Καλά Χριστούγεννα...
Δευτέρα, 24-Οκτ-2016 00:03
Στο καλό και να μας ξανάρθετε τον Δεκέμβριο με τους "κηδεμόνες” σας. Τον Ομπάμα, τον Τζακ Λιού και το ΔΝΤ (και ας λέτε ότι δεν το χωνεύετε). Μέχρι τότε προσέξτε. Μην μιλάτε για ρύθμιση χρέους, πριν το 2019, γιατί θα εκτεθείτε. Μην παριστάνετε τους αριστερούς. Να καλοπιάνετε Ολάντ και Ντράγκι. Και να ετοιμάζεστε για τέταρτο μνημόνιο. Καλά Χριστούγεννα...
Η πρόωρη ευχή για καλά Χριστούγεννα... από τους δανειστές δεν είναι καθόλου τυχαία. Γιατί ναι μεν τον Δεκέμβριο θα έχουμε, εκτός από το Eurogroup, συνάντηση κορυφής αλλά τίποτε δεν προδικάζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα επιστρέψει με γεμάτες βαλίτσες...
Μην βάζετε, λοιπόν, στοίχημα... ότι τον Δεκέμβριο θα ξέρουμε κάτι για την τύχη του χρέους... Οι αρχές του 2017 δείχνουν, από τώρα, ως περίοδος επανάληψης νέου γύρου συζητήσεων. Και βλέπουμε βέβαια... καθώς θα κορυφώνονται εκλογικές περίοδοι στην Ευρώπη των δανειστών.
Έτσι διαμορφώνεται (με διασκεδαστικό τρόπο γραφής για να μην μας πιάσει και κατάθλιψη...) όλη η αλήθεια ως προς το τι κουβάλησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από τη σύνοδο κορυφής.
Αλήθεια για την οποία μας είχε προετοιμάσει ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης. Αλλά φρόντισε να την "πνίξει” ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μέσα σε αλαλαγμούς ενάντια στον Σόιμπλε... στο συνέδριο για να κάνει τον αντρειωμένο...
Τον Δραγασάκη δεν τον "έπνιξε”. Που να βρει άλλον να του λέει τα οικονομικά και να τα καταλαβαίνει. Γι' αυτό και ο ρόλος του θα αναβαθμισθεί.
Ας επιστρέψουμε όμως στην πραγματικότητα χωρίς αριστερές φιοριτούρες και παρλαπίπες... καθώς, ενώ καίγεται η γούνα μας, εμείς χορεύουμε.
Πως αλλιώς να ερμηνεύσεις τον Αλέξη Τσίπρα όταν απευθυνόμενος στους δανειστές (με δηλώσεις για όχλο) ζητάει "...να στείλουν σήμα στους επενδυτές ότι η Ελλάδα προσαρμόσθηκε στις υποχρεώσεις της (προαπαιτούμενα τρίτου μνημονίου) και είναι έτοιμη να υποδεχθεί επενδύσεις."
Είναι μόνο για όχλο οι δηλώσεις Τσίπρα γιατί ξέρει πολύ καλά ότι ακόμη και ολόκληρο το χρέος να σβηστεί τίποτε, χειροπιαστό, δεν θα συμβεί στην ελληνική οικονομία που να την ανασύρει από τη σημερινή της κατάντια.
Κέρδος ουσίας θα έχει μόνο η πολιτική σπέκουλα ΣΥΡΙΖΑ (αν αυτά συμβούν μέχρι το 2018) καθώς θα προκαλέσει προϋποθέσεις φυγής του Τσίπρα με πρόωρες εκλογές έχοντας στα χέρια του ως "λάβαρο” τη δέσμευση για ρύθμιση του χρέους.
Το ίδιο όμως ισχύει και στην περίπτωση (τυχόν) επιτυχούς παρέμβασης ΔΝΤ και Αμερικανών για ρύθμιση του χρέους προς το τέλος του 2018.
Γιατί στις εκλογές (τέλους του 2018 ή των αρχών του 2019) "σημαία” για ρύθμιση του χρέους θα παραδώσουν Αμερικανοί, ΔΝΤ και Ευρωπαίοι δανειστές (παράλληλα με αυτή του Τσίπρα) και στον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος θα ενισχυθεί έτσι ακόμη περισσότερο.
Συνεπώς τα (άμεσα) κέρδη από πιθανή δέσμευση δανειστών και ειδικά του ΔΝΤ στη ρύθμιση του χρέους είναι μόνο πολιτικά. Και μόνο αν, οι πρώην ΣΥΡΙΖΑ ( που -από προχθές- μιλάνε και για καθεστώς δικτατορίας ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα -Ζωή Κωνσταντοπούλου στον ΣΚΑΙ-) δεν ρίξουν τον Τσίπρα με τη βοήθεια κάποιων από τους 153 (εκτός ΑΝΕΛ που δεν ξεκολλάνε με τίποτε από την εξουσία)
Σε μακροπρόθεσμη φάση η οποιασδήποτε μορφής ρύθμιση του χρέους (ακόμη και μια μακρά παράταση της αποπληρωμής ή και παράταση του τρίτου μνημονίου και όχι υπογραφή τέταρτου) βεβαίως και θα λειτουργήσει αναπνευστικά στην αποθεραπεία της οικονομίας από τη σημερινή ημιθανή κατάσταση με το βάρος του χρέους στο 177% του ΑΕΠ. Αλλά και αυτό μέχρις εκεί.
Γιατί ρύθμιση του χρέους όπως και ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι δεν είναι (από μόνα τους) στοιχεία αυτόματης προσέλκυσης επενδύσεων στην Ελλάδα.
Τα σενάρια grexit των δανειστών (με εισηγητές βεβαίως τους Γερμανούς) δεν πρόκειται να μπουν στο συρτάρι από τις πιθανές υποσχέσεις ή την όποια ευνοϊκή χειρονομία Ντράγκι για διευκόλυνση της ρευστότητας στην ελληνική οικονομία.
Και πέραν τούτου ας μην ξεχνάμε ότι η αποεπένδυση και η επιχειρηματική μετανάστευση είναι συνέπειες του αναξιόπιστου ελληνικού κράτους και των ερασιτεχνικών κυβερνήσεων, με το ψευτοσοσιαλιστικό ή αριστερό περίβλημα, που αδιαφορούν για τη διάλυση της επιχειρηματικότητας. Σκόπιμη αδιαφορία καθώς στοχεύουν στην εξουσία μόνο με τις πελατειακές σχέσεις κρατικοδίαιτων υπαλλήλων και επιχειρηματιών. Αυτά δεν διορθώνονται με ρυθμίσεις στο χρέος. Αντίθετα ανακυκλώνουν το χρέος, περιορίζουν την εθνική κυριαρχία και διώχνουν επενδύσεις.