Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 14-Ιουλ-2020 00:01

    Πανδημία: Μπορεί να λειτουργήσει η τακτική "και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο";

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Μεγάλη η διαφορά (μη) ανταπόκρισης της κοινωνίας στις παραινέσεις των ειδικών για τήρηση των μέτρων προστασίας σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. 

    Σαν κάτι να μην πηγαίνει και τόσο καλά... Όμως, τι εισπράττει ένας ουδέτερος παρατηρητής από τη συζήτηση που έχει ανοίξει στη χώρα για τον κίνδυνο εκδήλωσης ενός νέου κύματος της πανδημίας; Μήπως νιώθει ότι υπάρχει και κάποιου είδους αντίφαση στα όσα γίνονται, λέγονται και αποφασίζονται. Στο μήνυμα... Από τη μια ανακοινώνονται μέτρα περαιτέρω χαλάρωσης -π.χ. σε ό,τι αφορά τη χρήση μάσκας στα μεγάλα εμπορικά κέντρα ή την απελευθέρωση του αριθμού των πελατών ανά τραπέζι- και ανοίγουν τα σύνορα για την έλευση ταξιδιωτών από χώρες που χαρακτηρίζονταν μέχρι σήμερα "επικίνδυνες" και από την άλλη αυξάνονται δραματικά οι εκκλήσεις για προσοχή, αποστάσεις, τήρηση μέτρων ασφαλείας, χτυπούν καμπανάκια κινδύνου κλπ. 

    Γίνονται συνεχείς αναφορές και συστάσεις για τα πανηγύρια και τα beach bars, χωρίς ωστόσο "απαγορευτικό" όλο αυτό το πολύ μεγάλο διάστημα που εξελίσσεται αυτή η κατάσταση, αλλά όπου εμφανίζονται εκπρόσωποι της πολιτείας δεν λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα ούτε για τα μέτρα απόστασης ούτε για τη χρήση μάσκας. Γνωρίζουμε το πρόβλημα στα βόρεια σύνορα, αλλά υπήρξε δυστοκία στο να ληφθούν αυστηρότερα μέτρα για την αποτροπή της προσέλευσης βαλκάνιων τουριστών τη στιγμή που στα Bαλκάνια υπάρχει έξαρση της πανδημίας. Γιατί τα αναφέρω αυτά τα παραδείγματα; Που ασφαλώς δεν είναι τα μόνα, απλά ενδεικτική είναι η αναφορά, γιατί νομίζω ότι όλοι παρακολουθούν αυτό που συμβαίνει και γνωρίζουν καλά τις καταστάσεις...

    Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μία αίσθηση ότι λόγω των ιδιαίτερα σύνθετων προβλημάτων που προκαλεί στην ελληνική οικονομία η υπόθεση του τουρισμού, μοιάζει να επιχειρείται μία μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες, με το κράτος να παίζει περισσότερο έναν ρόλο επόπτη και συμβούλου. Που προτίθεται να παρέμβει μόνο όπου η κατάσταση απειλείται με... εκτροχιασμό. Ενδεχομένως αυτή να είναι και η ενδεδειγμένη μέθοδος αντιμετώπισης της κατάστασης. Καθώς πρέπει να γίνει μία διαχείριση ανάμεσα στο αδιέξοδο της οικονομίας και τον έλεγχο της πανδημίας. Είναι βέβαιο όμως ότι υπάρχει πραγματικά αυτή η χρυσή τομή; Μακάρι. Όμως δεν προκύπτει ότι η κοινωνία ακόμη και μετά από όσα συνέβησαν έχει αποκτήσει την ωριμότητα να αυτοδιαχειριστεί την κατάσταση. Και δεν είναι μόνο τα πανηγύρια επειδή εκεί υπάρχει το στοιχείο του εντυπωσιασμού και σπεύδουν οι κάμερες. Στην καθημερινότητα γύρω μας, η πλειοψηφία των πολιτών δεν τηρεί κανένα μέτρο προστασίας. Και σίγουρα όχι αυτό της απόστασης που αναφέρουν ως το πιο σημαντικό οι επιστήμονες. Όσοι θέλουν να εθελοτυφλούν ότι αυτό δεν συμβαίνει, ας μείνουν στην πλάνη τους...

    Προφανώς και ουδείς εξ ημών είναι σε θέση να υποδείξει τι πρέπει να γίνει. Όμως μπορεί κανείς να δει και να παρατηρήσει ότι υπάρχει μία αντίφαση στο μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία. Για να πειθαρχήσουν οι πολίτες στα μέτρα που υποδεικνύονται, θα πρέπει να νιώσουν αφενός ότι υπάρχει πυγμή στην εφαρμογή τους - με ό,τι αυτό σημαίνει...- και αφετέρου να εισπράττουν ένα σαφές και σταθερό μήνυμα από τους κυβερνώντες και τις κεφαλές της κοινωνίας για την υπευθυνότητα στη χρήση των απαραίτητων μέτρων προστασίας. Διαφορετικά δεν μπορεί εύκολα να αποφευχθεί μία κλιμάκωση- ελπίζουμε ήπια- που αν έλθει θα ακυρώσει εκ των πραγμάτων τις προσπάθειες ενίσχυσης της οικονομίας και περισσότερο μέσω των τοπικών οικονομιών, δια της τουριστικής κίνησης. Εγχώριας ή αλλοδαπής. Άλλωστε ο... χαμός μέχρι στιγμής στα πανηγύρια και τα beach bars δεν γίνεται από... εισαγόμενους τουρίστες αλλά από ντόπιους. 

    Αργά ή γρήγορα πάντως φοβάμαι ότι η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία πραγματικότητα. Ότι δεν μπορεί να τετραγωνίσει τον κύκλο στα πάντα. Δεν είναι δυνατό να δουλέψουν όλα από λίγο. Και λίγο πανηγύρι και τα σύνορα ανοιχτά και ο κόσμος σε αποστάσεις και... και... Δεν θα είναι εύκολο να έχει "και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολάκερη". Ότι δεν είναι εύκολο να ελέγξεις μία κοινωνία που λαμβάνει εμμέσως εδώ και καιρό το μήνυμα ότι "ξεμπερδέψαμε" και να πρέπει εκ νέου να πειθαρχήσει, οικειοθελώς αυτή τη φορά... Όσο σημαντικό και αν είναι αυτό. Καλό λοιπόν θα είναι να ετοιμάζεται για τη λήψη αποφάσεων που θα δυσαρεστήσουν. Και τον κόσμο ίσως που θέλει να ξεσκάσει μετά από μία πολύ δύσκολη περίοδο αλλά και τον κόσμο της οικονομίας που βλέπει τις προσδοκίες για ένα restart να μην εκπληρώνονται. 

    Ο δρόμος είναι πράγματι δύσβατος. Ίσως πιο δύσβατος από την περίοδο της καραντίνας. Εκεί στο τέλος της ημέρας, υπήρχε ένας γενικός περιορισμός. Διοικητικά. Τέρμα. Αναγκαστικά όλοι πειθάρχησαν. Με ολέθριες βεβαίως επιπτώσεις για οικονομία και κοινωνία. Επιπτώσεις που παρεμπιπτόντως ακόμα υφίστανται. Τώρα; Πώς δεν θα νιώσει ο άλλος ότι του μετακυλύεις μία ευθύνη που αποφεύγεις να αναλάβεις πλήρως; Έστω προς το παρόν... Γιατί κακά τα ψέμματα, πράγματι δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει; Ιδού το πρόβλημα... 

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ