Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 30-Ιουλ-2020 07:43

    Αν δεν στηριχτούν -όχι με ημίμετρα- οι επιχειρήσεις, πώς θα βγει η χρονιά;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

    Μπορούν οι παρεμβάσεις που ανακοινώθηκαν για τη στήριξη της εργασίας να αποτρέψουν τα λουκέτα που έρχονται και την εκτόξευση της ανεργίας; Πολύ αμφίβολο. Παρά τη βελτίωση των πόρων του προγράμματος "Συνεργασία", το πρόβλημα είναι τέτοιου μεγέθους που οι στοχευμένες παρεμβάσεις μοιάζουν ανεπαρκείς για να φέρουν αποτελέσματα. Για να βγει το 2020 απαιτούνται σημαντικές παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας.

    Το πρόβλημα που έχει μπροστά της η κυβέρνηση στην οικονομία, είναι δραματικό. Ο προσεχής χειμώνας με τα χάλια του τουρισμού και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης της κοινωνίας, της οποίας ένα μεγάλο μέρος θα δώσει μάχη επιβίωσης, θα αποτελέσει ένα ισχυρό crash test για τις αντοχές της κυβέρνησης. Και για να ξεπεραστεί το πρόβλημα πρέπει οι επιχειρήσεις να μπορέσουν να μείνουν ανοιχτές και να διατηρήσουν τον ίδιο αριθμό θέσεων εργασίας.

    Τι πρέπει να γίνει για να φτάσουμε στο 2021 όπου τέλος πάντων θα αρχίσει να παίζει η προσδοκία της αξιοποίησης των πόρων που θα εισρεύσουν σταδιακά; Η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μην ισοπεδωθεί η οικονομία είναι να παραμείνουν τα "μαγαζιά" ανοιχτά, να μην χάσει ο κόσμος τη δουλειά του. Εξελίξεις που αν δεν αποφευχθούν θα λειτουργήσουν ως... προσάναμμα σε πιθανές εστίες κοινωνικής έντασης.

    Το νούμερο ένα ζητούμενο για να επιβιώσει μια πληττόμενη επιχείρηση είναι να μπορεί να ανακουφισθεί ως προς το βάρος του κόστους κάθε εργαζόμενου. Και θα χρειαστούν πολύ πιο δαπανηρές, οριζόντιες σχεδόν και δυστυχώς πιο ρηξικέλευθες και εμπροσθοβαρείς δράσεις από όσες έχουν ήδη ανακοινωθεί. Καθώς η ζημιά που έχει υποστεί η οικονομία αλλά και η επιχειρηματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη των πρώτων- σχετικά πιο αισιόδοξων- εκτιμήσεων, όσα ανακοινώνονται πολύ απλά πλέον δεν φτάνουν.

    Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη επιδότηση του συνολικού κόστους κάθε εργαζόμενου. Μισθολογικού και εισφορών. Δαπανηρό; Αναμφίβολα. Εφικτό ως σενάριο; Ίσως αν αλλάξει η νοοτροπία και η στόχευση στην αρωγή από την κυβέρνηση προς την οικονομία και  την αγορά. Καλά για παράδειγμα τα... 500άρια και οι πληρωμές των αναδρομικών στους συνταξιούχους αλλά δεν προσφέρουν και πολλά πράγματα στην οικονομικά. Αντίθετα η αποφυγή φαινομένων όπως τα μαζικά λουκέτα, μπορεί να προσφέρει αποφασιστικά.

    Αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να σταματήσει η κυβέρνηση να λειτουργεί χωρίς να έχει άγχος... επιβεβαίωσης. Χωρίς να υπαγορεύει τις πρωτοβουλίες της ένα είδος... προεκλογικού άγχους. Όταν μάλιστα υπάρχουν και διαβεβαιώσεις ότι δεν υφίσταται... Και για να εξηγούμαστε. Κανείς δεν λέει να μείνει η κοινωνία αβοήθητη. Να ενισχυθεί, αλλά σε ένα βαθμό και δια της εξασφάλισης της πραγματικής στήριξης της επιχειρηματικότητας και της οικονομίας. Όχι... μονόπατα. Να αναζητηθούν νέες Χρηματοδοτικές λύσεις. Για πότε άραγε το φυλάνε το μαξιλάρι; Για τις αγορές; Μα τι νόημα θα έχει αν έχουν διαλυθεί όλα; Τελικά περιμένουμε ή όχι λεφτά; Ή μήπως έχει δίκιο το ινστιτούτο Bruegel; Να κάνουν το παν, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του χρόνου για να μπορέσει να βγει η χρονιά. Αλλιώς...

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ