Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 09-Οκτ-2019 00:02

    Έτσι θα χάσουμε και το 2020

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Επιχείρηση της προκοπής δεν θα πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα, όσο κάνουν κουμάντο οι κρατικές συντεχνίες. Τα μαντάτα έφθασαν. Ας τα προσέξουμε. 

    Και να τι μας λένε (προφορικά και γραπτά), σε ξεκάθαρη γερμανική, γαλλική, ιταλική κινέζικη, ρώσικη, αμερικάνικη, και (πρόσφατα) ισραηλινή γλώσσα.

    "...Αν πράγματι θέλετε δουλειές και πραγματικές θέσεις εργασίας βάλτε κάτω αυτούς που λέτε εσείς στρατηγικούς τομείς στην οικονομία σας και βρείτε στρατηγικούς επενδυτές. Αλλά τώρα... Μέσα στο 2019. Γιατί αν περιμένετε πολιτική συναίνεση ή συνεργασία από τις συντεχνίες του κράτους-επιχειρηματία θα χάσετε το παιχνίδι και το 2020, όπως και από το 2018 που βγήκατε από μνημόνιο".

    Οι πληροφορίες είναι απολύτως έγκυρες αλλά η μετάφραση δική μας, για να κατανοήσουμε που βρισκόμαστε και τι συνέπειες θα έχει η 3ετής (από το 2017), κωλυσιεργία μας, σε πραγματικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις. 

    Αν μετρήσουμε μάλιστα το ύφος της διπλωματικής γλώσσας (προφορικών και γραπτών) στις περισσότερες προσκλήσεις μας (και μέσα από την οικονομική διπλωματία) δεν θα δυσκολευτούμε να νοιώσουμε ανησυχία, για το πραγματικό κλίμα που περιβάλλει κάθε προσδοκία της μορφής αυτής.

    Και αυτά επειδή, γενική διαπίστωση (ξένων επιχειρηματικών κύκλων συνομιλητών της οικονομικής διπλωματίας) είναι πως η Ελλάδα κινείται με έναν τρόπο που επιτρέπει την ερμηνεία πως θεωρεί την έξοδο από το μνημόνιο, λίγο ως πολύ, και έξοδο από την κρίση. 

    Τοποθέτηση που (δυστυχώς) τεκμηριώνεται αφενός στο ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, του 2018-2019, χωρίς ιδέα από σχέδια και στόχους για την οικονομία έβαλε όπισθεν πορεία... για να συναντήσει τα πριν την κρίση χρόνια των δεκαετιών, 1990 και 2000, ενόψει των εκλογών του 2019. 

    Η δε κυβέρνηση της Ν.Δ., νικητής των εκλογών, έχοντας πολύπλευρα πολιτικά προβλήματα, κερδίζει χρόνο, γεφυρώνοντας το 2019 με το 2020, με άφθονα αποκλειστικά υλικά το θετικό κλίμα και την αισιοδοξία. 

    Ωστόσο, (παρατηρούν οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματικοί κύκλοι), η ελληνική οικονομία "μουχλιάζει" πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να χάνει την ταυτότητά της. Να μην έχει χαραγμένους δρόμους. Να απουσιάζει η κατεύθυνση, το χρώμα και το μείγμα της. Και όλα αυτά γιατί δεν κινείται τίποτε από μεταρρυθμίσεις.

    Που έχουν άδικο, αν θέλουμε να ομολογήσουμε, με θάρρος, τα τόσα κωμικοτραγικά που συνέβησαν από το 2017 (επί ΣΥΡΙΖΑ), που (υποτίθεται) πως πρωτοξεκίνησαν οι μεγάλες... αναζητήσεις στρατηγικών επενδυτών. 

    Τι έγινε, από τότε και μέχρι το 2019, σε μεταρρυθμίσεις. Αυτές που έτσι και αλλιώς μας επιβάλλουν οι συμφωνίες εξόδου από το μνημόνιο, που εμείς ψηφίσαμε. Απολύτως τίποτε.

    Και αυτό σημαίνει πως κανείς στην αγορά (παλιός ή νέος υποψήφιος) δεν γνωρίζει και δεν θα μάθει με ποιους κανόνες καλείται να παίξει. Να επενδύσει κεφάλαια. Να τα αποσβέσει. Να κερδίσει, σε τελευταία ανάλυση. 

    Μοναδική μεταρρύθμιση, ήταν το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου που κατέπεσε από το ΣτΕ, με συνέπεια το κομφούζιο που έρχεται και στους ασφαλιστικούς κανόνες της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα.

    Εργατική μεταρρύθμιση (σύμφωνα με τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές) ούτε έγινε ούτε πρόκειται να γίνει.Ο λόγος; Να κοπάσουν, όσο γίνεται, οι κρατικές συντεχνίες μιας και η μισή οικονομία, ελέγχεται αποκλειστικά από το κράτος...

    Φορολογική μεταρρύθμιση, άνοιγμα της ενεργειακής αγοράς και σχεδιασμός μείγματος της ενεργειακής οικονομίας (σύμφωνα με τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τις οδηγίες της Κομισιόν) είναι μόνο στα υπόψη… Και βεβαίως, άγνωστη η προσαρμογή μας, όσο οι συντεχνίες του κράτους επιβάλλουν ΔΕΚΟ και όχι ιδιωτικοποίηση. 

    Περιμένετε να δείτε τι θα γίνει αν τολμήσουμε να πουλήσουμε λιγνιτικές ή άλλες μονάδες της ΔΕΗ.

    Από την άλλη, η λιανική αγορά και η αγορά εργασίας είναι "εγκλωβισμένες" στην παραοικονομία, που καλύπτει το 40% της επίσημης οικονομίας. Ακολούθως και στην μαύρη απασχόληση, που είναι ήδη καθεστώς, με θεμέλια και δυνάμεις απίθανης αντοχής. 

    Οπότε ποιοι θα είναι οι νέοι κανόνες του παιχνιδιού που θα ισχύουν στην οικονομία, το 2020, όταν ως μοναδικό χειροπιαστό επιχείρημα (από την περασμένη εβδομάδα) έχουμε μόνο ένα πολυνομοσχέδιο, με ενδιαφέρουσες αλλαγές σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και κάποιες φοβέρες... στους εργατοπατέρες, που όμως δεν λέγεται μεταρρύθμιση. Μεταρρυθμίσεις είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, το άνοιγμα της ενεργειακής αγοράς και των μεταφορών, ένα ευρωπαϊκό εργασιακό-ασφαλιστικό και βεβαίως μακροχρόνια (10ετή το λιγότερο) επενδυτικά φορολογικά κίνητρα. Αυτά όμως είναι "αιτίες πολέμου", από τις κρατικές συντεχνίες. Ας τις πολεμήσουμε. Τι φοβόμαστε; 

    george.kraloglou@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων