Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 10-Φεβ-2020 00:03

    Γεμάτες ξένες τσέπες δεν θα δούμε, όσο οι ντόπιες μένουν άδειες…

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Το 2005 βλέπαμε ανάπτυξη από την Ολυμπιάδα. Το 2010 μόνο κρίση. Το 2015 τη δίκαιη ανάπτυξη. Το 2020 το κενό επενδύσεων. Μήπως να μιλάμε για το 2025;

    Γιατί αν γίνουν εκλογές πριν το 2023 θα επιστρέψουμε στο 2008... Αλλά και στο 2023 να πάμε για εκλογές, ο προεκλογικός λίβας που θα κάψει τα όποια σπαρτά... του 2019-2023, θα φανεί το Φθινόπωρο του 2022, (τότε που αρχίζουν οι μεγάλες πληρωμές...). 

    Μας μένει συνεπώς μια 2ετία (2020- 2022) να αποδείξουμε αν το απίθανο και απύθμενο επενδυτικό κενό της οικονομίας (το σκάψαμε το 1980, του δώσαμε Ολυμπιακές διαστάσεις μετά το 2005 και το πήγαμε σε χάος και επιχειρηματική μετανάστευση, το 2010-2020) θα καταφέρουμε να το καλύψουμε με φιλοεπενδυτική πολιτική, φορολογικά κίνητρα και τις δημόσιες επενδύσεις. 

    Δικαιολογημένη η απορία γιατί παρά τη χειροπιαστή πρόθεση της κυβέρνησης να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της μένουν αναπάντητα δύο (σημαντικότατα κατά την άποψη μας) ερωτήματα.

    Ποιος θα ρίξει έτοιμα λεφτά στο επενδυτικό κενό (πριν γεμίσει τις τσέπες του με καινούργια). Και τι έχει αλλάξει (προς ώρας) στο κράτος για να θεωρούμε ως δεδομένο πως θα περνάει στην πράξη, από την ιεραρχία, η οποιαδήποτε πολιτική βούληση. Ειδικά όταν πρόκειται και για την οικονομία. 

    Σε ό,τι αφορά τα ξενιτεμένα λεφτά (το έχουμε σημειώσει και άλλη φορά) δεν έρχονται στην Ελλάδα αν οι βιοτέχνες (αυτοί τέλος πάντων που έμειναν ως μέλλον της ελληνικής παραγωγής),  οι επιχειρηματίες με τις ατομικές επιχειρήσεις (των επαγγελματιών που αποδεκατίσαμε),  οι εισαγωγείς, οι μικροεπιχειρηματίες τουρισμού και οι μεσάζοντες,  δεν πεισθούν για σταθερότητα,  συνέπεια και συνέχεια στην οποιαδήποτε φορολογική πολιτική. Η αναπτυξιακή νομοθεσία τους είναι εντελώς αδιάφορη. 

    Και όσο λεφτά δεν υπάρχουν θα μένει ακάλυπτο και δεύτερο τεράστιο κενό της οικονομίας. Το κενό ρευστότητας,  καθώς Τράπεζες και δημόσιες επενδύσεις δεν είναι σε θέση να κάνουν το χρέος τους. 

    Ειδικά οι δημόσιες επενδύσεις που θα χρειαστεί να ξεμπλέξουμε τα "μαλλιά και κουβάρια" από τις αλχημείες που παρέλαβε η σημερινή κυβέρνηση στον κρατικό κορβανά και στα ταξίματα... του κράτους για κρατικοδίαιτα προγράμματα.

    Όσοι σκέφτονται ως ρευστότητα τις επιστροφές στις επιχειρήσεις των κάποιων δισ. ευρώ από κρατικά φέσια ετών ας το ξεχάσουν. Δεν είναι λεφτά για να καλύψουν τρύπες έξω από αυτές των επιχειρήσεων.

    Αλλά λεφτά για να γεμίσουν τις τσέπες των ντόπιων και να μπορέσουν να κάνουν δουλειές με πιθανές "γεμάτες τσέπες" ξένων επιχειρήσεων και επενδυτών δεν θα δούμε αν δεν ολοκληρωθούν εκείνα που ναι μεν προκαλούν αισιοδοξία, αλλά έχουν ακόμη δύσβατο δρόμο.

    Και ας πάρουμε την φορολογική και εισφοροδοτική πολιτική μαζί με όλες τις διευκολύνσεις από τις μειώσεις σε ΕΝΦΙΑ,  από τη νέα λογική αντικειμενικών αξιών, και από τη διαμόρφωση εργασιακής πολιτικής αντίστοιχη προς τα σημερινά επιχειρηματικά βαλάντια...

    Στις εξαγγελίες στη Βουλή,  ή στη διαβούλευση που περιβάλλει την πολιτική βούληση της κυβέρνησης δείχνουν χαρούμενα και ονειρεμένα, σαν φιλοεπιχειρηματική και φιλοεπενδυτική πολιτική.

    Αλλά το τι σημαίνουν,  για την τσέπη του επιχειρηματία,  του επαγγελματία ή άλλου ιδιώτη που θέλει να επιχειρήσει είναι ζήτημα εφαρμογής. Και ως γνωστόν, η Ελλάδα και μόνο η Ελλάδα, δεν πάσχει από νόμους (από αναπτυξιακούς μάλιστα να φάνε και οι κότες...) αλλά από την εφαρμογή τους.

    Πάσχει από τον τρόπο ερμηνείας τους, από υπηρεσία σε υπηρεσία υπουργείου,  από αρμόδιο σε αρμόδιο στην Περιφέρεια και (εδώ είναι το έλα να δεις...) από Εφορία σε Εφορία ή από έφορο σε έφορο. 

    Η εφαρμογή λοιπόν όλων εκείνων που έχουν εξαγγελθεί (απαλλαγές, μειώσεις, απλοποιήσεις, απεμπλοκές από κρατικά γρανάζια, αδειοδοτήσεις, φορολογικά κίνητρα) έχουν πολύ δρόμο να "ζυμωθούν", από πολιτική βούληση σε πράξη, (πάμπολλες υπουργικές αποφάσεις και ερμηνείες). Αν,  στο μεταξύ, δεν αναστραφεί (από ευθυνοφοβία ή και σκοπιμότητα) η πολιτική βούληση... Μην το προσπερνάμε αυτό (στην Ελλάδα). Γιατί έτσι και συμβεί δεν θα δούμε νέα λεφτά να γεμίζουν (αν γεμίσουν) τις "ντόπιες τσέπες". Οι δε "ξένες τσέπες" επιμένουν να δουν πρώτα τις ντόπιες να γεμίσουν, πριν το 2023. Οπότε αν τα ωραία δεν μας συμβούν ως το Φθινόπωρο του 2022 ας τα ξεχάσουμε (λόγω εκλογών) το 2023. Ας μιλάμε για το 2025 και αν δεν αλλάξει κάτι..., το 2023. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων