όλα τα αγοραστικά κυκλώματα της Ε.Ε,  μέσα από βατά όρια ανταγωνισμού.

    Δεν είναι δύσκολο,  αν πιστέψουμε (μας βοηθάει και ο κορονοϊός) πως ανακίνηση της οικονομίας με μπροστάρη τον τουρισμό είναι μέγα λάθος στρατηγικής. 

    Γιατί και αν τον επιλέξουμε θέλουμε μια 4ετία να ορθοποδήσουμε και να υπολογίσουμε έσοδα ικανά να χρηματοδοτήσουν την υπόλοιπη οικονομία. 

    Κίνηση πρώτη, λοιπόν. Σπάστε τα κρατικά μονοπώλια και αξιοποιείστε (άμεσα και βεβαίως στην έκταση που αυτό είναι δυνατόν) τη συγκυρία της νέας πετρελαϊκής κρίσης.

    Η κατάσταση στη διεθνή πετρελαϊκή αγορά θα γυρίσει βεβαίως. Ωστόσο είναι μοναδική ευκαιρία για την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τη δομή των απαράδεκτων κρατικίστικων αντιλήψεων συντήρησης των κρατικών μονοπωλίων ενέργειας σε βάρος του συνόλου της κοινωνίας και της εθνικής μας παραγωγής, που αποτελεί τον μοναδικό ισχυρό πυλώνα για αναδιάταξη της οικονομίας μας. 

    Βεβαίως, αν τα βάλουμε κάτω με το γνωστό τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι και τόσο μας κοστίζει το λαδόξυδο...,  (αυτό που έχουμε αποθηκεύσει στις δεξαμενές πετρελαίου) και άκρη δεν θα βγάλουμε και θα φύγουμε από την ουσία της ευκαιρίας.

    Και ποια είναι αυτή. Να διορθώσουμε την εξωφρενική φορολόγηση στα καύσιμα και γενικά στην ενέργεια. Τη γνωστή καταστροφική και άνευ λόγου φορολόγηση κατά 500-600% μέσα σε τρεις 10ετίες.

    Στις 10ετίες της εμφανέστατης αποβιομηχάνισης της χώρας. Στις 10ετίες του "λιμού" στην αγροτική βιομηχανική παραγωγή που σχεδόν "επιβάλλαμε" το αγροτικό λαθρεμπόριο καυσίμων (γιγαντώνοντας και το γενικό λαθρεμπόριο) από τον φόβο πολιτικού κόστους, αν βάζαμε χέρι στους αγρότες, που ισοφάριζαν τις ζημιές τους με λαθρεμπορικά καύσιμα. 

    Ποιος ο λόγος του ξεπατώματος των καταναλωτών καυσίμων και της διάλυσης της βαριάς και ενεργοβόρου βιομηχανίας της χώρας, αν δεν ήταν η σιγουριά των πόρων και των μετρητών από φόρους στα καύσιμα για να είναι σε θέση το κράτος να προσλαμβάνει (μαζί με όσους χρειάζονται) τους αφισοκολλητές των κομμάτων; 

    Έχουμε ένα κράτος που ενώ τροφοδοτεί (και από δικά του μαγαζιά) το λαθρεμπόριο καυσίμων και ηθελημένα χάνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, συνεχίζει να "γδέρνει" τη βιομηχανική και την αγροτική παραγωγή γιατί (μαζί με τον ΕΝΦΙΑ) έτσι εξασφαλίζει σίγουρους και υπολογίσιμους πόρους. 

    Αυτός είναι και ο λόγος που πληρώνουμε 5 φορές τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης καυσίμων (φόρο επί φόρου) σε συνδυασμό με τον ΦΠΑ,  για ένα κράτος που δεν θέλουμε να περιορίσουμε και υποχρεώνουμε τους δανειστές να το κάνουν (οι όροι της συμφωνίας για την Ενισχυμένη Εποπτεία) επειδή έτσι το περνάμε στον λαό ευκολότερα... (ως αναγκαστικό μέτρο των Βρυξελλών). 

    Τι μπορεί να στοιχίσει μια μείωση των (μοναδικών στην Ευρώπη, αν όχι στον πλανήτη) δυσβάστακτων φόρων στα καύσιμα και στην ενέργεια που διέλυσε την εθνική παραγωγή σε όφελος των εισαγωγών και των εκτός Ελλάδος κρατικών προμηθειών. Τη συρρίκνωση ενός άχρηστου κράτους. Τίποτε άλλο.

    Η οικονομία μας απαιτεί νέο μοντέλο. Και αν δεν στηριχθεί στην παραγωγή είμαστε χαμένοι από χέρι και πνιγμένοι στον ωκεανό της εξάρτησης. Ακόμη και από τα μελλοντικά ευρωπαϊκά Βαλκάνια. Η άλλη λύση είναι το συρτάκι..., με επιδόματα καφενείου... Τα επιδόματα σανού... για έναν λαό καταδικασμένο να ζει σε μια πολιτική αρένα χωρίς άρτο και με γελοία θεάματα. Όπως αυτά, που θα υποχρεωθούμε να δούμε, στις αμέσως επόμενες "παραστάσεις" της Βουλής.  

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ