Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 27-Φεβ-2020 00:03

    Με τις άδειες που θέλουν 6 ή 16 χρόνια τι θα κάνουμε, κύριε Γεωργιάδη;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Να μην είμαστε άδικοι. Η Ελλάδα πέρασε και τη Βουλγαρία σε γρηγοράδα αδειών, για μαγαζιά. Αν ερχόταν όμως η VW (λέμε τώρα...) πότε θα έπαιρνε άδεια; 

    Κατ' αρχήν πώς θα δικαιολογήσουμε στην VW (ή στα Εμιράτα που κυνηγάμε...) ότι καμιά κυβέρνηση της μεταπολίτευσης δεν τόλμησε να ανασυστήσει το αυτόνομο υπουργείο Βιομηχανίας (λειτουργούσε μέχρι το 1980) που καταργήθηκε με την "αλλαγή" στον σοσιαλισμό..., επειδή, οι τότε κομματικές κλαδικές ανατρίχιαζαν..., στο άκουσμα βιομηχανία ή βιομήχανος. Κάτι μπαλώματα που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόνο για γέλια...  

    Αλλά τότε, στο 1980 του πράσινου σοσιαλισμού, δεν ήταν δυνατόν,  κυβερνήσεις του λαού..., να δίνουν ευκαιρίες σε φουγάρα, όταν έριχναν... τα κάστρα της βιομηχανίας που τρέφονταν από το αίμα του λαού...

    Καθηγητές οικονομικών Πανεπιστημίων ήταν, το 1981, οι εισηγητές διάλυσης του τότε υπουργείου Βιομηχανίας και μετατροπής του σε Γενική Γραμματεία. Και αυτή,  η Γ.Γ, έτσι για τα μάτια... Για να έχουν να κουβεντιάζουν..., όσοι θα έμεναν μετά την πρώτη φάση της αποβιομηχάνισης της χώρας.

    Αλλά ας γυρίσουμε στο σήμερα. Και ας μη τα θέλουμε και όλα δικά μας. 

    Σωστά καμάρωσε ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων κ. Αδ. Γεωργιάδης,  που "...είμαστε πλέον η 1η χώρα στην Ε.Ε και η 11η στον κόσμο, στην κατάταξη της World Bank,  σε ταχύτητα ίδρυσης επιχειρήσεων, αφού τώρα στην Ελλάδα ανοίγεις επιχείρηση σε 6 λεπτά".  

    Κάτι είναι και αυτό. Αλλά δεν είναι το ζητούμενο, μέσα στην κρίση που συνεχίζεται. Και ας επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι μας έβγαλε από τα μνημόνια.

    Με προαπαιτούμενα και για τα κέρδη που διεκδικούμε από τα ομόλογά μας, (ρωτήστε τους δανειστές) ζητούμενο πλέον είναι τι κάνουμε με τα όσα έγραψε (και χθες) η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην έκθεσή της για την οικονομία,  (έξω από τις χαρούλες... και τα μπράβο) για την ανεργία μας, που δεν μπορεί να συνεχίζεται στο 17% και το κάτι που πρέπει να κάνουμε γιατί από το 2021 δεν μας βλέπουν καλά...

    Για τις επενδύσεις μας που δεν περπατάνε και δεν δείχνουν εξέλιξη καθώς η αποεπένδυση θα μας κοστίσει πάρα πολύ,  ενώ οι φλυαρίες που εμφανίζουμε, ως επενδύσεις, δεν πείθουν...

    Για τις δημόσιες επενδύσεις και τον κορβανά μας που κάτι πρέπει να γίνει μήπως και ξεπαγώσουν έργα και αξιοποιήσουμε, ακόμη περισσότερο, τα χρηματοδοτικά προγράμματα της Ε.Ε.  

    Συνεπώς όσο ωραία και λαμπρά να είναι τα καινούργια αντιγραφειοκρατικά διαδικαστικά, στις άδειες μαγαζιών και γραφείων στην Ελλάδα, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα αν η οικονομία που ζητάμε είναι αυτή του εμπορίου, της βιοτεχνίας και των υπηρεσιών εστίασης, με πρωταγωνιστές τα σουβλατζίδικα και τα σαντουιτσάδικα...

    Και αν αυτό ζητάμε,  δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε και το σημερινό μας σημείωμα. Αλλά η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη και ο κ. Γεωργιάδης μας παρουσιάζουν, οικονομικό πρόγραμμα, για μια νέα Ελλάδα. 

    Μια Ελλάδα ικανή να παίξει στον στίβο, τόσο της σημερινής όσο και της αυριανής Ε.Ε. που έχει στόχο και την αύξηση της συμμετοχής της βιομηχανικής της παραγωγής από το 15% στο 20%,  όταν η ίδια παραγωγή στην Ελλάδα έχει μείνει στο 9% και οι ευχές (ολίγων επιχειρηματιών που διαθέτουμε) είναι να ανέβει στο 12% του ΑΕΠ. 

    Αυτά όμως δεν θα συμβούν ποτέ με 2-3 δισ. ευρώ τον χρόνο, για ξεσκούριασμα των εγκαταστάσεων. Αυτών που ακόμη λειτουργούν επειδή δεν έχουν περάσει στην φάση μεγάλης συρρίκνωσης ή και λουκέτου. 

    Θα συμβούν μόνο από μεγάλα παραγωγικά συγκροτήματα. Από βιομηχανία σύγχρονης τεχνολογίας μεν (χωρίς φουγάρα και ντουβάρια όπως παλιά) αλλά ισχυρού παραγωγικού ιστού. Θα συμβούν μόνο με 100 - 150 δισ. ευρωπαϊκά, αμερικανικά,  αραβικά και άλλα κεφάλαια που θα αναλάβουν την αύξηση της συμμετοχής της ελληνικής βιομηχανίας στο ΑΕΠ κατά 3%. 

    Και να συμφωνήσουμε πως αυτόνομο υπουργείο Βιομηχανίας ίσως να μην είναι απαραίτητο. Απαραίτητη είναι η πολιτική τόλμη για σύγκρουση με το κατεστημένο στο κράτος που (40 χρόνια τώρα) αρνείται πεισματικά τις επενδύσεις. Για σύγκρουση με τα κόμματα που "νοικιάζουν" διαμαρτυρόμενους οικολόγους... Για σύγκρουση με εκείνη την τοπική αυτοδιοίκησης που ψηφίζεται μόνο,  αν πολεμάει την επιχειρηματικότητα. Αν γκρεμίζει εργοστάσια ή ξενοδοχεία σε περιοχές "φιλέτα" για οικοπεδοφάγους ψηφοφόρους. Αυτού του είδους οι άδειες, που θέλουν (αν εκδοθούν ποτέ) 6 χρόνια!!, θα παραδίδονται  κάποτε, σε 6 λεπτά (όπως και στη Βουλγαρία), κύριε Γεωργιάδη; 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ