Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 24-Ιουν-2019 00:03

    Το 2030 θα πληρώνουμε ακόμη την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Η παραγωγική Ελλάδα τελείωσε. Η Ελλάδα του τεμπέλη επιδοματούχου και του "σκεπτικιστή" του καφενείου είναι το κόστος ΣΥΡΙΖΑ, από τώρα ως το 2030.

    Γιατί μέχρι το 2030; Γιατί στη μεταπολιτευτική Ελλάδα (ανεξάρτητα από την πορεία της οικονομίας ή τις κρίσεις της) η διάβρωση της κοινωνίας (από τις αριστερές πολιτικές, ασχέτως χρώματος ή δήθεν ιδεολογίας) συντηρείται μια 10ετία το ολιγότερο. 

    Στη συνέχεια συμπληρώνεται ή ελαφρώς μεταβάλλεται... Πάντως δεν γιατρεύεται... Γιατί αν συμβεί αυτό θα καταρρεύσει όλο το σύστημα. Αυτό έδειξε η μέχρι σήμερα ιστορία της μεταπολίτευσης. 

    Τη 10ετία 1974-1984 η κοινωνία διαβρώθηκε από τις ιδέες του κρατισμού (ως εναλλακτική λύση στην οικονομική κρίση του 1973) αντί της επιλογής (των ανεπτυγμένων κοινωνιών) να ανοίξουμε την οικονομία και να αντεπιτεθούμε με ανταγωνιστικότητα.

    Ο κρατισμός του 1974-1984 δημιούργησε (εκτός των προσλήψεων από πόρτες και παράθυρα...) και 150.000 θέσεις σε κρατικά συμβούλια και Διοικήσεις Οργανισμών, μαζί με 20-25.000 καρέκλες στα υπουργικά γραφεία, με τον τίτλο του συμβούλου ή του ενδιάμεσου... μεταξύ υπουργείου και ΔΕΚΟ. 

    Ήταν τότε που (βάσει σχεδίου) χάθηκαν εντελώς τα ίχνη... του Δημοσίου που ξέραμε, με Γενικές Διευθύνσεις, Διευθύνσεις και Τμήματα, με ουσία αρμοδιότητες και πραγματικές προϋποθέσεις να κάτσεις στην καρέκλα, έστω και με κάποια χατίρια προτίμησης...

    Τα γνωρίσματα σκεπάστηκαν από "εξειδικευμένα" κομματόσκυλα που ως σύμβουλοι υπουργών άλωσαν ό,τι ξέραμε ως δημόσιο και αντέγραψαν τα σοβιέτ... Σε αλά-γκρέκα στιλ...

    Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων διαμόρφωσε ένα κοινωνικό στρώμα, τεράστιας έκτασης, που κατάλαβε ότι το ζουμί είναι στο κράτος και η κουτάλα για να το γευτείς... στα κόμματα, ανεξάρτητα του τι λένε ότι πιστεύουν και τι κάνουν στην πράξη. 

    Έτσι η 10ετία του 1984-1994 αντί να επουλωθεί το κοινωνικό φαινόμενο της συναλλαγής της διαπλοκής και του κρατισμού (αυτό που είχε τις ρίζες του στο 1974) ήρθε και έδεσε... με τη διάβρωση που προκάλεσαν στην κοινωνία οι κλαδικές Οργανώσεις, οι τοπικές κομματικές Ομάδες και τα γκρουπούσκουλα... που συνέθεσαν την κομματική κοινωνία του χαμαιλέοντα... και της κωλοτούμπας.  

    Το 1995-2005 η διαβρωμένη κοινωνία και η σοβιετία στην οικονομία μέσα από κρατικοδίαιτη πολιτική ανοίχθηκε για τα καλά στα συμφέροντα και στις ομάδες της λεγομένης ολιγαρχίας και πλουτοκρατίας, με την οποία το κράτος έρχεται σε απίστευτη συναλλαγή.

    Οι τακτικές δικαιολογήθηκαν... με δύο μελετημένα επιχειρήματα. Πρώτον τη δήθεν φύλαξης των στρατηγικών τομέων της οικονομίας... (ενέργεια, υποδομές, μεταφορές, νερά, ορυκτός πλούτος, υπέδαφος). Και δεύτερον την "αντίσταση" στο άνοιγμα της οικονομίας με ιδιωτικοποιήσεις. 

    Το 2005-2015 η κρίση βρόνταγε ήδη τα πορτοφόλια μας αλλά εμείς είχαμε τους Ολυμπιακούς για να παρουσιάσουμε (ως γνήσιοι κομπλεξικοί) ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι φτωχή αλλά έχει πλούσιους κατοίκους...

    Για να το καταφέρουμε προσφέραμε γη και ύδωρ και στον εργατοπατερισμό. Η ΔΕΗ από τότε δεν μπορούσε να δώσει ρεύμα το καλοκαίρι με τα κλιματιστικά στο φουλ. Οι Βιομηχανικές Περιοχές έκλειναν μια ιστορία 30 ετών αλλά η κοινωνία και ο εργατοπατερισμός δεν ανησυχούσε που δεν πατούσε το ποδάρι του επενδυτής. 

    Η κρίση μάς φέρνει στο 2015 του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία διαβρωμένη από τον κρατισμό, την ευκαιριακή απασχόληση και τις δεκάδες χιλιάδες τους μετακλητούς στο κράτος, ως λύση στην ανεργία, αδιαφορώντας για την πτώση και, τελικά , την πλήρη απώλεια της εγχώριας παραγωγικότητας, με τις επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτο και να αλλάζουν έδρα υπολογίζοντας στο εκτός Ελλάδος αύριο τους.

    Την 4ετία του 2015-2019 η Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ αντικαθιστά τη χαμένη παραγωγικότητα, την φυγή 500.000 νέων, των 30 Ομίλων (αλλαγή έδρας), των 20 μεγάλων συγκροτημάτων που έκλεισαν και τους 60.000 ελληνικούς φορολογικούς κωδικούς στη Βουλγαρία και στη Βαλκανική γειτονιά, με την παραγωγή τεμπέληδων και επιδοματούχων, καταστρέφοντας μεσαία τάξη και μικρομεσαία επιχείρηση.

    Αυτή η διαβρωμένη κοινωνία, της νοοτροπίας του κρατικού χαρτζιλικιού και της μαύρης εργασίας, μαζί με την απρόσωπη και διαλυμένη παιδεία είναι ο μέγας "αντίπαλος" της νέας κυβέρνησης των εκλογών και όχι τόσο η οικονομία. Η πρόκληση, από τον ΣΥΡΙΖΑ, αφασίας στην κοινωνία (με λεφτά του κράτους πατερούλη) που έχει  μόνο ένα χρόνο ζωής για να μεταβληθεί (αν δεν εξαπλωθεί) θα χρειασθεί (έτσι δείχνει η ιστορία μας) και τη 10ετία μέχρι το 2030. Εκτός και αν η ροή αλλάξει (για πρώτη φορά) με δυναμισμό. Θα αλλάξει; Να το πρώτο θεμελιώδες ερώτημα για την επόμενη κυβέρνηση.

    george.kraloglou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων