Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 15-Οκτ-2019 00:02

    Την προλαβαίνουμε δεν την προλαβαίνουμε... τη Βουλγαρία

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε με τον Ρασπούτιν, με τα κρατικά "χαρτζιλίκια" και με τα κρατικά ερείπια, στη Βουλγαρία θα μιλάνε για μισθούς Ελλάδας.

    Ο τίτλος είναι απλό ερέθισμα. Το θέμα μας βεβαίως δεν είναι η Βουλγαρία έστω και αν οι συνθήκες ακόμη επηρεάζουν την επιχειρηματική μετανάστευση, όταν βρίσκεις φορολογικό, αδειοδοτικό και εργασιακό περιβάλλον, με (νομοθετημένη) προοπτική την 10ετία.

    Ωστόσο όταν ομολογείς και επισήμως (χθες ο κ. Σταϊκούρας) πως και η Κύπρος είναι (για την Ελλάδα) χώρα προς αντιγραφή και μίμηση, οφείλουμε να αναζητήσουμε το πού βρισκόμαστε. Και αν είναι δικαιολογημένη η αισιοδοξία μας για επενδυτική έκρηξη. Το  μπουμ... που λέμε και ξαναλέμε..., γιατί το διεθνές κεφάλαιο άρχισε να προσέχει την Ελλάδα. 

    Πού βρισκόμαστε λοιπόν. Από το 2010 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2019 (10 ολόκληρα χρόνια), μιλάμε ακατάπαυστα, (πότε εχθρικά και πότε φιλικά, όπως σήμερα) μόνο για τρεις (το επαναλαμβάνω και αριθμητικά -3-) σοβαρές επενδύσεις. 

    Τρεις επενδύσεις, που δεν αποκλείεται να γίνουν μία (αριθμητικά -1-) αν, στις δύο από αυτές, σωθούν τα λεφτά και τα ενδιαφέροντα. Και αυτό δεν το λέμε καθόλου τυχαία...

    Εκτός από τις τρεις επενδύσεις (γνωστές σε σημερινούς εργαζόμενους που ήταν στο Δημοτικό όταν ξεκίνησαν τα σχέδια...) έχουμε στα κρατικά συρτάρια, 25-30 φακέλους με τουριστικές επενδύσεις, επίσης της προκοπής.

    Έχουμε επίσης, κοντά στις 3.000 αιτήσεις για μεσαίες έως μεγάλες εργοστασιακές επενδύσεις που κολλάνε στην (επίτηδες ακαταλαβίστικη), χωροταξική, πολεοδομική και περιβαλλοντική πολιτική. 

    Πάμε στη Βουλγαρία τώρα. Με εξακριβωμένα στοιχεία (από επιχειρηματίες της επιχειρηματικής μετανάστευσης στη Σόφια και αλλού), η γειτονική χώρα εξακολουθεί να παραδίδει στον επενδυτή την άδεια του εργοστασίου του (μαζί με έκθεση για τους όρους που οφείλει να ακολουθήσει με σεβασμό προς το περιβάλλον) μέσα σε μία εβδομάδα!!

    Την οριστική άδεια την παραλαμβάνει όταν ενημερώσει τις Αρχές ότι ολοκλήρωσε το έργο του και μετά από τον έλεγχο τήρησης των όρων, σχεδόν επί τόπου!! 

    Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ας πάμε στο φορολογικό, το εισφοροδοτικό και το εργασιακό περιβάλλον που ισχύει, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψη και τα όσα μεταρρυθμιστικά έχει πρόθεση να κάνει η κυβέρνηση. 

    Πόσο ελκυστικά είναι αυτά, σε μια χώρα όπου ο προϋπολογισμός και του 2020 συντηρεί ένα τεράστιο κράτος που θα συνεχίσει και το 2020 να απασχολεί 130.000 υπεράριθμους κρατικούς υπαλλήλους και 1.200 άχρηστες υπηρεσίες (μετρήσεις των δανειστών).

    Πώς να τραβήξεις την επιχειρηματική όσφρηση έστω και με τις θετικότατες (για το σημερινό μας οικονομικό ναυάγιο) διασώσεις... μέσω μικρών φορολογικών σωσιβίων, όταν αδυνατείς να χρηματοδοτήσεις την οικονομία από τις Τράπεζες ή τις δημόσιες επενδύσεις. 

    Και ας γυρίσουμε στη Βουλγαρία. Οι διαβεβαιώσεις, του 2009, (της ραγδαίας ελληνικής επιχειρηματικής μετανάστευσης) για το επιχειρηματικό περιβάλλον (συμπεριλαμβανομένης και της ασφάλειας των επενδύσεων και των επιχειρηματιών) τηρήθηκαν στο ακέραιο μέχρι και το 2019 χωρίς να διασαλευτούν στο ελάχιστον πολιτικά. 

    Το δε βουλγάρικο μισθολογικό (των γνωστών "μισθών Βουλγαρίας") τι είναι; Κίνητρο είναι με δεδομένο το επίσης γνωστό επίπεδο τιμαρίθμου;

    Στην Ελλάδα και πάλι. Ο άριστος νέος κυβερνητικός νόμος "Επενδύω στην Ελλάδα" (με δεδομένα όσα επικρατούν ακόμη λόγω κρίσης) τι θα σου κάνει όταν το κρατικό μονοπώλιο που διαθέτεις, η ΔΕΗ, ως εθνικό φορά στην ενέργεια, είναι σε κακό χάλι ώστε να μην την αγοράζει κανείς… (κυβερνητική ομολογία) με την κυβέρνηση να αγωνίζεται μπας και την ξελασπώσει, λίγο πριν την διάλυσή της. 

    Σε σύγκριση με τη Βουλγαρία (που μας έχει σώσει και ενεργειακά στο παρελθόν) η εξάρτησή μας από τα ερείπια της ΔΕΗ με εναλλακτικές μορφές ενέργειας (που τώρα θα δυναμώσουμε...) και με ρώσικη εξάρτηση στο φυσικό αέριο, ποιος επενδυτής εμπιστεύεται στην Ελλάδα το κόστος της παραγωγής του.

    Η ελληνική σοβιετία καλά κρατεί και θα κρατεί όσο το κράτος-πατερούλης εξασφαλίζει τη βάση της οικονομικής ζωής, των μπολσεβίκων του. Μια θεσούλα στο κράτος, ένα επιδοματάκι για τον φτωχούλη του Θεού, 300 ευρώ τον μήνα, για συμπλήρωμα και ό,τι πιάσεις από τα μαύρα..., είναι μια χαρά. Το πολύ-πολύ να μιλάνε, στα Βαλκάνια και στην άλλη Ευρώπη, για "μισθούς Ελλάδας", αντί για "μισθούς Βουλγαρίας" Ε, και ; Εμείς στην Ελλάδα είμαστε μόνο με τους "αδύνατους". Τους 500.000 δυνατούς που είχαμε, τους στείλαμε στην Ευρώπη και ησυχάσαμε...

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων