Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 31-Μαρ-2020 00:03

    Γερμανοί στον τόπο μας. Γιατί όχι;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Τι είπαν οι Γερμανοί για την "ευρωβοήθεια"; Χάνεις, βγαίνεις. Τι είπαμε εμείς για προστασία της οικονομίας; Μια από τα ίδια. Ποιος πληρώνει; Πάλι εμείς. 

    Και σε ό,τι αφορά τους Γερμανούς, ας μη λένε πολλά, (αυτοί που λένε...), γιατί πίσω έχει η αχλάδα την ουρά… Και δεν θα αργήσει να φανεί. Ρωτήστε και τη Μέρκελ. 

    Για εμάς όμως, έχουμε πολλά να πούμε. Έστω και αν οφείλουμε τον καλό τον λόγο, στην κυβέρνηση, για τη γρηγοράδα και το ξενύχτι της.

    Ως εκεί όμως. Όχι παραπέρα. Γιατί η ίδια η κυβέρνηση είναι που θέλει κοντά τα ποδάρια της. Κοντό και το κρεβάτι της στην οικονομία...

    Αυτό έκανε και χθες με μέτρα-μπαλώματα. Μπαλώματα γιατί απευθύνονται σε οικονομία,  που έτσι και αλλιώς δεν θα τα έβγαζε πέρα το 2020. Και χωρίς τον κορονοϊό.

    Τι θα είχε συμβεί,  άραγε, αν δεν μας σακάτευε και ο κορονοϊός; Θα ξεπερνούσαμε μήπως το 1,5%,  άντε 1,8% στην ανάπτυξη; Θα αφανίζαμε την άπνοια στις επενδύσεις ή στις εξαγωγές; Θα  σταματούσαμε την παραγωγή από την πορεία της προς τη βιοτεχνιούπολη; Ή στο τέλος-τέλος το δέσιμο του τουρισμού ως βασικό άρμα της οικονομίας; 

    Η δοκιμασία για την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ίδια με τη δοκιμασία που δέχθηκε ο υπόλοιπος Νότος αλλά και ο Βορράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σχεδόν ύφεση στην οικονομία της Ε.Ε., πριν τον κορονοϊό, δεν ήταν δοκιμασία. Ήταν συγκυρία. Δύσκολη μεν,  αλλά συγκυρία. 

    Η δική μας (κατ' επέκταση και του κ. Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού, του 2019-2023) και με τα όσα συμβαίνουν είναι σκληρή δοκιμασία. Δοκιμασία που μας επιβάλλει την τόλμη και την αποφασιστικότητα να αλλάξουμε την επιχειρηματική μας κουλτούρα από τον κρατικοδιαιτισμό και τη διαπλοκή.

    Να αποσοβιετίσουμε τα χαρακτηριστικά της οικονομικής μας δομής. 

    Και τελικά,  μετά από 40 χρόνια, να επιλέξουμε σωστό μείγμα στην οικονομία για να την κάνουμε ανταγωνιστική στα Βαλκάνια... Και βλέπουμε για παραπέρα...

    Ο κορονοϊός και οι συνέπειές του θα μας τραβήξουν και το 2021 χωρίς να αλλάξει τίποτε το ουσιαστικό εκτός από τη μικρή αισιοδοξία τις καλοκαιρινές ημέρες, όπως δέχεται η επιστημονική κοινότητα. 

    Το Φθινόπωρο θα ξεκινήσει με την ίδια ανησυχία,  στην οποία θα προστίθενται η ύφεση, από 2-5%, το άγνωστο αύριο στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και η έλλειψη ρευστότητας με κατοχικές εικόνες. 

    Έτσι θα μπούμε στο 2021. Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε το 2021 αλλά και το 2022 μετά από μια ύφεσ ; Τίποτε απολύτως. Απλώς θα περιμένουμε.

    Και εδώ ακριβώς έρχεται το μήνυμα των Γερμανών. Εδώ στέκεται η όποια "σημασία" της γερμανικής καπιταλιστικής νοοτροπίας του "Χάνεις βγαίνεις…", που τη νοιώσαμε στο πετσί μας την προηγούμενη εβδομάδα. "Χάνεις βγαίνεις..." λέει και η Ε.Ε. 

    Παίξαμε λοιπόν και εμείς, κ. Μητσοτάκη,  ως οικονομία, με το κράτος-επιχειρηματία και χάσαμε. Παντού. Από τα μονοπώλια μέχρι,  την υγεία, τις υπηρεσίες και την παιδεία. Παίξαμε και χάσαμε.

    Παίξαμε ακόμη και με τη διαπλοκή. Χάσαμε και εκεί. Και ως κράτος και ως οικονομία. Γεμίσαμε τις φυλακές με απατεώνες. Και καβαλάμε στα σκάνδαλα της διαπλοκής, της πολιτικής με την οικονομία, για να δείξουμε κομματικό πρόσωπο τιμιότητας και κάθαρσης αλλά βγάζουμε γέλιο. Πολύ γέλιο…
    Στριμώξαμε,  (σαν να το κάναμε από εκδίκηση) κάθε άλλο χώρο της οικονομίας με ιδιωτικά στοιχεία. Και διώξαμε τον παραγωγικό Έλληνα έξω από τον τόπο του.

    Δημιουργήσαμε εδώ και μια 20ετία την επιχειρηματική μετανάστευση και σπρώξαμε, με αντικίνητρα, αλυσίδες και πολυεθνικές,  εκτός Ελλάδας, χωρίς να καλύψουμε τα κενά. Τι έφταιγε; Η παραγωγική ανικανότητα μιας οικονομίας στο 70% σε χέρια τεμπέληδων αφισοκολλητών.   

    Και τώρα τι κάνουμε για να σώσουμε ό,τι μείνει από τα άγνωστα νύχια του κορονοϊού; 

    Τίποτε,  δομικό ή ανατρεπτικό,  για να γιατρέψουμε την οικονομία από τις πραγματικές της ασθένειες συν την απρόσμενη κατάρα. 

    Μπαλώματα κάνουμε. Φιλοδωρήματα δίνουμε, ευτελίζοντας και ό,τι λέγεται παραγωγικός υπάλληλος και εργάτης. Δείχνουμε την κυβερνητική και πολιτική μας συνέπεια, αλλά πώς; Με ένα σύστημα μέτρων και βοήθειας σε μια ιδιωτική οικονομία με (σημερινές) δυνατότητες, κάτω του μέσου όρου. Με αυτά όμως δεν μεταβάλλουμε το αύριο της χώρας. Την αφήνουμε στα ίδια και τα ίδια. Δεν την δυναμώνουμε να σταθεί όρθια στο σύστημα μιας Ε.Ε που όταν χάνεις, σε βγάζει έξω...

    george.kraloglou@capital.gr
     
     
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ