Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 31-Δεκ-2019 00:02

    Να μην ξεχαστούν οι 21 του Μετρό

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Δυο πράγματα δεν αντέχει η οικονομία. Πρόωρες εκλογές και ομηρία από εργατοπατερισμό, που θυμίζει τη 10ετία του 1980. Και αυτό δεν το λέμε τυχαία..

    Το 2%, ανάπτυξη κατά το 2020 μπορεί να λαμπιρίζει,  σαν υπόσχεση για κάποιο καλύτερο αύριο ή μιας κάποιας άλλης χρονιάς..., αλλά χωρίς 4-5% δεν πρόκειται να βγούμε από τα κλιμακωτά "χαλάσματα" της οικονομίας,  στη 10ετία 2009-2019. 

    Και το 5% δεν έρχεται με τις 4-5,  πολιτικά βασανισμένες, μεγάλες επενδύσεις την ίδια 10ετία ή 15-20 πολλά υποσχόμενες σε υπηρεσίες σε υποδομές και ολίγο... στην ενέργεια,   όσο μένει απλωμένη στο τραπέζι,   η "πολιτική σκακιέρα",   με το πιθανό "ματ" των πρόωρων εκλογών,  δήθεν για το καλό του λαού και της δημοκρατίας. 

    Θίγουμε την αρνητική σημασία πρόωρων εκλογών στην οικονομία (ακόμη και με νίκη της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη) μόνο για έναν λόγο. Γιατί οι επενδύσεις,  οι επενδυτές και οι εγχώριοι επιχειρηματίες (με τις σοβαρές καταθέσεις σε Τράπεζες εκτός Ελλάδας) αφορμή ζητάνε να κρατήσουν την κατάσταση ως έχει και να μην φέρουν στην Ελλάδα τα κεφάλαιά τους,  αν δεν σταθεροποιηθούν τα (κατά τη δική τους άποψη...) πολιτικά πράγματα... Και ας το έχει,  σοβαρά υπόψη του, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. 

    Επειδή όμως όλα δείχνουν πως επικρατεί πολιτική σύνεση και παρά την (απολύτως βεβαία) αλλαγή Προέδρου τον Μάρτιο. Και επειδή μάλλον δεν θα φανούν αναταράξεις στο πολιτικό ορίζοντα προτιμήσαμε να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στην άλλη μεγάλη παθογένεια της οικονομίας. Τον εργατοπατερισμό. Και ειδικά τον κρατικό. 

    Το "καρκίνωμα" του εργατοπατερισμού που αγκιστρώθηκε στην κρατική οικονομία,  του 75%,   την 10ετία του 1980 και από τότε το κανακεύουν τα κόμματα εξουσίας και οι κυβερνήσεις τους,   αλλά και αριστερά κομματίδια...,  που χρησιμοποίησαν τη λαϊκή αγανάκτηση (από την πολιτική πόλωση και τον δικομματισμό) για να "γεφυρωθούν" με τη Βουλή.

    Δεν θα ξεχωρίζαμε τον δικό μας συνδικαλισμό,  από το παγκόσμιο αμιγές συνδικαλιστικό κίνημα, αν στην Ελλάδα δεν είχε φορέσει τα "ρούχα του εργατοπατερισμού",  προσφερόμενος (ταυτόχρονα)  προς πάσα χρήση... ( κυρίως να υπονομεύει τις κυβερνήσεις...) με ανταμοιβή μια καρέκλα στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ της ελληνικής σοβιετίας. 

    Και επειδή τα ξεβρακώματα νοικοκυραίων επιχειρηματιών, οι κλωτσιές σε Διοικήσεις ΔΕΚΟ (που τολμούσαν να κάνουν επενδύσεις χωρίς την άδειά τους), οι κατεβασμένοι διακόπτες και η αφόρητη ταλαιπωρία των πολιτών από τις κρατικές συγκοινωνίες δεν έγιναν επί Καποδίστρια..., αλλά στα χρόνια μας,  μέχρι και στις μέρες μας,  (με την προκλητική συμπεριφορά των 21 του Μετρό) καλό είναι να μην καρποφορήσουν..., κάποιες περίεργες τάσεις για πισωγυρίσματα στην κυβέρνηση.

    Μακάρι να μας παραπληροφορούν... αλλά αν δεν συμβαίνει αυτό μήπως θα πρέπει να απομονωθούν κάποιες ενδοκυβερνητικές "συμβουλές" να ξανασκεφτεί ο κ. Μητσοτάκης τα μέτρα προστασίας του λαού από τις σκόπιμες (κομματικές) απεργίες και ο κ. Χρυσοχοΐδης τους περιορισμούς της (αντιπολιτευτικής) ντουντούκας στους δρόμους του Κέντρου,  για να μπορεί ο λαός να πάει στη δουλειά του.

    Θα αποφύγουμε να αναφερθούμε στις εποχές του λοκ-άουτ,  που κατάργησε το 1982,   ως σύντροφος υπουργός της τότε "αλλαγής" ο Απόστολος Κακλαμάνης, αλλά θα μείνουμε στο άρθρο 4 του νόμου 1365 του 1983 (υποτίθεται προς ισορρόπηση της κατάργησης του λοκ-άουτ) που υποχρέωνε τους κρατικούς συνδικαλιστές (των ΔΕΚΟ) να αποφασίζουν απεργία μόνο με το 50% + 1, των απεργών κρατικών υπαλλήλων. 

    Πρόκειται βέβαια για νόμο και άρθρο που δεν εφαρμόστηκε ποτέ από το 1983 που ψηφίστηκε,  ως σήμερα που γράφουμε το σημείωμα της στήλης. 

    Και όσοι δεν γνωρίζουμε τα τότε γενόμενα (του 1982-1983) ας θυμηθούμε τις κινήσεις της κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου (του 2013) να εφαρμόσει το 50+1,   για τις απεργίες στο κράτος και να επαναφέρει (ίσως) και το λοκ-άουτ, πράγμα που έμεινε στα λόγια και στα χαρτιά...

    Κατά τη γνώμη μας,  εκείνο που οφείλει να αντιπαραθέσει,  ο κ. Μητσοτάκης, σε όσους ψάχνονται για πισωγυρίσματα... (στα μέτρα για τις απεργίες και την κανονική κυκλοφορία, στο Κέντρο,  από τους φορολογούμενους αλλά ταλαιπωρημένους -και κυκλοφοριακά- πολίτες) είναι πως το απεργιακό στο κράτος όπως και το κυκλοφοριακό ανήκει πλέον στις βασικές προϋποθέσεις και στην ανταπόκριση επενδυτών και νέων επιχειρηματιών. Επίσης πως η οικονομία δεν έχει την πολυτέλεια να συνδέει την "αναστολή" των κομματικών (αντιπολιτευτικών) απεργιών,  των κρατικών υπαλλήλων,  μόνο με τις (έστω και κατά δήλωση...) αριστερές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις.   

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ