Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 20-Φεβ-2019 00:03

    Το συρτάκι και η Θάσος, δεν σώζουν την ακριτική Ελλάδα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Στον ΣΥΡΙΖΑ μην περιμένεις να καταλάβουν ότι στη Βόρ. Ελλάδα μένουν μόνο οι μπουγάτσες και οι καφενέδες... Υπάρχει άλλος να νοιαστεί ειλικρινά; 

    Θα ήταν χαρά μας να διαψευσθούμε. Θα ήταν ευτυχία μας να αποδειχθούμε υπερβολικοί και τραγικοί. Να μας πουν δηλαδή ότι στη Βιομηχανική Περιοχή Θεσσαλονίκης (Σίνδος) δεν χωράνε τα εργοστάσια..., ότι κάνουν ουρές οι εργάτες για δουλειά και ότι στριμώχνονται οι επενδυτές, εκεί που η ελληνική βιομηχανία έδειχνε προ 20ετίας το πραγματικό της μεγαλείο. 

    Θα ήταν ευτυχία μας να διαβάζαμε στοιχεία ανατρεπτικά της εικόνας της βιομηχανικής μιζέριας, της ερήμωσης και της παρακμής που βλέπουμε εμείς στη Βόρεια Ελλάδα η δευτερογενής παραγωγή της οποίας (όταν η Ελλάδα είχε βιομηχανία) κάλυπτε πάνω από το 60% της εικόνας του ελληνικού δυναμισμού στην παραγωγή και στερέωνε έτσι αξιοπρόσεκτη ελληνική παρουσία, στον χάρτη βιομηχανίας της Ευρώπης. 

    Ποιος, από τους πολύ λίγους νέους Βορειοελλαδίτες που έχουν μείνει στον τόπο, δεν θα ένοιωθε σιγουριά και ασφάλεια για τον ίδιο και τα παιδιά του αν στη βιομηχανική Θράκη, στις Σέρρες, στη Δράμα και στην Καβάλα κάπνιζαν τα βιομηχανικά φουγάρα χαρτιού, ξύλου, χημικών, μεταλλουργίας και πρώτων υλών που δικαιολογούσαν τίτλους ευρωπαϊκής τιμής για την ελληνική βιομηχανία του Βορρά. Την θηριώδη Βορειοελλαδίτικη βιομηχανία, κορυφαίο τροφοδότη των Βαλκανίων. 

    Ευχαρίστως θα παίρναμε πίσω όσα γράφουμε στο σημερινό μας σημείωμα, αν πειστικά στοιχεία μας αποδείξουν πως στο μεσοπρόθεσμο διάστημα μετάβασης των κομμουνιστικών χωρών του πρώην Ανατολικού μπλοκ ενισχύσαμε με κίνητρα, ως Πολιτεία, τη Βορειοελλαδίτικη βιομηχανία και την οικονομία της να αναλάβει πρωτεύοντα ρόλο στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Να είναι σε θέση να αποσπάσει πραγματικό κομμάτι της πίτας των ευρωπαϊκών και άλλων επενδύσεων στην Ανατολική Ευρώπη. 

    Αν ο αντίλογος είναι κάποια μέτρα διαχρονικής πολιτικής για επενδύσεις μέσω ΕΣΠΑ ή άλλα (ασήμαντα) κονδύλια από τα περιφερειακά ευρωπαϊκά Ταμεία καλύτερα να αποσιωπηθεί, γιατί η αντιπαράθεση των επιχειρήσεων και των επιχειρηματιών της Βορείου Ελλάδος, για εγκατάλειψή τους (επί της ουσίας) και παράδοσή τους στα χέρια του κρατισμού και του εμφανέστατου μίσους της δημόσιας διοίκησης σε κάθε μορφή ιδιωτικής πρωτοβουλίας θα ανάψει τέτοιες φωτιές... που δεν αντέχονται από κανένα. 

    Σημειώνουμε μόνο τούτο. Ποια είναι τα βιομηχανικά νέα της Βορείου Ελλάδος, από την Θεσσαλονίκη μέχρι την Καβάλα και ιδίως της κάποτε βιομηχανικής Θράκης, από την εποχή της δίκαιας ανάπτυξης... του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και το τέλος του 2018; 

    Αυτά που καταλάβαμε ήταν το κομματικό κυνήγι (για λόγους συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ) σε κάθε μορφή μεταλλευτικής δραστηριότητας. Το οριστικό κλείσιμο γιγαντιαίων βιομηχανικών συγκροτημάτων της Θεσσαλονίκης που κρατούσαν στα χέρια τους τον κορμό της ελληνικής δευτερογενούς παραγωγής, από το 1960 μέχρι και το 2000. Η παράδοση της χημικής βιομηχανίας της Καβάλας στους ανέμους της τυχαίας και περιστασιακής εκμετάλλευσης... με ό,τι βρέξει να κατεβάζει...

    Δεν επιμένουμε τυχαία (για τρίτη φορά από τη στήλη) στην ανάγκη να επικεντρωθεί η προσοχή μας, ως Πολιτεία, στην κατάρρευση της Βορείου Ελλάδος που σημαίνει βιομηχανική διάλυση της ακριτικής Ελλάδας. 

    Το κάναμε για πρώτη φορά όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός πήγε στην Θεσσαλονίκη όχι για να συναντήσει τις μπλε εργατικές φόρμες και τα ανοιχτά πουκάμισα των εργατών της Σίνδου αλλά εγκαινιάζοντας τα σκαλιά... ενός σταθμού του μετρό Θεσσαλονίκης ανάμεσα στα άσπρα κολάρα πολυτελών μπουφέδων σε διακεκριμένους χώρους δεξιώσεων. 

    Το επαναλάβαμε, στιγματίζοντας την πανεπιστημιακή κατάντια της Βόρειας Ελλάδας για την οποία τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο κομισάριος παιδείας σύντροφος Γαβρόγλου δεν έδειξαν να ενοχλούνται ούτε από το άσυλο των ναρκομανών ούτε από την άνθηση των εμπόρων ναρκωτικών, στο Αριστοτέλειο αχούρι της Θεσσαλονίκης. 

    Επανερχόμαστε και σήμερα επισημαίνοντας την εγκατάλειψη της Βορείου Ελλάδος, όχι μόνο από τους νέους που μεταναστεύουν αλλά και από οικογένειες 4-5 ατόμων, αφήνοντας στην τύχη της πατρίδας τους περιουσίες και οικογενειακή ιστορία, αρκεί να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν τα παιδιά τους.

    Ρωτήστε τα σχολεία πόσα πιστοποιητικά εκδίδουν για μετανάστευση μαθητών Βορειοελλαδίτικων οικογενειών. Να θυμηθούμε πως η αποβιομηχάνιση και η οικονομική υποβάθμιση της Πάτρας (το 1980-1990) πέρασε ανάμεσα σε σιωπή και αδιαφορία. Το ίδιο και στην Κεντρική Ελλάδα. Ψάξτε το. Η Βόρεια Ελλάδα όμως είναι ακριτική. Πότε θα ανησυχήσουμε; Όταν πολλαπλασιαστούν οι μιναρέδες... και εμείς, ως παλικάρια..., θα χορεύουμε συρτάκι στην Θάσο και τη Χαλκιδική;    

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων