Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 13-Ιαν-2020 00:03

    Το τελευταίο τρένο γράφει ενέργεια, άμυνα και ναυπηγεία

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Το 2023 θα είναι αργά. Το τελευταίο τρένο για ανάπτυξη στην Ελλάδα θα έχει περάσει. Θα μείνουμε με το 2,8%. Η κακομοιριά, μας περιμένει στη γωνία.

    Μην παίζουμε με τις λέξεις και τα σχήματα. Καλές και άγιες οι 3-4 εμβληματικές επενδύσεις, ως στηρίγματα των μοναδικών ιδιωτικοποιήσεων που καταφέραμε και κάναμε σε μια 20ετία!!, από τότε που τις σκεφτήκαμε,  αλλά δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στη χώρα. 

    Η χώρα πάσχει από ρυθμό, δυναμικότητα, βούληση για μεταρρυθμίσεις, ατολμία και πολιτική ανικανότητα, όχι μόνο κατά την 10ετή κρίση αλλά και μια 10ετία πριν.

    Αφήσαμε τη Βουλγαρία και την Τουρκία να έχουν σχεδόν κομβικό ρόλο στις ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη, επιτρέψαμε βιομηχανικό προβάδισμα στις πρώην κομμουνιστικές χώρες (Ρουμανία, Πολωνία, Τσεχία και μερικώς σε Βουλγαρία και Αλβανία) και περιμένουμε να εξυγιάνουμε... τη ΔΕΗ για να βγούμε μπροστά στις ενεργειακές ανακατατάξεις, ή να σχεδιάσουμε λύσεις, στη ναυπηγική μας βιομηχανία, για να προσελκύσουμε την Ασία να γεφυρωθεί με την Ευρώπη. 

    Αλλά τι κάναμε και εδώ; Παλεύουμε να αναλάβουμε ρόλο στο φυσικό αέριο στη Βαλκανική ενεργειακή ζώνη με κρατικές πρωτοβουλίες, που μεταβάλλονται από κυβέρνηση σε κυβέρνηση γιατί πάνω απ' όλα προέχει το πολιτικό κόστος. 

    Κάναμε σκουπιδαριό τον Σκαραμαγκά και τενεκετζίδικα τις κρατικές εγκαταστάσεις για κατασκευές ειδών αμύνης και συναρμολογήσεις αυτοκινήτων και περιμένουμε ποιος Κινέζος, Γερμανός ή Ισραηλίτης θα έλθει να τις αγοράσει. 

    Στο μεταξύ τα πράγματα στην Ε.Ε. προχωρούν με αναβάθμιση της βιομηχανικής παραγωγής και κλείσιμο των φακέλων για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της, χωρίς να υπολογίζεται η Ελλάδα. Ας το ψάξουμε από κάθε πλευρά και θα δούμε πως δεν υπάρχει διάψευση, βασισμένη σε (ολοκληρωμένες) λύσεις για συμμετοχή της Ελλάδας στις εξελίξεις. 

    Εάν δεν αλλάξουν χέρια οι υποδομές στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αποθήκευσης και διακίνησης του φυσικού αερίου και αν δεν εκσυγχρονιστεί το ενεργειακό σύστημα με διασυνδέσεις της Κρήτης των Κυκλάδων και όπου άλλου έχει διαπιστωθεί μικρή και μεγάλη ανάγκη, θα χαθούν και οι τελευταίες δυνατότητες να καθίσουμε σε τραπέζι με την Ε.Ε. και να απαιτήσουμε κάλυψη των προγραμμάτων μας. 

    Ο Βαλκανικός χώρος θα αλλάξει και πρωταγωνιστές και τα σημερινά κομβικά σημεία θα μεταβληθούν ζώνοντας τόσο τον χώρο όσο και τον ρόλο που δικαιούμαστε. 

    Και αν νομίζουμε πως αυτά θα τα ισορροπήσουμε με τις πετρελαϊκές έρευνες στο Ιόνιο ή στο Αιγαίο,  στα κοιτάσματα της Κρήτης, θα περιμένουμε (στην καλύτερη περίπτωση) το 2032 να μιλήσουμε για πιθανά οφέλη Μέχρι τότε θα μας τρώει η ελληνική πολιτική μιζέρια. 

    Σε ό,τι αφορά τώρα τον τομέα που μπορεί ακόμη να λέγεται ελληνική βιομηχανία..., (και δεν μοιάζει με βιοτεχνία ή χειροτεχνία, στην πιο συνηθισμένη περίπτωση...) μας μένουν μόνο οι κλάδοι της ναυπηγικής βιομηχανίας,  των ειδών αμύνης (που είναι στα χέρια του κράτους) και ό,τι μπορούμε να "αναστήσουμε" από πλευράς κατασκευών στις μεταφορές. 

    Υπάρχουν όμως και εδώ χρονικά όρια και δεσμεύσεις. Σε ό,τι αφορά τα ναυπηγεία (συνδυάζοντας και τις ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες Σκαραμαγκά,  Ελευσίνας και Ασπρόπυργου) το ενδιαφέρον θα παραμένει έντονο όσο είναι ασύμφορη (οικονομικά) η ίδια λύση σε έδαφος της Ιταλίας. 

    Εάν οι Κινέζοι, ως κυρίως ενδιαφερόμενοι, δουν τις ανάγκες τους από άλλο πρίσμα θα βλέπουμε τον Σκαραμαγκά και την πρώην ναυπηγική Ελευσίνα και θα ντρεπόμαστε.

    Στη συναρμολόγηση και κατασκευή οχημάτων τώρα ασφαλώς και δεν είμαστε σε κατάσταση ανταγωνιστικότητας. Βεβαίως και είμαστε για κλάματα βλέποντας τους γερμανικούς κολοσσούς της αυτοκινητοβιομηχανίας να επιμένουν στο φλερτάρισμα της Τουρκίας.

    Ωστόσο αν βάλουμε κάτω το τι έχουμε (σε κρατικό επίπεδο βεβαίως) και το τι μπορούμε να κάνουμε (σύμφωνα με ιδιωτικά επενδυτικά ενδιαφέροντα) θα καταλάβουμε πως δεν είναι απίθανο να μπούμε ως κάποια "σφήνα" και στην Τουρκία. 

    Ο χρόνος που προσφέρεται,  ως τις νέες ενεργειακές εξελίξεις (με επίκεντρο το φυσικό αέριο) και τις μοναδικές βιομηχανικές (αυτές που αντέχει η Ελλάδα) στους τομείς κατασκευών ειδών αμύνης και οχημάτων είναι το πολύ μια 2ετία. Μέχρι το 2022 που θα αλλάξουν πολλά στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη στους τομείς αυτούς (έτσι κρίνουν και οι -ακόμη- ενδιαφερόμενοι επενδυτές ενέργειας και βιομηχανίας για την Ελλάδα). Το 2023 με τη χώρα και σε προεκλογική προετοιμασία (αν κάτι δεν συμβεί ως τότε) οι σχεδιασμοί θα παγώσουν. Αν δεν έχουν ήδη αλλάξει προσανατολισμό.

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων