Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 16-Ιαν-2020 00:03

    Περιμένοντας τις μπουλντόζες…

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Όσοι, στην κυβέρνηση, θεωρούν πως αρκούν οι προθέσεις τους για να δουν μπουλντόζες... καλύτερα να εύχονται να γλυτώσουν, με έναν καλό ανασχηματισμό... 
    Και όσο ο ανασχηματισμός δεν έρχεται, (να τους απαλλάξει από το μαρτύριο των ευθυνών τους στην οικονομία, τις επενδύσεις και τον εκσυγχρονισμό του κράτους) καλά θα κάνουν να μην λένε άλλα. Να μη πουν περισσότερα από όσα έχουν αραδιάσει για τα πολλά που περιμένουν στην οικονομία. 

    Ας μη γελιόμαστε. Και προς το τέλος του 2018 ή τις αρχές του 2019 αν είχε σκάσει μύτη… ξένος επενδυτής στην Ελλάδα στους ώμους τους θα τους κουβαλούσαν και οι τότε οικονομικοί υπουργοί. Χαλιά θα έστρωναν από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι την πλατεία Συντάγματος.

    Και οι ντόπιοι να ήθελαν να κάνουν δουλειές στην Ελλάδα στο τέλος του 2018 ή τις αρχές του 2019 (δεν συμπεριλαμβάνονται οι κρατικοδίαιτοι και η διανομή των δημοσίων επενδύσεων με αναθέσεις στους ολίγους...) πάλι με δάφνες και ροδοπέταλα... θα τους έρανε και θα τους στόλιζε η κυβέρνηση. 

    Θέλετε και μία απόδειξη; Για να θυμηθούμε πόσοι ήταν ενδιαφερόμενοι για τα "σαπάκια" της ελληνικής κρατικής βιομηχανίας που ιδιωτικοποιείται στα χαρτιά από το 1995 μέχρι σήμερα. Ρωτήστε το ΤΑΙΠΕΔ που έχει καταγράψει και γνωρίζει πολύ καλά την ιστορία. Η σημερινή "φτώχεια" προσφοράς από αγοραστές ούτε που συγκρίνεται με τις αρχές τις 10ετίας του 2000 αλλά και τα πρώτα χρόνια της κρίσης. 

    Οι άχρηστες σήμερα λιγνιτικές μονάδες θα είχαν πουληθεί σε μια νύχτα αν το κράτος έκανε συμφωνίες το 2015-2018. Και τώρα θα αγοραστούν... Αλλά θα το κουβεντιάσουμε...

    Θα το κουβεντιάσουμε επίσης και για κάθε άλλης μορφής δουλειά έχει ανάγκη η οικονομία για να μείνει οριστικά έξω από τα μνημόνια. 

    Γιατί μπορεί να έχουμε τη δυνατότητα να παζαρέψουμε ακόμη και το ύψος των υπερπλεονασμάτων (όπως και θα γίνει) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το ΔΝΤ και τα μνημόνια έβγαλαν από τον χάρτη την Ελλάδα. Κάθε άλλο...

    Αυτά τα παρακολουθούν περισσότερο και καλύτερα από εμάς ξένοι και ντόπιοι επενδυτές,  που θεωρούν πως δεν ήλθε ακόμη η ώρα να βάλουν δικά τους λεφτά στην Ελλάδα και όχι να κινηθούν με Τραπεζικά κεφάλαια, με ΕΣΠΑ και με επενδύσεις του κορβανά. 

    Μια ματιά (αναλυτική ματιά) στο επίπεδο της παραγωγής στη χώρα (σε οποιονδήποτε τομέα παραγωγής), στους δείκτες των εισαγωγών (από πρώτες ύλες μέχρι προϊόντα λιανικής), στο είδος των επενδύσεων και στη μεταστροφή της μεταποίησης από παραγωγική και εξαγωγική σε "φασόν παραγγελίες" και βούλωμα σε τουριστικές τρύπες (συνδεδεμένες βεβαίως και με την τύχη του τουρισμού μας) θα μας δώσει να καταλάβουμε σε ποιο επίπεδο βρισκόμαστε. Και (κυρίως) γιατί δεν θα το ξεπεράσουμε. 

    Αν μάλιστα ξεκινήσουμε από τις εξαγωγές,  η απογοήτευση θα είναι τόσο μεγάλη (ψάχνοντας το πόσοι εξάγουν -όχι πάνω από 300- σε σχέση με το πόσοι μπορούν και σε σύγκριση με τις 650-700.000 επιχειρήσεις που ακόμη λειτουργούν κουτσά-στραβά) που ίσως να μη χρειαστεί να πάμε παραπέρα,  για να συναντήσουμε την ελληνική τεχνολογία...,  στην παραγωγή. 

    Αυτά δεν είναι αποτελέσματα της κρίσης. Και η Ιρλανδία είχε κρίση και η Πορτογαλία και η Ισπανία. Αλλά και η Τουρκία ως θύμα του σουλτανισμού και του νέοοθωμανισμού της. Η αγορά της όμως και η παραγωγή της δεν καταλαβαίνουν από αυτά. Συνεχίζουν να μεγαλώνουν οι μονάδες και να δέχονται επενδύσεις κολοσσούς στο έδαφός της.

    Εμείς στεκόμαστε μπας και πάρει κάποια τουριστική ή κρατική δουλίτσα ντόπιος ή ξένος όμιλος και (για τις πρόσκαιρες ανάγκες) προσλάβει άντε και 100 άτομα.

    Έτσι και γίνει, θα βάλουμε κάτω τη στατιστική να βροντοφωνάξουμε πως ρίξαμε την ανεργία... Κάτω κατά 0,3% από τον αντίστοιχο μήνα του 2019 και το καθόλου..., του 2018. 

    Δυστυχώς όμως, μας βλέπουν και έξω από τη χώρα. Μας βλέπουν και κάνουν τους λογαριασμούς τους,  να μην πέσουν ξανά στα χέρια κυβερνήσεων,  όπως αυτές της μεταπολίτευσης, που μπροστά στην πόρτα κουνούσαν με χαμόγελο το μαντήλι… στις ξένες και πολυεθνικές,  αλλά στο άλλο χέρι,  πίσω από την πόρτα, κρατούσαν φορολογικά και άλλα ρόπαλα. Κυβέρνηση με προθέσεις αξιοπιστίας ίσως αποκτήσαμε. Η χώρα είναι όμως που πάσχει... Και όσο η αναξιοπιστία της παραμένει στα "ακτινολογικά εργαστήρια" της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας (μέχρι να επιστρέψουν στην αγορά και να επενδυθούν πρώτα, τα ταξιδεμένα ιδιωτικά επιχειρηματικά κεφάλαια) εμείς θα ξημεροβραδιαζόμαστε περιμένοντας τις μπουλντόζες...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων